«Δημοσιογράφος: Για το κόμμα σας και για εσάς προσωπικά έχουν ακουστεί τα πάντα. Οτι είστε μαρξιστές λενινιστές, τρομοκράτες, ληστές των ορέων…
Οτζαλάν: Αν ακολουθήσουμε τις κλασικές πολιτικές έννοιες, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το ΡΚΚ (σ.σ.: Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν), γιατί δεν είναι τίποτε απ' όλα αυτά. Δεν είναι πολιτικό κόμμα, δεν είναι αντάρτικη οργάνωση. Ε, τότε, θα μου πείτε, τι είναι; Θα νομίσετε ότι περιαυτολογώ, αλλά για να καταλάβετε τι είναι το ΡΚΚ θα πρέπει να σας πω τι είμαι εγώ. Θα πρέπει να καταλάβετε εμένα….
Δημοσιογράφος: Αν, ο μη γένοιτο, σας εξόντωναν, θα συνέχιζαν οι Κούρδοι; Πόσο δηλαδή εσείς ως προσωπικότητα, ως ηγέτης, τους κρατάτε;
Οτζαλάν: Στο πρόσωπό μου ενσαρκώνεται η ενότητα των Κούρδων και οι εχθροί μου το ξέρουν αυτό. Οι Κούρδοι δεν έχουν και πολύ μυαλό, δυστυχώς.
Δημοσιογράφος:- Το ίδιο πιστεύουν και πολλοί έλληνες πολιτικοί για τους Ελληνες…
Οτζαλάν: Οι Κούρδοι είναι τόσο αδύναμοι ώστε δεν μπορούν να παραγάγουν στρατηγική, να εκπονήσουν τακτική. Πολύ προσπαθώ, αλλά… Πολύ προσπαθώ να τους μάθω να υπάρχουν χωρίς εμένα. Αλλά έχω λιγάκι τις αμφιβολίες μου. Ανησυχώ… Βεβαίως δεν μπορεί να χαθούν, να σβήσουν όλα όσα έχουμε πετύχει όλα αυτά τα χρόνια, αυτά που έχω κάνει εγώ. Δεν μπορούν πια οι Τούρκοι να γίνουν και πάλι κυρίαρχοι, όπως παλιά. Αλλά η δική μου καθοδήγηση μπορεί να πάει έναν πόλεμο, που οι Κούρδοι χίλια χρόνια τώρα χάνουν, προς την επιτυχία. Γι' αυτό η δική μου θέση είναι πολύ σημαντική. Εγώ μπορώ να νικήσω τους Τούρκους. Ακόμη αντιστέκομαι».
(ΤΟ ΒΗΜΑ,1/2/1998, https://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid= 95569)
Δεκαπέντε χρόνια μετά τη συνέντευξη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, από την οποία πάρθηκαν τα παραπάνω αποσπάσματα, συνέντευξη στον Βασίλη Μουλόπουλο για το «Βήμα», που δόθηκε ένα χρόνο πριν την σύλληψή του, ο «ιστορικός ηγέτης» των Κούρδων, γνωστός ως «Απο», επιχειρεί να βάλει ταφόπλακα στον ένοπλο αγώνα. Ολα όσα έλεγε αποδείχτηκαν λόγια του αέρα, αφού η ηγεσία του μόνο στη νίκη των Κούρδων δεν οδήγησε. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά οι «ηλίθιοι» Κούρδοι συνέχισαν τον ένοπλο αγώνα χωρίς αυτόν.
Το μήνυμα του Οτζαλάν στην επέτειο του κουρδικού νέου έτους (Νεβρόζ), που πλέον γιορτάζεται νόμιμα στην Τουρκία, ήταν σαφές: «Ας σωπάσουν τα όπλα και ας κυριαρχήσει η πολιτική». Οσοι όμως σπεύσουν να προδικάσουν το τέλος των ένοπλων συγκρούσεων ας σκεφτούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Οτζαλάν απαρνείται την ένοπλη βία. Το είχε κάνει πριν ακόμα τον συλλάβουν, όταν είχε παραδοθεί στις ιταλικές αρχές το Νοέμβρη του 1998, ζητώντας να ξεκινήσει έναν «ειρηνικό διάλογο» και να πετύχει «νόμιμα την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν». Οταν δε τον συνέλαβαν (για την ακρίβεια, όταν τον παρέδωσε η κυβέρνηση Σημίτη), ο Οτζαλάν εγκατέλειψε τη μεσσιανική ρητορική για τον εαυτό του και ζήτησε να συνεργαστεί με τους διώκτες του για να λυθεί ειρηνικά το κουρδικό ζήτημα.
Την ίδια στιγμή, το νέο ηγετικό συμβούλιο του PKK εξέδωσε ανακοίνωση που καλούσε σε «μία δημοκρατική λύση μέσω της ειρήνης και της αδελφοσύνης». Πράγμα φυσικό, αφού η σύλληψη του Οτζαλάν ήταν ένα μεγάλο στραπάτσο για το κόμμα του, το ΡΚΚ. Ενα κόμμα που δυστυχώς κατάφερε να παγιδέψει τον κουρδικό λαό χρησιμοποιώντας ένα ιδιόμορφο μείγμα μαρξίζουσας και εθνικιστικής ρητορείας, που δεν δίστασε να συνεργαστεί με τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες (ΚΥΠ) και να δολοφονεί αγωνιστές στην Τουρκία μόνο και μόνο γιατί δεν συμφωνούσαν με την εθνικιστική του πολιτική (αγωνιστές που ανήκαν σε οργανώσεις κομμουνιστικής αναφοράς, οι οποίες είχαν θέσει το ζήτημα του αγώνα κατά της καταπίεσης των Κούρδων πολύ πριν από το PKK).
Ομως όλες οι εκεχειρίες και οι εκκλήσεις για ειρήνευση έπεσαν στο κενό. Ανεξάρτητα από τα μέτρα που πήρε ο πονηρός Ερντογάν για να παγιδεύσει τους Κούρδους, οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα. Οι αντάρτες δεν κατέθεσαν τα όπλα τους, ούτε ποτέ κανείς από την ηγεσία τους είχε ζητήσει κάτι τέτοιο. Τώρα είναι η πρώτη φορά που ο Οτζαλάν (που εξακολουθεί να λειτουργεί ως εθνικό σύμβολο) καλεί τους αντάρτες του PKK να αποσυρθούν εκτός συνόρων και να τερματίσουν τον ένοπλο αγώνα. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να χαιρετίσει «το πνεύμα που επικράτησε στην τουρκική βουλή», το οποίο υποτίθεται ότι «οδηγεί σε μία νέα εποχή»!
Για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν ούτε λόγος φυσικά από τον πάλαι ποτέ «τουρκοφάγο μεσσία». Είναι προφανές ότι ο Οτζαλάν παζάρεψε το τομάρι του και κάτι κέρδισε για να τα πει όλ’ αυτά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό, ούτε είχαμε καμία αυταπάτη για το ποιόν ενός ανθρώπου τόσο αλαζόνα και συνάμα τόσο θρασύδειλου όπως αυτός. Το ερώτημα είναι αν οι εκκλήσεις του θα πείσουν τους αντάρτες να καταθέσουν τα όπλα ή θα πέσουν στο κενό. Αν τελικά οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις για το Κουρδικό που έκανε το τούρκικο κράτος θα είναι επαρκείς για να σταματήσουν για πάντα τον αγώνα του κούρδικου λαού για αυτοδιάθεση, που συνεχίζεται ακόμα κι από μορφώματα όπως το ΡΚΚ (το οποίο πλέον μόνο ενιαίο δεν είναι, καθώς από το 2003 έχει διασπαστεί σε δύο κόμματα, το PKK/KADEK και το ΡΚΚ/KONGRA GEL, τα οποία οι ΗΠΑ έχουν κατατάξει στη λίστα με τις «τρομοκρατικές οργανώσεις»).
Η κατάσταση που επικρατεί στις περιοχές που ζουν οι Κούρδοι της Τουρκίας μάλλον το αντίθετο προμηνύει. Η φτώχεια, η ανεργία (που στο Ντιάρμπακιρ φτάνει το 60%!), οι άθλιες συνθήκες ζωής και εκπαίδευσης (στα δημοτικά και στα γυμνάσια στοιβάζονται 60 μαθητές ανά τάξη!) δεν είναι δυνατόν να μη φέρουν κοινωνικές εκρήξεις, κάνοντας ξανά την ένοπλη βία απαραίτητη.
ΥΓ. Αραγε, η δολοφονία τριών Κουρδισσών (η μία εκ των οποίων ήταν ιδρυτικό μέλος του ΡΚΚ) στο Παρίσι, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη οι συνομιλίες Οτζαλάν-Τουρκίας για ειρήνευση, να ήταν από τουρκικές σφαίρες ή το ΡΚΚ θυμήθηκε την πλούσια «δημοκρατική» του παράδοση ενόψει της ανακοίνωσης των «δέκα εντολών» από τον κούρδο «Μωυσή»;
