Με περίσσιο θράσος η διοίκηση του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (προσέξτε, έχει σημασία αυτό: όχι το ΠΑΜΕ ή η παράταξή τους στους Οικοδόμους, αλλά το ίδιο το Συνδικάτο) κυκλοφόρησε δισέλιδη ανακοίνωση στην οποία «σέρνει τα εξ αμάξης» στην Πρωτοβουλία Οικοδόμων, γιατί -λέει- με την πολεμική της κατά του Συνδικάτου κάνει ζημιά στο κίνημα, γιατί «αποτρέπει τους οικοδόμους να συσπειρωθούν στο Συνδικάτο, μειώνει την εμπιστοσύνη τους απέναντι σ’ αυτό, αποπροσανατολίζει απ’ την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης, αφήνει -λέει- στο απυρόβλητο την ηγεσία της ΓΣΕΕ, μηδενίζει και αποσιωπά τους αγώνες (sic!) του κλάδου» και άλλα πολλά μαργαριτάρια, που καταμαρτυρούν ότι η δράση της Πρωτοβουλίας έχει κάτσει σαν αγκάθι στο λαιμό τους, που δεν θα το καταπιούν εύκολα!
Είναι ευνόητο ότι αφορμή για την εκδήλωση αυτής της επίθεσης απέναντι στην Πρωτοβουλία είναι οι επικείμενες εκλογές στο Συνδικάτο Οικοδόμων Αθήνας και η κάθοδος της Πρωτοβουλίας σ’ αυτές. Στα μυαλά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας κάθε εκλογική μάχη είναι συναγερμός δυνάμεων, γι’ αυτό και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό να μη διαρρεύσει κανένα κουκί. Εδώ έφτασαν στις προηγούμενες εκλογές να τις παρατείνουν για ένα μήνα περίπου, χρησιμοποιώντας εκβιαστικά διλήμματα του τύπου «ψήφισε πρώτα για το συνδικάτο και μετά θα πάρεις το χαρτάκι για το χειμερινό βοήθημα», για να μπορούν μετά να θριαμβολογούν, ότι να οι οικοδόμοι δείχνουν εμπιστοσύνη στην ταξική τους οργάνωση κ.λπ.
Η συγκεκριμένη αντίδραση, έστω και αν φαντάζει υπερβολική, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελεί προέκταση μιας μικροαστικής πρακτικής, βαθιά αντιδημοκρατικής, που ούτε λίγο ούτε πολύ επιδιώκει να τσακίσει κάθε φωνή ή δραστηριότητα που δεν ελέγχεται απ’ αυτούς. Στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν δεν είναι λίγες οι φορές που συλλογικότητες όπως η Πρωτοβουλία ή και ξεχωριστά άτομα (ο γράφων και άλλοι συνάδελφοι της Πρωτοβουλίας έχουν τέτοιες εμπειρίες) κατασυκοφαντήθηκαν, γιατί δεν δρούσαν όπως η δικιά τους γραφειοκρατική θέση επιβάλλει. Ετσι, παρόλο που έγιναν προσπάθειες ν’ αναπτυχθούν αγωνιστικές διεργασίες, με συγκρουσιακές διαθέσεις απέναντι στην εργοδοσία, το συνδικάτο στάθηκε στην καλύτερη περίπτωση απέναντι, χαρακτηρίζοντας κάθε τέτοια πρωτοβουλία σαν πολιτικάντικη και προβοκατόρικη (βλέπε Μετρό, Αεροδρόμιο, Μετρό Βουλιαγμένης, πλατεία Καραϊσκάκη κ.λπ.).
Να, λοιπόν, ποια είναι η βαθύτερη βάση αυτής της επίθεσης. Φοβούνται την ανάπτυξη τέτοιων πρωτοβουλιών, που θα έχουν αυτοτελή χαρακτήρα και θα ξεπερνούν τα όρια της μικροαστικής γκρίνιας. Είναι και αυτός ένας τρόπος πίεσης στα μέλη της Πρωτοβουλίας, για να περιοριστούν στη γνωστή και αδιέξοδη πρακτική του αντιπολιτευτικού πόλου.
Οσον αφορά τώρα τα επιμέρους επιχειρήματα που χρησιμοποιεί στην επίθεσή της η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, δεν βρίσκω το λόγο για τον οποίο κάποιο μέλος της Πρωτοβουλίας ή ολόκληρη η συλλογικότητα πρέπει να απολογηθεί. Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τι κάνει ζημιά στο κίνημα και τι όχι; Και τέλος πάντων, ως εδώ η υποκρισία και ο γκεμπελισμός. Ας το πάρουν χαμπάρι, «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί».
Πέρασε ολόκληρη Ολυμπιάδα και απέφυγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι κάθε προσπάθεια γενίκευσης μικρότερων ή μεγαλύτερων συγκρούσεων, που αναπτύσσονταν ενάντια στην εργοδοσία, σε γενικευμένο αγώνα, γιατί δεν ήθελαν να κατηγορηθούν ότι αντιστρατεύονται τα εθνικά συμφέροντα. Ηξεραν μόνο να οργανώνουν χάπενινγκ, μνησμόσυνα στο Σύνταγμα για τους νεκρούς συναδέλφους στα κάτεργα της εργοδοσίας. Τόσα κανάλια ήταν στην Ολυμπιάδα, πώς θα έχαναν τέτοια δημοσιότητα;
Ας μας πουν αυτοί που έχουν τις τσέπες γεμάτες «Μαρξισμό», πότε οι εργάτες διευκολύνονται στην οργάνωση του οικονομικού τους αγώνα. Μήπως όταν θα θεριεύει η ανεργία και θα μεγαλώνει ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους;
Ας μας πουν πότε λένε αλήθεια, όταν οργανώνουν καμιά επίσχεση εργασίας για δεδουλευμένα εργατών και κοκορεύονται μετά για τ’ αποτελέσματα της αγωνιστικής τους πολιτικής ή όταν αντιπαρέρχονται την κριτική που τους γίνεται, ότι σε μια περίοδο ευνοϊκή για την οργάνωση της αντίστασης των οικοδόμων, οι οικοδόμοι είναι με την πλάτη στον τοίχο και αυτοί υπογράφουν εν κρυπτώ κλαδική σύμβαση με 1,5 ευρώ αύξηση στο βασικό μεροκάματο, με το επιχείρημα ότι «η εργατική τάξη πρέπει ν’ απαντήσει ενιαία, πολιτικοποιώντας τους αγώνες της, καταδικάζοντας συνολικά την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της»; Με λίγα λόγια, ψηφίστε ΚΚΕ για να σωθείτε! Ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός σ’ όλο του το μεγαλείο.
Κατά τα άλλα, κατηγορούν τη ΓΣΕΕ ότι υπογράφει εργασιακή ειρήνη και συμβάσεις πείνας λειτουργώντας σαν μακρύ χέρι του κεφαλαίου. Δεκτό, αλλά τί διαφορετικό κάνουν αυτοί; Προς τί, λοιπόν, οι λεονταρισμοί και οι αντιπολιτευτικές κορόνες; Στο ίδιο καζάνι βράζουν, με διαφορετικά μπαχαρικά!
Είναι φανερό, ότι ζούμε σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός δεν βάζει φρένο στις εκμεταλλευτικές του ορέξεις, γιατί δεν βρίσκει και ουσιαστική αντίσταση. Τα κοινωνικά κινήματα έχουν υποχωρήσει και σε πλατιές μάζες εργατών κυριαρχούν στη συνείδησή τους η ηττοπάθεια και ο ατομισμός. Μπορεί αυτό να είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, δεν αθωώνει όμως τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία απ’ το δικό της μερίδιο ευθύνης σ’ αυτή τη στάση. Ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για την απραξία και τις άλλες μεθοδεύσεις, όταν διαμορφώνονται όροι για να οργανωθούν αντιστάσεις.
Ποιος συκοφαντεί περισσότερο τις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, το ίδιο το όπλο των απεργιών και της δυναμικής τους, αν όχι οι άστοχες και σκόρπιες 24ωρες, που μόνο αγωνιστικά άλλοθι γι’ αυτούς προσφέρουν; Ποιος κλονίζει την εμπιστοσύνη των εργατών στις δικές τους δυνάμεις, όταν λοιδορεί κάθε δράση που δεν είναι κάτω απ’ τα φτερά της πεφωτισμένης ηγεσίας; Ποιος τόσα χρόνια καλλιεργεί τη λογική της ανάθεσης, χρησιμοποιώντας τους εργάτες σαν ψηφοφόρους; Ποιος κάνει χάπενιγκ καταλήψεις μακριά απ’ τους απεργούς εργάτες, μη τυχόν και ξεφύγει η κατάσταση απ’ τον έλεγχο;
Η Πρωτοβουλία Οικοδόμων μπορεί και πρέπει να συνεχίσει στην κατεύθυνση της ανεξάρτητης ταξικής δράσης, να γειωθεί πραγματικά μέσα στα εργοτάξια και τα γιαπιά. Να οργανώσει μικρές ή μεγαλύτερες συγκρούσεις με την εργοδοσία, έχοντας ανοιχτό το μέτωπο των αποκαλύψεων σε όλα τα επίπεδα του αστικού κατεστημένου. Ας έχει κατά νου, ότι καμιά πεφωτισμένη δύναμη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πλατιά δράση των εργατών, έστω και αν αυτή έχει τις πιο υγιείς και ταξικές προθέσεις. Η καλύτερη απάντηση στη λασπολογία του Συνδικάτου Οικοδόμων είναι η συνέχιση της δράσης σ’ αυτή την κατεύθυνση, απορρίπτοντας κάθε είδους πλαστά διλήμματα ή αδιέξοδες πρακτικές «αριστερών μαϊντανών».
Αντώνης Καραμποΐκης
Μέλος της Πρωτοβουλίας Οικοδόμων
