«Εκείνο το οποίο έχουμε πει επανειλημμένως είναι ότι η χώρα δεν αντέχει άλλες οριζόντιες περικοπές και ότι θα πρέπει να προστατέψουμε πραγματικά αυτούς οι οποίοι είναι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι», έλεγε ο Σαχινίδης στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1, την περασμένη Τρίτη το βράδυ. Τα ίδια είχε επαναλάβει ο Βενιζέλος το Σάββατο, στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ:
«– Βενιζέλος: Οχι νέες περικοπές για χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους…
– Δημοσιογράφος: Πόσο όριο;
– Βενιζέλος: Το όριο το ξέρετε ποιο είναι περίπου.
– Δημοσιογράφος: 700 ευρώ;
– Βενιζέλος: Είναι 800 – 1.000 ευρώ, μπορούμε να πούμε. Προσέξτε όμως: καμία οριζόντια περικοπή μισθών και συντάξεων επίσης, καμία τυφλή περικοπή».
Ποιον προσπαθούν να κοροϊδέψουν παίζοντας με τις λέξεις «οριζόντιες περικοπές»; Τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, φυσικά. Την ίδια ώρα, όμως, το ΠΑΣΟΚ κάνει σκληρή κριτική στη ΝΔ για παροχολογία, διότι στο «Ζάππειο ΙΙΙ» ο Σαμαράς υποσχέθηκε ότι θα αποκαταστήσει τις αδικίες σε βάρος των χαμηλοσυνταξιούχων και των τριτέκνων.
Αυτό που πρόκειται να γίνει, όμως, είναι αποτυπωμένο στο Μνημόνιο-2 που ψήφισαν και τα δυο κόμματα, ενώ για την ευλαβική τήρησή του έχουν δεσμευτεί δυο φορές με επιστολές τους οι αρχηγοί τους. Να θυμίσουμε τι αναφέρει το Μνημόνιο-2 στο κεφάλαιο «Προσαρμογή του κατώτατου μισθού»; Αφού θέτει ως προαπαιτούμενη δράση τη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22% συν ένα επιπλέον 10% για τους νέους, με σκοπό τη «μείωση της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιανατολική Ευρώπη», συνεχίζει: «Μαζί με τους κοινωνικούς εταίρους, θα συντάξουμε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την λεπτομερή αναμόρφωση της εθνικής συλλογικής σύμβασης ως το τέλος Ιουλίου 2012. Αυτό θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό των συγκρίσιμων κρατών και θα του επιτρέψει να εκπληρώσει την βασική του λειτουργία, δηλαδή της διασφάλισης ενός ενιαίου δικτύου ασφαλείας για όλους τους υπαλλήλους».
Χρειάζεται μήπως να θυμίσουμε πως όχι μόνο ο τροϊκανός Πολ Τόμσεν αλλά και ο πρωθυπουργός της συγκυβέρνησης Λουκάς Παπαδήμος έχουν δηλώσει ότι έχει ανακτηθεί μόνο το 50% της ανταγωνιστικότητας βάσει του «μοναδιαίου κόστους εργασίας» και πως το υπόλοιπο 50% πρέπει να ανακτηθεί μέχρι το 2015;
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλος, στρώνοντας το έδαφος για την ομαλή μετεκλογική προσγείωση, υπήρξε ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στην τελευταία έκθεσή του, η δημοσιοποίηση της οποίας συνέπεσε με το φόρτε της προεκλογικής περιόδου. Ο Προβόπουλος προβλέπει ότι ως το τέλος του 2012 θα έχουν ανακτηθεί τα 2/3 έως 3/4 της συνολικής «απώλειας ανταγωνιστικότητας» της περιόδου 2001-2009 και ως το τέλος του 2013 θα έχει ανακτηθεί ολόκληρη η «απώλεια ανταγωνιστικότητας». Σε αρι- θμούς, ο Προβόπουλος αναφέρει ότι οι «μέσες αποδοχές» στο σύνολο των εργαζόμενων (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) μειώθηκαν κατά 4,8% το 2010, κατά 3% το 2011, ενώ για φέτος αναμένεται να περικοπούν μεταξύ 8,4% και 9,2%. Για το 2013 αναμένονται πρόσθετες περικοπές μισθών κατά 3% στο δημόσιο και κατά 9% στον ιδιωτικό τομέα. Συνολικά στον ιδιωτικό τομέα, αναφέρει η έκθεση, θα υπάρξει μείωση μισθών κατά 18% τη διετία 2012-2013.
Κι ενώ αυτά αναφέρει στην έκθεσή της η ΤτΕ, Βενιζέλος, Σαμαράς και σία επιμένουν να μιλούν για «όχι οριζόντιες περικοπές», παίζοντας με τις λέξεις. O Προβόπουλος γνωρίζει αυτό που γνωρίζουμε όλοι. Οτι δηλαδή έχει διαμορφωθεί το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει στους καπιταλιστές να πληρώνουν τους εργαζόμενους με τα κατώτατα όρια. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, κλαδικές συμβάσεις. Γι’ αυτό και στο Μνημόνιο-2 το βάρος ρίχτηκε στη μείωση των κατώτατων ορίων, με τα οποία μέχρι πρότινος πληρωνόταν μόνο μια μικρή μειοψηφία εργαζόμενων (οι υπόλοιποι καλύπτονταν από τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις). Πλέον, όλοι οι μισθοί συμπιέζονται προς τα κατώτερα όρια, καθώς το νομικό πλαίσιο ευνοεί τους κάθε είδους εκβιασμούς των καπιταλιστών. Με την επίσημη ανεργία σε μέσα επίπεδα το 2011 να διαμορφώνεται στο 17,7% (πάντα σύμφωνα με την έκθεση Προβόπουλου) και να αναμένεται να αυξηθεί στο 19% το 2012, οι καπιταλιστές βάζουν το πιστόλι στον κρόταφο των εργαζόμενων και τους υποχρεώνουν να δεχτούν μεγάλες μειώσεις μισθών και μεροκάματων. Η καπιταλιστική αγορά εργασίας αναλαμβάνει να αποκαταστήσει τα «επίπεδα ανταγωνισμού» ανάμεσα στις επιχειρήσεις. Οταν μια επιχείρηση μειώνει τους μισθούς, οι ανταγωνιστές της σπεύδουν να κάνουν το ίδιο.
Το μόνο που μένει ανοιχτό για τους καπιταλιστές είναι η κατάργηση της αποζημίωσης λόγω απόλυσης. Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα γίνει και αυτό, για να μπορούν ν’ απολύουν χωρίς καμιά οικονομική συνέπεια και ν’ αλλάζουν το λιγοστό προσωπικό που θ’ απασχολείται στις επιχειρήσεις τους. Η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων ονομάζεται «διευκόλυνση της κινητικότητας στην αγορά εργασίας» στη γλώσσα των διαχειριστών του νεοφιλελευθερισμού.
Είναι βέβαιο ότι η διαδικασία της «κινεζοποίησης» της εργατικής τάξης θα συνεχιστεί με μεγαλύτερη αγριότητα τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια. Κι αυτή η διαδικασία θα κρατήσει τον ελληνικό καπιταλισμό βυθισμένο στην ύφεση. Ηδη, πριν καν ακόμα συμπληρωθεί το πρώτο τετράμηνο του έτους, η ΤτΕ αναθεωρεί επί τα χείρω την πρόβλεψή της για την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ. Η καινούργια πρόβλεψη είναι πλέον για ύφεση 5%. Αυτό σημαίνει πως τα νούμερα του Μνημόνιου-2 δε θα βγουν (όπως παγίως συμβαίνει μέχρι τώρα) και θ’ απαιτηθούν πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Στο τέλος, δε, η ύφεση θα είναι βαθύτερη από το -5% και σ’ αυτό θα συντελέσει όχι μόνο η εσωτερική κατάσταση, αλλά και η διεθνής, καθώς η «ζώνη του ευρώ εισέρχεται σε ήπια ύφεση το 2012, όμως με αυξημένους κινδύνους για επιδείνωση της κατάστασης αν υπάρξει όξυνση της κρίσης χρέους και αν οι τιμές των εμπορευμάτων αυξηθούν περαιτέρω» (τα εντός εισαγωγικών είναι από την έκθεση της ΤτΕ).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που από πλευράς ελλήνων καπιταλιστών δεν ακούγεται η παραμικρή διαμαρτυρία. Η καπιταλιστική ύφεση υποτίθεται ότι τους καταστρέφει, αυτοί όμως δεν διαμαρτύρονται και επικεντρώνουν όλη την προσοχή τους στην «ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας», δηλαδή στο βάθεμα της «κινεζοποίησης». Αυτό συμβαίνει γιατί οι καπιταλιστές, εν αντιθέσει με διάφορους πολιτικούς απατεώνες που υπόσχονται θαυματουργές συνταγές για έξοδο από την κρίση, ξέρουν ότι η κρίση είναι μια αντικειμενική διαδικασία, η οποία πρέπει να κάνει τον κύκλο της. Στόχος δικός τους είναι να εξακολουθούν να αποκομίζουν υπερκέρδη και με μικρότερο κύκλο εργασιών (αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης).
Ταυτόχρονα, διαμορφώνεται ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον που μόλις αρχίσει μια μικρή ανάπτυξη θα δώσει στους καπιταλιστές τη δυνατότητα να εκτοξεύσουν τα κέρδη τους σε δυσθεώρητα ύψη. Σε συνθήκες σχετικής ανάπτυξης θα έχουν τη δυνατότητα να αντικαταστήσουν ένα μέρος της παραγωγικής βάσης που διατηρούν σε χώρες όπως η Κίνα με παραγωγικές βάσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα. Αυτό είναι το σχέδιό τους. Το αν θα τους βγει εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις ταξικές αντιστάσεις που θα αναπτυχθούν.
