Η φιλολογία που αναπτύχθηκε μετά την παρέμβαση Μητσοτάκη στο Ασφαλιστικό είχε καθαρά παραπολιτικό χαρακτήρα: Γιατί στηρίζει ο Μητσοτάκης την κυβέρνηση; Γιατί δεν γουστάρει τον Εβερτ, γιατί θέλει καλές σχέσεις με τον Καραμανλή για να κάνει τη Ντόρα υπουργό Εξωτερικών ή τον Κυριάκο υφυπουργό και πάει λέγοντας.
Ομως, δεν είναι η πρώτη φορά που παρεμβαίνει ο Μητσοτάκης. Ολες οι παρεμβάσεις του είχαν τον χαρακτήρα της κριτικής από τα δεξιά. Επί κυβέρνησης Σημίτη έκανε κριτική από τα δεξιά και ταυτόχρονα διαφοροποιούνταν από τη λαϊκιστική αντιπολίτευση της ΝΔ. Επί κυβέρνησης Καραμανλή κάνει επίσης κριτική από τα δεξιά, ζητώντας περισσότερα και άμεσα αντιλαϊκά μέτρα. Αυτή τη φορά, λοιπόν, δεν είχε λόγο να κάνει κριτική από τα δεξιά στην κυβέρνηση. Αντίθετα, είχε κάθε λόγο να στηρίξει το νομοθέτημα του Αλογοσκούφη, πολύ περισσότερο που το κριτικάριζε ο Εβερτ. Οχι μόνο γιατί δεν θέλει να βλέπει τον Εβερτ ούτε ζωγραφιστό, αλλά κυρίως γιατί η στάση του Εβερτ είναι καθαρά λαϊκίστικη.
Πέραν των παραπάνω, ο Μητσοτάκης στις δηλώσεις του είπε μια μεγάλη αλήθεια, η οποία πέρασε εντελώς απαρατήρητη (όχι τυχαία). Είπε χαρακτηριστικά: «Η κυβέρνηση δήλωσε ότι ουσιαστικά θα ανοίξει το Ασφαλιστικό και θα προχωρήσει σε γενική αναλογιστική μελέτη, που θα αποτυπώσει την πραγματικότητα γύρω από το Ασφαλιστικό».Αποκάλυψε, δηλαδή, ο Μητσοτάκης αυτό που προσπαθούν να κρύψουν και η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Οτι η ανατροπή στο Ασφαλιστικό των τραπεζοϋπάλληλων αποτελεί τον προάγγελο για μια ακόμη γενικευμένη αντιασφαλιστική ανατροπή.
