Κυριακή απόγευμα. Πέντε άνδρες εμφανίζονται στην πόρτα του νεοκλασικού της Ηπείρου και Πατησίων. «Είμαστε από την Κερατέα και ήρθαμε να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας». Οι απεργοί πείνας δεν γνώριζαν περί Κερατέας, εμείς όμως γνωρίζαμε. Τους καλωσορίσαμε, τους φέραμε σε επαφή με τους απεργούς πείνας, τα είπαν, εξήγησαν οι μεν στους δε το περιεχόμενο του αγώνα τους. Υστερα, βγήκαν έξω και άρχισαν να κουβαλούν κουβέρτες. Πολλές κουβέρτες, ολοκαίνουργιες, μέσα στις νάιλον θήκες τους. Εφτιαξαν ένα μεγάλο σωρό, έβγαλαν και μερικές φωτογραφίες με τους απεργούς πείνας και έφυγαν σεμνά και αθόρυβα όπως είχαν έρθει.
Οι αγώνες, όταν ξεπερνούν τα στάνταρ της «εθιμοτυπίας» και ξετυλίγονται σε επίπεδα σύγκρουσης με το αστικό κράτος, προκαλούν αλλαγές και στις συνειδήσεις. Αν δεν υπήρχε η καθημερινή σχεδόν σύγκρουση με τα ΜΑΤ, δεν νομίζουμε ότι θα βλέπαμε ανθρώπους από μια πολιτικά συντηρητική περιοχή να έρχονται να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους σε απεργούς πείνας μετανάστες.
