Στο φύλλο της «Κ» της 25ης Φλεβάρη (Νο 412), υπήρχε μια αναφορά στο θέμα του καζίνο της Ρόδου, με αφορμή ένα δελτίο τύπου του συλλόγου εργαζομένων στο καζίνο. Δίνοντας συνέχεια και προσπαθώντας να εξαγάγουμε κάποια συμπεράσματα, υλοποιήσαμε το «ιδού η Ρόδος» και μ’ ένα πήδημα πεταχτήκαμε και μιλήσαμε με τον πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων, τον κ. Πάσαρη (ξάδερφο του γνωστού Πάσαρη που κάποιος πάσαρε στους Ρουμάνους). Σας μεταφέρουμε το ιστορικό όπως μας παρατέθηκε, αφήνοντας τα συμπεράσματα σε σας.
Ολα άρχισαν στις 2/10/2005, κατ’ εφαρμογή του ν. 3385. Ηταν η πρώτη επιχείρηση πανελλαδικά που κλήθηκε σε συζήτηση για διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν, αφού δεν μπορούσαν να συζητήσουν για ένα νόμο επί του οποίου είχαν άγνοια και η εταιρία προσβεβλημένη (!) έστειλε εξώδικο, απειλώντας για καταγγελία της σύμβασης εργασίας, για εποχιακή πλέον λειτουργία του καζίνο και ζητώντας υποχώρηση από πλευράς των εργαζόμενων σε πάγωμα μισθών για δύο χρόνια, επιστροφή επιδομάτων και επαναπροσδιορισμό των χρονοεπιδομάτων μετά από τέσσερα χρόνια. Στο τέλος του Νοέμβρη έγιναν οι πρώτες απολύσεις (πέντε) μελών του σωματείου, το οποίο προχώρησε σε κινητοποιήσεις, όπως αποφασίστηκε σε γενική συνέλευση. Η εργοδότρια εταιρία απειλούσε με απόλυση όσους δεν αποχωρούν από το σωματείο, με αποτέλεσμα από τα 155 μέλη, να παραμείνουν εγγεγραμμένα τα 50. Παραμονές του νέου έτους (28-29/12) απολύθηκαν τα έξι μέλη του ΔΣ του συλλόγου εργαζομένων και έξι ακόμη εργαζόμενοι. Συναντήθηκαν με τους Παναγιωτόπουλο και Γιακουμάτο και προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, όπου και δικαιώθηκαν (άμεση επαναπρόσληψη μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, η οποία έγινε πρόσφατα) επιστρέφοντας έτσι στις αρχές του Μάρτη στις θέσεις τους. Να σημειωθεί ότι η εταιρία κατέβαλε κανονικά τους μισθούς σ’ αυτό το διάστημα, χωρίς ωστόσο να επιτρέπει να εργάζονται οι 12 απολυμένοι! (αυτή τη στιγμή υπάρχουν 28 απολυμένοι – ενεργά μέλη του σωματείου).
Μετά την απόφαση – καταπέλτη για την εταιρία (7μηνη φυλάκιση του προέδρου της ιταλοεβραϊκών συμφερόντων εταιρίας, Enrico Aidan), τώρα δείχνει πιο διαλλακτική, φοβούμενη τα χειρότερα και προσπαθώντας ν’ αναστρέψει το εις βάρος της κλίμα, το οποίο αντανακλά στην τοπική κοινωνία. Ανταλλάχθηκαν πολλές μηνύσεις, ενώ ο κ. Πάσαρης δηλώνει πως μόνο με την δικαστική οδό μπορεί να βρεθεί πλέον λύση. Εκκρεμεί νέο δικαστήριο (θα γινόταν προχθές 9/3) για την αναγνώριση ή μη του σωματείου εργαζομένων (δεύτερη προσπάθεια με άλλη επωνυμία, μιας και η πρώτη απέτυχε). Το σωματείο δηλώνει ακομμάτιστο, με μόνο σκοπό την υπεράσπιση των εργαζόμενων στο καζίνο, ωστόσο ο πρόεδρός του μας είπε ότι στηρίχτηκε τόσο από την ΓΣΕΕ που πήρε ενεργό μέρος, όσο και από το Εργατικό Κέντρο Ρόδου, το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό. Ωστόσο, υπάρχει διχασμός μεταξύ των εργαζόμενων και της τοπικής κοινωνίας. Οι πρώτοι σκύβουν το κεφάλι με τον φόβο των απολύσεων, η εταιρία μιλά για υποκίνηση των εργαζομένων και οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν τα πράγματα σύμφωνα με τον…προσανατολισμό του γραφείου τους. Εμφανίστηκαν και τηλεοπτικά κανάλια αλλά δεν προέβαλαν το γεγονός (το ένα μάλιστα, γνωστό για την αδυναμία του στον Κοκό, έδειχνε το παρακείμενο στο καζίνο ενυδρείο…).
Μόνος δρόμος λοιπόν η…Δικαιοσύνη (;) κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Τα δικά μας, στο επόμενο φύλλο, μαζί με τα νεότερα από το προχθεσινό δικαστήριο.
