Κυρίαρχο στοιχείο της κυβερνητικής προπαγάνδας, μετά το πρωτογενές πλεόνασμα, είναι οι περιβόητες έξοδοι στις αγορές. Μετά την τεράστια επικοινωνιακή χρήση του πλεονάσματος ως δείκτη για ανάκαμψη και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, σειρά έχει η περίφημη έκδοση των ομολόγων και η δυναμική επιστροφή στις αγορές μετά από τέσσερα χρόνια, ήτοι από την αφετηρία των μνημονίων.
Ως γνωστόν τα ομόλογα είναι μια μορφή δανεισμού. Σε μια δανειακή σύμβαση συμμετέχουν δύο μέρη: ο δανειοδότης και ο δανειολήπτης. Ας εξετάσουμε αυτή τη σύμβαση από τη μεριά του δανειοδότη.
Ως επενδυτική επιλογή η ελληνική οικονομία αποτελεί την επιτομή της κερδοσκοπίας. Στα χρηματοοικονομικά μεγάλο ρόλο παίζουν οι προσδοκίες και η πληροφόρηση. Η πληροφόρηση των επενδυτών προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά, δήθεν λόγω αξιοπιστίας, από τα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα κέντρα αυτά διαμορφώνουν προσδοκίες σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας και όσο χειρότερες είναι τόσο πέφτει η αγοραία τιμή των ομολόγων και αυξάνονται οι αποδόσεις, γιατί τα ελληνικά ομόλογα θεωρούνται επισφαλή και οι αυξημένες αποδόσεις αντισταθμίζουν υποτίθεται αυτόν τον κίνδυνο. Αυτό συμφέρει τους κερδοσκόπους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται αυτή τη διαφορά τιμής και επενδύουν με μικρότερο κόστος. Ζημιωμένη βγαίνει μόνο η ελληνική οικονομία, η οποία ουσιαστικά πουλάει κάτι που συνεχώς υποτιμάται και αυτό φαίνεται και από τις τελευταίες εξόδους (του Μεσολογγίου ) στις αγορές.
Τον Απρίλη, εκδόθηκε πενταετές ομόλογο με επιτόκιο 4,95% (την ώρα που η ΕΚΤ δανείζει πλέον με επιτόκιο 0,15%). Η ζήτηση για αυτό το ομόλογο ήταν οχταπλάσια σε σχέση με αυτή που ανέμενε η ελληνική κυβέρνηση. Ας δούμε, όμως, τι υπάρχει πίσω από την κυβερνητική προπαγάνδα και τα παπαγαλάκια της, που έκαναν λόγο για θρίαμβο. Σύμφωνα με στοιχεία της ΤτΕ, τον Απρίλη του 2014 η αγοραία αξία του πενταετούς ομολόγου ήταν στο 54,59% της ονομαστικής αξίας του, ενώ τρεις μήνες μετά ανήλθε στο 102,43%. Αρα, αυτή η τεράστια ζήτηση οφείλεται σε ξεπούλημα και όχι σε κάποια ανιδιοτελή βοήθεια από τις αγορές.
Εν συνεχεία, Σαμαράς και Σία αποφασίζουν τη δεύτερη έξοδο στις αγορές, με την έκδοση τριετούς ομολόγου με επιτόκιο 3,5%. Στόχος η άντληση 3 δισ. Εκταμιεύεται μόνο 1,5 δισ., αλλά παρά το στραπάτσο η κυβέρνηση εκφράζει ικανοποίηση, υποστηρίζοντας ότι αυτό οφείλεται στο δυσμενές κλίμα που επικρατούσε στις αγορές, λόγω της κατάρρευσης της πορτογαλικής τράπεζας Espirito Santo.
Ολα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, αλλά αρκετά σημαντικά γα να ξαναγράφονται. Χρησιμοποιώντας στοιχειώδη λογική, ας εξετάσουμε τώρα και τη μεριά του δανειολήπτη.
Το ελληνικό κράτος «βγαίνει» στις αγορές, δηλαδή δανείζεται ακόμα μια φορά για να καλύψει ήδη υπάρχοντα δάνεια, όπως τα πακέτα «στήριξης», και με σκοπό να εξασφαλίσει μια μικρή ρευστότητα, διαιωνίζοντας με αυτό τον τρόπο μια κατάσταση υποθήκης της χώρας, και οδηγείται αυτόματα σε μια ατέρμονη διαδικασία χρέους.
Αλλά γιατί τέτοια μανία δανεισμού, από τη στιγμή που η χώρα οδεύει προς την ανάπτυξη και παρουσιάζει (φαινομενικά) όλο και μεγαλύτερα πλεονάσματα; Τα τοκομερίδια των ομολόγων που θα κληθεί να πληρώσει δε θα εξαφανίσουν το συγκεκριμένο οικονομικό μέγεθος; Ρητορικές ερωτήσεις. Η κυβέρνηση θεωρεί επιτυχία την πλήρη εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τις ορέξεις του χρηματιστικού κεφαλαίου, όπου τα πάντα κινούνται με το αόρατο χέρι του Ανταμ Σμιθ.
Φαίνεται, επίσης, ότι υπάρχει και έλλειψη μνήμης, διότι μάλλον το PSI έχει ξεχαστεί και γενικά το παιχνίδι των ομολόγων. Εχουν ξεχαστεί οι ζημιές των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων ιδρυμάτων (π.χ. ΑΕΙ) και των ελληνικών τραπεζών από το «κούρεμα» των ομολόγων. Οι τράπεζες, βέβαια, καλύφθηκαν πλήρως ως προς τη ζημιά, όμως έχει ξεχαστεί και η ανακεφαλαιοποίησή τους που την επωμίστηκε ο ελληνικός λαός εξαιτίας αυτής της χασούρας. Εχει ξεχαστεί τελείως η ακατάσχετη κινδυνολογία για χρεοκοπία της Ελλάδας εκείνο το διάστημα και το δίλημμα «ευρώ η δραχμή», τα οποία είναι το καλύτερο παράδειγμα δημιουργίας προσδοκιών, που φάνηκε από το ποιος βγήκε κερδισμένος και ποιος χαμένος. Ηδη η BlackRock και η S&P με εκθέσεις τους τονίζουν τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας μετά τις εξόδους στις αγορές! Ο χαμένος σέρνεται σαν ζητιάνος ακόμα και τώρα και παρακαλάει τον κερδισμένο να του δώσει πενταροδεκάρες.
Απόσταγμα όλων αυτών, είναι η θυσία ενός ολόκληρου λαού προς ικανοποίηση των τοκογλύφων του χρηματιστικού κεφαλαίου και των υφιστάμενών τους στις κυβερνήσεις των κρατών και η νέα μορφή αποικιοκρατίας που επιβάλλεται στις λιγότερο καπιταλιστικά αναπτυγμένες χώρες.
