Σε μια ακόμη τραμπούκικη ενέργεια προχώρησαν γραφειοκράτες συνδικαλιστές του Περισσού, ενάντια σε εργαζόμενους που ζύμωναν ταξικές απόψεις. Μπορεί γι’ αυτούς να ισχύει το «παλιά μου τέχνη κόσκινο», να ξέρουν όμως πως δεν πρόκειται να τους περάσει.
Την Παρασκευή 7 Δεκέμβρη, πέντε μέλη της Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζόμενων-Ανέργων για το Ασφαλιστικό δέχτηκαν τραμπούκικη επίθεση από ομάδα περίπου 20 ατόμων, επικεφαλής της οποίας ήταν ο πρόεδρος του Σωματείου Ηλεκτρολόγων Πλοίων, την ώρα που μοίραζαν προκηρύξεις στην είσοδο της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος. Προκηρύξεις που καλούσαν σε αγώνα για την Κοινωνική Ασφάλιση, σε συμμετοχή στην Πανεργατική Πανελλαδική Απεργία της 12ης Δεκέμβρη και στη συγκρότηση «Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζόμενων και Ανέργων για το Ασφαλιστικό, όπου όλοι οι εργαζόμενοι θα μπορούμε να συντονίσουμε τον συνολικό αγώνα ενάντια στις ρυθμίσεις για το Ασφαλιστικό και ενάντια στους εργοδότες που τις υπαγορεύουν. Οπου θα αποφασίζουμε εμείς για εμάς, χωρίς σωτήρες μικρούς ή μεγάλους».
Ο πρόεδρος του Σωματείου Ηλεκτρολόγων Πλοίων, αφού πρώτα διάβασε την προκήρυξη, απαίτησε, δίκην χωροφύλακα της δεκαετίας του ’60, να φύγουν οι εργαζόμενοι από το χώρο, διότι «μόνο τα σωματεία έχουν δικαίωμα να μοιράζουν προκηρύξεις» και οποιοσδήποτε άλλος «πρέπει να παίρνει άδεια»! Στη συνέχεια, προσπάθησε να αρπάξει τις προκηρύξεις από τα χέρια των διακινητών τους και στο τέλος, αφού συγκέντρωσε ομάδα κρούσης, επιτέθηκαν και ποντάροντας στο «συσχετισμό δυνάμεων» που είχε δημιουργηθεί χτύπησαν τους εργαζόμενους, τραυματίζοντας μάλιστα ελαφρά τον έναν απ’ αυτούς (καμιά δεκαριά τραμπούκοι τον πέταξαν κάτω και τον χτυπούσαν με κλοτσιές).
Αργότερα, σαν το δολοφόνο που προσπαθεί να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματος, οι γραφειοκράτες του Περισσού σκάρωσαν μια ανακοίνωση γεμάτη από ψευτιές και τη δημοσίευσαν στο «Ριζοσπάστη» της επομένης, σε μια προσπάθεια να παραπλανήσουν τους εργάτες της Ζώνης, αρκετοί από τους οποίους έγιναν μάρτυρες του τραμπουκισμού, ενώ πολλοί περισσότεροι είχαν πάρει την προκήρυξη (πάνω από 1.500 προκηρύξεις είχαν μοιραστεί μέχρι την ώρα που επιτέθηκαν οι τραμπούκοι). Σ’ αυτό το μνημείο ψευτιάς και παραπληροφόρησης γράφουν για «προβοκατόρικη παρέμβαση από ομάδα περίπου δέκα ατόμων, ξένων με το χώρο αυτοαποκαλούμενων ως “αντιεξουσιαστές”» (!!!), η οποία έγινε «στο πλαίσιο των προσπαθειών των εργοδοτικών και κυβερνητικών μηχανισμών για να ανακόψουν την αγωνιστική συσπείρωση των εργατοτεχνιτών της Ζώνης» (!!!). Γράφουν ακόμη ότι τα μέλη της ανοιχτής συνέλευσης έφτασαν «με τη βία να εμποδίσουν το μοίρασμα ανακοίνωσης από τη διοίκηση του Σωματείου των Ηλεκτρολόγων Πλοίων», ενώ «ο πρόεδρος του Σωματείου δέχτηκε απρόκλητη επίθεση με άσκηση βίας» (!!!).
Αυτά, βέβαια, δεν αντέχουν ούτε στην κοινή λογική. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι πέντε εργαζόμενοι κατέβηκαν στο Πέραμα για να… εμποδίσουν τα σωματεία να μοιράσουν το υλικό τους και για να βιαιοπραγήσουν ενάντια σε στελέχη τους; Οσο για το «αυτοαποκαλούμενοι ως αντιεξουσιαστές», το αφήνουμε στην κρίση των εργατών που διάβασαν την προκήρυξη. Πέρα από την αλήθεια, όμως (δεν ήταν αντιεξουσιαστές αυτοί που μοίραζαν την προκήρυξη, ούτε η Ανοιχτή Συνέλευση προσδιορίζεται ιδεολογικά, αλλά μόνο ταξικά), «λέει πολλά» ο ξέχειλος πολιτικός ρατσισμός των γραφειοκρατών του Περισσού.
Το δικαίωμα της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών το έχει κατακτήσει με σκληρούς αγώνες δεκαετιών η εργατική τάξη. Πρωτοπόροι εργάτες και εργαζόμενοι χτυπήθηκαν, δικάστηκαν, φυλακίστηκαν, υπέστησαν τα πάνδεινα, για να μπορεί κάθε εργαζόμενος, κάθε ομάδα, κάθε συλλογικότητα, κάθε τάση του κινήματος να μπορεί να απευθύνεται γραπτά ή προφορικά σε όλους τους εργαζόμενους, σε κάθε εργασιακό χώρο, χωρίς να χρειάζεται την άδεια κανενός. Η διάδοση των ιδεών, η συζήτηση, η πάλη των απόψεων είναι συστατικό στοιχείο, είναι το οξυγόνο της εργατικής δημοκρατίας.
Ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, βέβαια, έχει άλλη άποψη και για την εργατική δημοκρατία και για την πάλη των ιδεών, των απόψεων και των προτάσεων. Μια αντίληψη ιδιοκτησιακή, μια αντίληψη αποκλεισμού κάθε κριτικής, μια αντίληψη «πολυκαταστήματος». Αυτή ακριβώς η αντίληψη εκφράστηκε στην τραμπούκικη επίθεση ενάντια στα μέλη της Ανοιχτής Συνέλευσης από τη συγκεκριμένη ομάδα.
Εκείνο που τους ενόχλησε είναι η προβολή ταξικών διεκδικήσεων για το Ασφαλιστικό, που ξεπερνούν τις ηττοπαθείς και συμβιβασμένες απόψεις της πολύχρωμης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (όπως για παράδειγμα το αίτημα: Κατάργηση της τριμερούς χρηματοδότησης – Να πληρώσουν οι καπιταλιστές και το κράτος τους για την Ασφάλισή μας). Η αποκάλυψη για τη συμμετοχή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο ξεπούλημα των Βαρέων και Ανθυγιεινών, που και ο Περισσός έχει λερωμένη τη φωλιά του. Το κάλεσμα για ξεπέρασμα του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και ανάληψη του αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Αναφέρεται στην προκήρυξη: «Αξίζει να γίνει προσπάθεια για μια ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων και ανέργων, χωρίς καπελώματα και χωρίς συνδιαλλαγές κάτω από το τραπέζι, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Συνέλευση που θα είναι η αρχή, όχι για να καταλήξουμε σε διαπιστώσεις για την υπάρχουσα ζοφερή κατάσταση της κοινωνίας, αλλά για να οργανώσουμε τον αγώνα μας. Αυτοί οι δρόμοι δεν περνάνε μέσα από παζάρια με τους καπιταλιστές και το κράτος τους, ούτε μέσα από την ανάθεση του αγώνα στα χέρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (κάθε απόχρωσης και βαθμίδας). Ο αντίπαλος δεν περιμένει, η επίθεση έχει ήδη αρχίσει. Το λάθος μιας δικής μας αδράνειας, ή ανάθεσης του αγώνα σε άλλους για λογαριασμό μας, θα είναι ολέθριο όχι μόνο για μας αλλά και για τις επόμενες γενιές, ένα λάθος που δε διορθώνεται στα γεράματα!». Αυτό είναι που τους ενόχλησε και γι’ αυτό επιτέθηκαν τραμπούκικα.
Το δικαίωμα να απευθυνόμαστε στους συναδέλφους εργαζόμενους δεν το απεμπολούμε, δεν το διαπραγματευόμαστε, δεν το θέτουμε στην κρίση κανενός γραφειοκρατικού μηχανισμού. Στη Ζώνη πηγαίναμε και θα ξαναπάμε. Οι τραμπούκοι θα πάρουν την απάντηση που τους αρμόζει.
