Θυμάστε πότε ψηφίστηκε ο νόμος Σιούφα; Το 1992. Πέρασαν περισσότερα από 12 χρόνια από τότε και ακόμα δεν έχει λήξει ο δικαστικός μαραθώνιος για μια από τις ρυθμίσεις του. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην επιβολή πλαφόν στο εφάπαξ που χορηγείται στους υπάλληλους του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα όταν βγαίνουν στη σύνταξη. Ενάντια σ’ αυτή τη διάταξη έγιναν προσφυγές, με το επιχείρημα ότι το εφάπαξ καταβάλλεται από ανταποδοτικές εισφορές και επομένως δεν μπορεί το κράτος να παρεμβαίνει στα Ταμεία και να τους επιβάλλει υποχρεωτικό πλαφόν. Ιδιαίτερα μετά την άλλη ρύθμιση του νόμου Σιούφα, με την οποία επιβλήθηκε σταδιακή μείωση μέχρι το μηδενισμό της κρατικής εισφοράς για τη συγκεκριμένη ασφαλιστική κάλυψη (ήδη, από το 1999 η κρατική εισφορά έχει μηδενιστεί).
Η λεγόμενη «μικρή ολομέλεια» του Αρείου Πάγου κάποια στιγμή με οριακή πλειοψηφία (10-9) έκρινε τη σχετική διάταξη αντισυνταγματική, αλλά παρέπεμψε το θέμα στην Ολομέλεια για οριστική κρίση. Ηρθε, όμως, το Α’ τμήμα του Συμβούλιου της Επικρατείας και έκρινε ομόφωνα ότι η σχετική διάταξη είναι συνταγματική, επειδή στη χρηματοδότηση περιλαμβανόταν και εργοδοτικές εισφορές. Παρέπεμψε, όμως, και αυτή το θέμα στην Ολομέλεια του ΣτΕ για οριστική κρίση. Ετσι, κάποια στιγμή μπορεί το θέμα να παραπεμφθεί και στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, αν υπάρξει διαφωνία Αρείου Πάγου και ΣτΕ. Εχουμε, δηλαδή, ακόμα πολύ δρόμο..
