Ποιο είναι το θέμα που κυριάρχησε στην προεκλογική επικαιρότητα μετά το περιβόητο ντιμπέιτ το βράδυ της περασμένης Τετάρτης (που όλοι το θεώρησαν ανιαρό αλλά ακόμη συζητούν γι’ αυτό); Το σκάνδαλο (όπως το χαρακτήρισε για πρώτη φορά ο Μητσοτάκης) των υποκλοπών. Αυτό που όλοι θεωρούσαν ότι ξεχάστηκε πια και δε θα απασχολούσε την επικαιρότητα (ξεχνώντας ότι τα πάντα καταγράφονται στη συνείδηση και το θυμικό του ψηφοφόρου, ιδιαίτερα του μετακινούμενου σε διαφορετικό κόμμα από εκλογή σε εκλογή).
Τα Τέμπη, το συγκλονιστικότερο γεγονός, η δολοφονία τουλάχιστον 57 ανθρώπων, νέων στη συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν απασχόλησαν καθόλου. Κάτι ξώφαλτσες αναφορές, ακόμα πιο ξώφαλτσες απαντήσεις και τέλος. Η ανακίνηση αυτού του εγκλήματος δεν συμφέρει το σύστημα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, προτιμά να μην το σκαλίζει, γιατί είναι συνυπεύθυνος στο έγκλημα.
O ΣΥΡΙΖΑ έκανε ξανά σημαία του τις υποκλοπές, μετά το ανέλπιστο δώρο που του έκανε ο Μητσοτάκης, επιδόθηκε σ’ ένα κρεσέντο υποκρισίας μετά τις δηλώσεις Σκέρτσου για τις γερμανικές επανορθώσεις, αλλά τα Τέμπη ούτε που τα ακούμπησε.
Κυρίως, όμως, δεν ακουμπά ο ΣΥΡΙΖΑ αυτά που προδιαγράφονται για την οικονομική και κοινωνική πολιτική, επιδιδόμενος σε μια αχαλίνωτη παροχολογία και υποσχεσιολογία εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων.
Οσο για τη ΝΔ, επαναλαμβάνει μεν συνεχώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ρίξει τη χώρα στα βράχια, αν υλοποιήσει όσα υπόσχεται, προσπαθεί να κάνει πολιτικό παιχνίδι με την περιβόητη κοστολόγηση των προεκλογικών υποσχέσεων, όμως την ίδια στιγμή δε διστάζει να κάνει και τη δική της «λελογισμένη παροχολογία» με μέτρα… ακοστολόγητα. Για παράδειγμα, το φιλοδώρημα των 150 ευρώ στους 17ρηδες μόλις γίνουν 18 το σκαρφίστηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, όταν διαπίστωσαν ότι η υπόσχεση του Τσίπρα για κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής στα πανεπιστήμια βρίσκει απήχηση. Υστερα, ο Μητσοτάκης «θυμήθηκε» ξαφνικά να πει ότι θα δώσει το περιβόητο market pass (τα κατοχικά κουπόνια των 22-32-42-52 ευρώ το μήνα, για μονοπρόσωπη οικογένεια, για ζευγάρι, με ένα, δύο ή τρία παιδιά, αντίστοιχα) και το δεύτερο εξάμηνο του 2023.
Τις δύο προηγούμενες εβδομάδες, η στήλη παρουσίασε εκτενώς τις νέες προτάσεις της Κομισιόν που κόβουν και ράβουν ακόμα πιο στενό τον δημοσιονομικό ζουρλομαδύα, ιδιαίτερα για τις χώρες με υψηλό ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ, μεταξύ των οποίων την πρώτη θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αυτοί τάζουν θάλασσες και γεφύρια και στις Βρυξέλλες ολοένα και στενεύουν τον μνημονιακό ζουρλομανδύα
Μούγκα στη στρούγκα
Την τρέχουσα εβδομάδα είχαμε και την παρέμβαση Στουρνάρα, που από τη μια προειδοποίησε ότι έρχονται χειρότερες μέρες και από την άλλη εξέφρασε τη βεβαιότητα πως όσα ακούγονται είναι προεκλογικά φούμαρα και πως η επόμενη κυβέρνηση δε θα κάνει… ατασθαλίες, αλλά στις προγραμματικές δηλώσεις που θα καταθέσει θα σεβαστεί πλήρως τις δημοσιονομικές υποχρεώσεις της χώρας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Προεκλογικός καιγάς περί όνου σκιάς, όταν η σκληρή λιτότητα είναι δεδομένη
Ολη αυτή η φιλολογία περί κοστολόγησης των προεκλογικών εξαγγελιών στηρίζεται σε δυο μαγικές λεξούλες: «δημοσιονομικός χώρος». Σημειώστε ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται τη λογική του «δημοσιονομικού χώρου» και απλά υποστηρίζει ότι όλα τα έχει μελετημένα και τακτοποιημένα.
Τι είναι αυτός ο «δημοσιονομικός χώρος», που ως οικονομολογική κατηγορία έχει ενσκύψει τα τελευταία δέκα-δώδεκα χρόνια; Γιατί δεν χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο παλαιότερα;
Ο «δημοσιονομικός χώρος» είναι ένας εύσχημος τρόπος για να μη μιλήσουν για σκληρή λιτότητα.
- Πρώτα πρέπει να πληρωθούν οι ιμπεριαλιστές δανειστές που «Κύριος οίδε» πόσες φορές έχουν εισπράξει τα χρήματα που δάνεισαν το ελληνικό κράτος.
- Μετά πρέπει να πληρωθούν οι υπέρογκες δόσεις για τα διάφορα οπλικά συστήματα, που όλες οι αστικές κυβερνήσεις αγοράζουν με συχνότητα μεγαλύτερη απ’ αυτή που ένα λαϊκό νοικοκυριό αγοράζει όσπρια και πατάτες. Πρέπει να υπερασπίσουμε την άμυνα της πατρίδας, λένε. Η καλύτερη άμυνα είναι η αποτροπή μέσω της επίδειξης της στρατιωτικής ισχύος, λένε.
- Ακολουθούν οι κάθε είδους επιχορηγήσεις προς τους καπιταλιστές. Φορολογικές απαλλαγές και κάθε είδους μειώσεις φόρων, εγγυήσεις για τα δάνεια που συνάπτουν με τις τράπεζες, αλλά και ζεστό χρήμα, άφθονο ζεστό χρήμα. Οι επενδυτές είναι τα θεμέλια της οικονομίας, λένε. Αν το κράτος δεν στηρίξει τους επενδυτές, δε θα υπάρξει ανάπτυξη και δε θα έχουμε πλούτο να μοιράσουμε, λένε.
- Στο τέλος έρχεται η συντήρηση του κατασταλτικού μηχανισμού του αστικού κράτους. Γιατρούς και νοσηλευτές δεν προσλαμβάνουν, αλλά από μπάτσους άλλο τίποτα. Τους ντύνουν και με διαφορετικές στολές, μάλιστα, για να βλέπει… πολυχρωμία το μάτι. Ο λαός πρέπει να απολαμβάνει ασφάλεια, λένε. Δεν έχει σημασία που οι μπάτσοι είναι «ένα» με τους μαφιόζους, ούτε ότι τα ΜΑΤ ασκούνται στο άνοιγμα κεφαλιών με κάθε ευκαιρία. Ασφάλεια είναι κι αυτό! Του συστήματος και των καπιταλιστών, όχι του λαού.
- Τη ρεμούλα και τις μίζες δεν τις λογαριάζουν χωριστά, αυτές περιλαμβάνονται στις… γενικές δαπάνες.
Αφού λογαριαστούν αυτές οι δαπάνες, οι μόνες που θεωρούνται ανελαστικές (ή καλύτερα: ελαστικές μόνο προς τα πάνω), αρχίζει ο υπολογισμός του «δημοσιονομικού χώρου».
- Περισσεύει τίποτα να δώσουμε καμιά αύξηση στους δημόσιους υπάλληλους;
- Καμιά αυξησούλα στους συνταξιούχους, που είναι και λιτοδίαιτοι;
- Για Νοσοκομεία και υγειονομικούς, για Σχολεία και εκπαιδευτικούς περισσεύει τίποτα; Ας βρούμε μερικά ψιλά, τουλάχιστον να μπαλώσουμε μερικές τρύπες, για τους εργαζόμενους που βγαίνουν στη σύνταξη και τα κτίρια που πέφτουν στα κεφάλια παιδιών ή ασθενών.
- Μπορούμε να μειώσουμε λίγο το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ; Για τον ΦΠΑ δεν το συζητάμε, θα πέσουν έξω τα έσοδα που πληρώνουν τα φορολογικά υποζύγια, η μεγάλη λαϊκή καταναλωτική μάζα.
Ο περιβόητος «δημοσιονομικός χώρος» είναι μια έννοια ταξικά προσδιορισμένη και μάλιστα με τον πιο απόλυτο τρόπο. Αντί να μιλήσουν για σκληρή λιτότητα, μαδάνε τη μαργαρίτα του «δημοσιονομικού χώρου». Τι μπορούμε να δώσουμε εδώ, τι μπορούμε να δώσουμε εκεί. Πάντα στο πλαίσιο της πιο σκληρής λιτότητας.
Υπάρχει κάποιο σχετικό διακύβευμα στις εκλογές της άλλης Κυριακής; Απολύτως κανένα. Ούτε από τα κόμματα εξουσίας, φυσικά, ούτε απ’ αυτά της μόνιμης αντιπολίτευσης. Συμμετέχουν όλα σ’ αυτή τη φάρσα, ενδιαφερόμενα μόνο για τις ψήφους που θα καταγράψουν. Οργασμός προεκλογικών δραστηριοτήτων και μετά… η ανάπαυση του πολεμιστή. Αλλοι στους θώκους της εξουσίας και άλλοι στη γνωστή μιζέρια της ενασχόλησης με την αναπαραγωγή τους.
Ας μην παίξουμε σ’ ένα παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα, χειρότερο κι απ’ αυτό των παπατζήδων στο Μοναστηράκι. Η ΑΠΟΧΗ είναι η επιβεβλημένη απάντηση. Οχι για να μας λύσει το πρόβλημα (καμιά εκλογική συμπεριφορά δεν λύνει προβλήματα), αλλά για να τραβήξουμε την πιο ευδιάκριτη διαχωριστική γραμμή με το πολιτικό σύστημα που στηρίζει την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Ως δέσμευση γι’ αυτά που πρέπει να κάνουμε μετά τις εκλογές.
