Είναι περιττό, βέβαια, να σημειώσουμε πως η απόφαση στην ΟΜΕ-ΟΤΕ πάρθηκε με συμφωνία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Πρόεδρος της ΟΜΕ-ΟΤΕ είναι ο Γ. Παναγόπουλος που δεν είναι κανένας τυχαίος Πασόκος αλλά κορυφαίο συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Είναι κολλητός του Πολυζωγόπουλου και γι’ αυτό βρίσκεται επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ σε μια τόσο μεγάλη Ομοσπονδία. Ο Παναγόπουλος, όπως κάθε γραφειοκράτης, έχει φιλοδοξίες και δεν θα έκανε ποτέ τίποτα ερήμην του Πολυζωγόπουλου. Ούτε θα ρισκάριζε να τον αδειάσει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Είναι, λοιπόν, περισσότερο από βέβαιο πως το «οκέι» το έδωσε ο ίδιος ο Γιωργάκης. Γιατί δεν πρόκειται για κάποιο επιμέρους συνδικαλιστικό ζήτημα, αλλά για ένα κορυφαίο ζήτημα που θα προκαλέσει αλυσιδωτές παρενέργειες, όπως σημειώνεται από όλες τις κατευθύνσεις.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από την άθλια μεθόδευση που ακολούθησε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Το πρωί της Τρίτης συγκλήθηκε στη ΓΣΕΕ σύσκεψη ομοσπονδιών των ΔΕΚΟ με θέμα «τον συντονισμό της δράσης και την ενιαία αντιμετώπιση των επιχειρούμενων ανατροπών των εργασιακών σχέσεων με προπομπό τον ΟΤΕ και τις Τράπεζες για το ασφαλιστικό». Η σύσκεψη αυτή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «το πρόβλημα αλλαγής των εργασιακών σχέσεων είναι ΚΟΙΝΟ και θα αντιμετωπιστεί ενιαία και δυναμικά υπό το συντονισμό και την καθοδήγηση της ΓΣΕΕ» (τα κεφαλαία και οι εμφάσεις σε όλες τις περιπτώσεις είναι από το Δελτίο Τύπου της ΓΣΕΕ). Διακήρυξε ότι «κανένας διαχωρισμός “παλιών” και “νέων” εργαζόμενων, καμιά παραχώρηση ανεξέλεγκτου διευθυντικού δικαιώματος όσον αφορά τη δυνατότητα απόλυσης, παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων με νομοθετική πράξη, δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτά». Και κατέληξε στην απόφαση για επανάληψη της σύσκεψης την επόμενη εβδομάδα «ώστε να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις για πρωτοβουλίες και αντιδράσεις».
Λίγες ώρες αργότερα ο Παναγόπουλος υπέγραφε την επαίσχυντη συμφωνία με τη διοίκηση του ΟΤΕ, ενώ ο Πολυζωγόπουλος διένειμε μια προσωπική δήλωση στην οποία ανέφερε ότι η συμφωνία που ανακοινώθηκε «αποτελεί συμβιβασμό ως προϊόν διμερούς διαπραγμάτευσης και αντανακλά την αυτονομία και τις ιδιομορφίες του συγκεκριμένου εργασιακού χώρου», σημείωνε ότι «η θεσμική του ιδιότητα επιτάσσει σεβασμό και της αυτονομίας και των ελεύθερων διαπραγματεύσεων», δήλωνε ότι «αυτή η ίδια ιδιότητα τον υποχρεώνει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός και να τοποθετηθεί στις πτυχές της συμφωνίας που αφορούν τη μετακύλιση κόστους -κοινωνικού οικονομικού και ασφαλιστικού- στο σύνολο των ελλήνων πολιτών, αφού γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειες και επιμετρηθούν οι οικονομικές επιπτώσεις» και κατέληγε ότι «η συμφωνία αυτή επ’ ουδενί δεν αποτελεί πρόκριμα για την επέκτασή της σε άλλους εργασιακούς χώρους».
Καθαρά πράγματα, που αποκαλύπτουν τη συμπαιγνία. Ο Πολυζωγόπουλος κρατάει κάποιες αποστάσεις, για να καθησυχάσει τους άλλους Πασόκους, παραβλέπει εντελώς την άρση της μονιμότητας ως κορυφαίο γεγονός και αναφέρεται μόνο στο πρόγραμμα εθελούσιων συνταξιοδοτήσεων και μάλιστα όχι αναφορικά με την απώλεια τόσων χιλιάδων θέσεων εργασίας, αλλά αναφορικά μόνο με την επιβάρυνση που θα υπάρξει για τον κρατικό προϋπολογισμό και τα ασφαλιστικά ταμεία. Είναι και ο ίδιος στο κόλπο, όπως και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, και θα βάλει πλάτη και από εδώ και πέρα.
