Κάνοντας χρήση της ex Kokkinoskouficio θέσης μου, αναπαράγω το θέσφατο (θες; Φά'το) και διαρκώς επαναλαμβανόμενο από τους "Μενουμεσπίτηδες" ότι μόνο μία επιλογή έχουμε και για το Πάσχα, αλλά σε ελληνοαμερικανική βερσιόν: μένουμε spitty (σούβλα).
Με την κανονικότητα και με την αριστεία
να πορευτούμε θέλουμε, παλιές ημέρες να 'ρθουν
να φύγουν Τσιόδρας, Χαρδαλιάς, να έρθουν Δόμνα, Νίκη
να βγει και ο Τζερόνιμο από τις συμπληγάδες.
«Ακόμη και μια κοινωνία ηλιθίων είναι ταξική. Ετσι, ένας ηλίθιος πλούσιος είναι απλά πλούσιος, ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος». Μια ρήση που επιβεβαιώνεται καθημερινά, σε κάθε πτυχή της ζωής (και του θανάτου).
Εις το όνομα του πατρόν και του ιού. Του πατρόν με γνώμονα το οποίο κόβονται και ράβονται τα πάντα και του ιού που ήρθε για να προσδώσει στο πατρόν νέες διαστάσεις. Μια ολοκαίνουργια και αναβαθμισμένη αφορμή για μεγαλύτερη καταστολή, περισσότερη περιστολή ή και κατάργηση πολιτικών, κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, μια ολοκληρωτικού τύπου καθυπόταξη των λαών.
«Η επιπόλαιη και ταυτόχρονα σκεπτικιστική κι εύπιστη αστική τάξη, είναι διαποτισμένη με μια δεισιδαίμονα εμπιστοσύνη στο κράτος-πρόνοιας, το οποίο ωστόσο αδιάκοπα κατακρίνει, κατηγορώντας πάντα την κυβέρνηση για τα δικά της σφάλματα και είναι ανίκανη να επιχειρήσει ο,τιδήποτε χωρίς την παρέμβαση των αρχών» (Gustave le Bon – «Ψυχολογία των όχλων»).
Τι απέγιναν άραγε εκείνοι που η άλλη μισή καρδιά τους βρισκόταν στην Κίνα;
«Λίγη άνεση στη ζωή και λίγη μόρφωση, θ’ αρκούσαν για να διαγράψουν απ’ τους καταλόγους μας τους μισούς αρρώστους και τις μισές αρρώστιες. Στο διάβολο τα φάρμακα! Πρέπει ν’ αρχίσουμε απ’ τον αέρα, την τροφή και μια λιγότερο αποκτηνωτική δουλειά. Αν δεν γίνουν αυτά, όλη αυτή η ιατρική δεν είναι τίποτε άλλο από απάτη και αγυρτεία» (Piotr Kropotkin – «Προς τους νέους»). Και με τις εξωνημένες κουφάλες της a priori απάτης και της κολαμπορατσιόνας με τ’ αφεντικά τους, τι γίνεται ρε Πετράκη; Με κείνα τα παρά τα αντισηπτικά άπλυτα καθ' οικία δια των τηφλεοράσεων, τους γύπες που εμπορεύονται ασθενείς και οδοιπόρους επειδή είναι ταξικοί εχθροί των αφεντικών τους;
Και τι απέγινε άραγε το αντιεμβολιαστικό κίνημα;
Μπόρις μπορείς, σου λέγανε τα μέτρα σου να πάρεις
αλλά εσύ δεν άκουγες. Τώρα πώς θα ρεφάρεις;
Την πλέμπα και την εργατιά, ξέρω, τα 'χεις γραμμένα
σαν δείχνεις μ' ένα δάχτυλο, τέσσερα δείχνουν σένα.
Η Κοκκινοσκουφίτσα έχει δηλώσει ανοιχτά στο παρελθόν ότι επικροτεί τους πρέσβεις, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί τουλάχιστον επιδίδουν τα διαπιστευτήριά τους μία φορά και επίσημα. Oχι καθημερινά, τζάμπα και χωρίς καλά-καλά να τους ζητηθεί.
Επίσης, συντασσόμαστε με όλα τα μεταφυσικά, τρομοκρατικά και άλλα σενάρια για την προέλευση του κορονοϊού. Μας βγαίνει ευκολότερο από το να μιλήσουμε για ιμπεριαλισμούς και καπιταλισμούς, γιατί μετά υπάρχουν ευθύνες (ατομικές και συλλογικές) αλλά γεννιούνται και υποχρεώσεις. Εστω και για απάντηση στο απλούστατο ερώτημα του Μανόλη Αναγνωστάκη "μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν, έστω με ναι ή όχι. Είστε υπέρ ή κατά".
Κεραμέως αναγραμματισμένη: Ω ρεκασμέ, ωρε μασκέ, έως κρέμα, ε κρεμάσω, ω με κρέας!
Ανάμεσα στα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) υπάρχουν και κάποια όπου το γιώτα δεν σημαίνει «ιδιωτικού», αλλά «ιδιαιτέρου». Eχουν ένα δικό τους, ιδιαίτερο δίκαιο, αν το δούμε λίγο προσεκτικότερα…
Ας το επαναλάβουμε, αφού είναι καταδικασμένο να είναι πάντα επίκαιρο: «Ο πασιφισμός του “διαμαρτυρόμενου“ τον καθιστά δέσμιο στη χρησιμοποίησή του από την εξουσία (…) Ας μας εξηγήσουν λοιπόν πώς θα ανατραπούν και θα καταστραφούν τα μονοπώλια και ο μιλιταρισμός τους; Πώς θα σπάσει η διαδικασία φασιστικοποίησης της παγκοσμιοποίησης; Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι θα μπορέσουμε να νικήσουμε κάνοντας μια ευχή σε κάθε χάντρα του κομπολογιού μας, με αγώνα για μικροαλλαγές, με επίκληση στα αστικά δικαιώματα, με τη συλλογή υπογραφών ή με “μακρινούς περιπάτους”;» (Joelle Aubron, Nathalie Menigon, Jan-Marc Rouillan – «Action Directe»).
