Εκατοντάδες ήταν οι εργαζόμενοι των δομών του προγράμματος Ψυχαργώ που συγκεντρώθηκαν το πρωί της προηγούμενης Τετάρτης έξω από το υπουργείο Υγείας διαμαρτυρόμενοι για την πολύμηνη καθυστέρηση των δεδουλευμένων τους και την εντεινόμενη υποβάθμιση και εμπορευματοποίηση του συστήματος ψυχικής υγείας. Οι εργαζόμενοι, έπειτα από τον πολύχρονο εμπαιγμό και την εξαπάτησή τους από τον Αβραμόπουλο (όπως έκανε και με τους νοσοκομειακούς για- τρούς), είχαν αποφασίσει αυτή την φορά να μην εμπλακούν σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις και συναντήσεις με το υπουργείο, αλλά να τηρήσουν αδιάλλαχτη αγωνιστική στάση. Ομως, παρά την εκπεφρασμένη διάθεση των συγκεντρωμένων για αξιοπρεπή και περήφανο αγώνα, κάποιοι εκπρόσωποι σωματείων πραξικοπηματικά και αγνοώντας τη βούληση της πλειοψηφίας ανέβηκαν και συναλλάχτηκαν με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, προσφέροντας στην ουσία σωσίβιο στον Αβραμόπουλο.
Το αποτέλεσμα ήταν… μια απ’ τα ίδια. Οι συνήθεις «υποσχέσεις» για καταβολή των μισθών και η «δέσμευση» για εξαφάλιση σταθερής χρηματοδότησης. Σαν αστείο μόνο αξίζει να αναφέρουμε το δελτίο Τύπου που εξέδωσε το υπουργείο περί έκτακτης καταβολής 15 εκατ. ευρώ, ποσό πενιχρό που αδυνατεί να καλύψει τις συνολικές ανάγκες των δομών (μισθοδοσία, τροφοδοσία, ενοίκια, λειτουργικά έξοδα). Επανέλαβε επίσης τη χιλιοειπωμένη αλλά άφαντη επικουρική χρηματοδότηση μέσω του ειδικού νοσήλιου των Ταμείων και της χορήγησης του 2% των αναλώσιμων υλικών των νοσοκομείων (προμήθειες) καθώς και ενός μέρους των εσόδων από το κρατικό λαχείο.
Επί της ουσίας χάθηκε για άλλη μια φορά η ευκαιρία να στριμωχτεί το υπουργείο και να δώσει μια υπεύθυνη απάντηση για την κατάρρευση του προγράμματος Ψυχαργώ, για το παρόν και το μέλλον των χιλιάδων εργαζόμενων στις κοινοτικές δομές, καθώς και για τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σε αυτές και λαμβάνουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ετσι, ο κόσμος αποχώρησε δίχως να έχει λάβει κάποια ουσιαστική δέσμευση, με έκδηλη τη μεγάλη απογοήτευση για το αν και πότε θα καταβληθούν τα δεδουλευμένα και ποια θα είναι η εξέλιξη της λειτουργίας των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης.
Επιβεβαιώθηκε πλήρως η εκτίμηση εργαζόμενων που υποστήριζαν από καιρό ότι η πολλά υποσχόμενη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» και η ανάθεση μέρους της σε ιδιώτες ήταν το όχημα για την περαιτέρω αποσάθρωση του συστήματος ψυχικής υγείας, την οριστική εγκατάλειψή του και την παράδοσή του στο ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο παρουσιάζεται εκλεπτυσμένα ως Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Ενας δούρειος ίππος, δηλαδή, για την πλήρη εμπορευματοποίηση της ψυχικής υγείας και την αθέτηση της υποχρέωσης του κράτους να παρέχει υπηρεσίες υγείας που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του λαού. Ο ευέλικτος τομέας των ΜΚΟ –στην πλειοψηφία του– πρωτοπόρησε στις απολύσεις, στους εξαναγκασμούς σε αποχώρηση, στα εξευτελιστικά μεροκάματα, στη δημιουργία σε πολλές περιπτώσεις νέου τύπου ασύλων χωρίς την αντίστοιχη τομεοποίηση, στη ρεμούλα του δημόσιου χρήματος από κρατικοδίαιτους εργολάβους, στο κλείσιμο δομών, στην εγκατάλειψη…
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν πλέον τίποτα από το υπουργείο. Πρέπει να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις με ακόμα πιο δυναμικές μορφές (επίσχεση εργασίας, απεργία) και να θέσουν ως στρατηγικό τους στόχο την ένταξη των υπαρχουσών δομών στο δημόσιο σύστημα υγείας (ΕΣΥ) και την αποκλειστική κρατική χρηματοδόστηση της λειτουργίας τους. Να διεκδικήσουν ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά, καλύτερους μισθούς και ωράρια εργασίας. Να μη δεχθούν να παίξουν το ρόλο του πολιορκητικού κριού προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα επιχειρηματικά σχέδια των εργοδοτών. Να δώσουν τη μάχη σε συμπαράταξη με τους εργαζόμενους στα δημόσια ψυχιατρεία για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και την αναβάθμισή τους σύμφωνα με τις σύγχρονες επιστημονικές επιταγές. Να ανοίξουν το ζήτημα ευρύτερα στην κοινωνία, συμμαχώντας με τους ενοίκους και τις οικογένειές τους, αναδεικνύοντας όλες τις πλευρές του ψυχιατρικού μεσαίωνα των εγκλεισμών, των καθηλώσεων, της βίας και της καταιγίδας των ψυχοφαρμάκων.
