Ενας επαναστάτης εργάτης, ο Παναγιώτης Μπιστιντζάνος, βρήκε τραγικό θάνατο στα 62 του χρόνια, το Σάββατο 24 Αυγούστου. Την ώρα που δούλευε στην Αμφιλοχία (ήταν μπογιατζής) έπεσε από τη σκαλωσιά από ύψος εννέα μέτρων και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Η πολιτική του κηδεία έγινε την επομένη στο κοιμητήριο της Αμφιλοχίας, όπου παρευρέθηκαν εκατοντάδες κάτοικοι της κωμόπολης, αποτίοντας φόρο τιμής σ' έναν ανιδιοτελή αγωνιστή που σε όλη τη ζωή του υπερασπίστηκε τα εργατικά συμφέροντα και τα ιδανικά του κομμουνισμού.
Στο σύντομο αποχαιρετισμό του ο σ. Γεράσιμος Λιόντος είπε: Σύντροφε Πάνο, βρεθήκαμε εδώ φίλοι, σύντροφοι και συγγενείς για να αποτίσουμε φόρο τιμής και για να σε αποχαιρετίσουμε. Γνωριστήκαμε στον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτικών κρατούμενων και για την απελευθέρωσή τους. Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού σύνθλιψε τα δικαιώματα της εργαζόμενης και σκληρά εκμεταλλευόμενης ελληνικής κοινωνίας. Ιδιαίτερα έπληξε τους εργάτες οικοδόμους και αναγκάστηκες σε ηλικία 62 ετών να ανεβαίνεις στις σκαλωσιές. Μέχρι που συνέβη το «μοιραίο». Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ, καλό ταξίδι σύντροφε Πάνο.
Εκ μέρους των συντρόφων και φίλων του στην Αμφιλοχία τον αποχαιρέτισε ο σ. Ηλίας Στραβομύτης με λόγια από καρδιάς: Αγαπητέ μας Πάνο, εκ μέρους των φίλων σου και των συντρόφων σου θέλω να εκφράσω τη βαθιά οδύνη που νιώθουμε για τον πρόωρο αλλά και άδικο χαμό σου. Από μικρός στη βιοπάλη γύρισες όλη την Ελλάδα για το μεροκάματο του πόνου, όπως το έλεγες. Ενα μεροκάματο που το μοιραζόσουνα με όποιον είχε ανάγκη. Από το υστέρημά σου βοηθούσες φίλους άνεργους, οικοονομικούς μετανάστες, πρόσφυγες, ανεξαρτήτως χρώματος ή εθνικότητας. Είχες αναδείξει την αλληλεγγύη σε στάση ζωής και είναι αυτό που σε έκανε να ξεχωρίζεις απ' όλους.
Από τα μικρά σου χρόνια αγωνίστηκες για μια άλλη κοινωνία, για ένα καλύτερο κόσμο. Αντιστεκόσουνα με δυναμισμό απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση. Πίστευες στην επανάσταση που θα δικαίωνε τους αγώνες της εργατικής τάξης και θα σταματούσε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Εγώ με τη σειρά μου νιώθω ευτυχής που βρέθηκα μαζί σου σε κοινή πορεία κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η καθημερινότητά μας ήταν μια κατάθεση απόψεων και αναζήτηση ιδεών που μας έκανε να διευρύνουμε τον πολιτικό αλλά και ιδεολογικό μας ορίζοντα. Ακόμα και οι μικρές αλλά δημιουργικές μας συγκρούσεις ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας. Και τώρα τα άφησες όλα αυτά και έφυγες για το μοναχικό σου ταξίδι. Ενα ταξίδι που ξεκίνησε πρώτος ο αδελφικός σου φίλος και φίλος μας, ο Πάνος ο Ζάραγγας, που τόσο πολύ μας πόνεσε.
Και τώρα εσύ φόρεσες το ξύλινο κουστούμι, όπως χαρακτηριστικά το έλεγες, και βιάστηκες να πας να τον συναντήσεις. Για μας, αν και έφυγες, θα μας μείνει παρακαταθήκη η αξιοπρέπειά σου, η τιμιότητά σου, η εργατικότητά σου, η αλληλεγγύη σου και η επιμονή σου για διαρκή αγώνα για την επανάσταση. Σου ευχόμαστε καλό σου ταξίδι. Δύναμη και υπομονή στη συντρόφισσά σου, στα αδέλφια σου, στα αγαπημένα σου ανίψια και σε όσους νιώσουν την απώλειά σου. Για μας θα είσαι πάντα εδώ, ανάμεσά μας, ο φίλος και ο σύντροφος Πάνος. Θα είσαι αθάνατος!
