Τι σου είναι τελικά μια «συγγνώμη»! Αλλάζει ολόκληρη την «εξίσωση» στη γεωπολιτική σκακιέρα. Βέβαια, υπάρχει και το ρητό: «από τότε που εφευρέθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο», αλλά ποιος τα μετρά αυτά όταν ασκεί «ρεάλ πολιτίκ»; Ο λόγος για την περιβόητη «συγγνώμη» που ζήτησε ο ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου από τον τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τη μεσολάβηση του Μπαράκ Ομπάμα. Η «συγγνώμη» αφορούσε την πειρατεία στο τούρκικο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», που επιχείρησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας το 2010, ως πλοίο του «Στολίσκου της Ελευθερίας».
Ο Ερντογάν αποδέχτηκε τη «συγγνώμη», υποστηρίζοντας ότι άλλαξε όλη την εξίσωση στην περιοχή και εκφράζοντας τη λύπη του για την προηγούμενη επιδείνωση των σχέσεων των δύο χωρών, τις οποίες περιέγραψε ως «ζωτικές και στρατηγικές για την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα». Για να βάλει το δικό του κερασάκι στην τούρτα της συμφιλίωσης, επανέλαβε την υποστήριξή του στη λύση των δύο κρατών στην Παλαιστίνη.
Ο Νετανιάχου δεν παραδέχτηκε φυσικά ότι υπήρξε πειρατεία (κανείς δεν του το ζήτησε, άλλωστε), αλλά υποστήριξε ότι «στο φως της ισραηλινής έρευνας για το περιστατικό που έδειξε έναν αριθμό επιχειρησιακών σφαλμάτων, ο πρωθυπουργός εξέφρασε την ισραηλινή συγγνώμη στον τουρκικό λαό για τα οποιαδήποτε λάθη που ίσως να έχουν οδηγήσει σε απώλεια ζωής ή τραυματισμούς» (από την επίσημη ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου, που αναδημοσίευσε η «Γεντιότ Αχρονότ» το προηγούμενο Σάββατο).
Ο Ερντογάν άδραξε την ευκαιρία για να εμφανιστεί ως νικητής στο εσωτερικό, δηλώνοντας στο τουρκικό κοινοβούλιο ότι ζητούσε επίμονα την «συγγνώμη» κι όχι τη «λύπη» που ήθελαν να εκφράσουν οι ισραηλινοί αξιωματούχοι, πράγμα που πέτυχε. Βέβαια, όπως ο ίδιος συμπλήρωσε, υπήρχαν και άλλοι δύο όροι που είχε θέσει για να βελτιωθούν οι διμερείς σχέσεις με τους Σιωνιστές. Να δοθούν αποζημιώσεις στα θύματα της επίθεσης στο «Μαβί Μαρμαρά» και να αρθεί το εμπάργκο κατά της Γάζας. Αφού όμως ο Νετανιάχου ζήτησε την πολυπόθητη «συγγνώμη» με μάρτυρα τον Ομπάμα, τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.
Ετσι, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών θα αποκατασταθούν πλήρως. Οσοι ήλπιζαν ότι το τουρκικό κράτος μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο των αραβικών λαών απέναντι στην ισραηλινή επιθετικότητα δέχτηκαν ένα ηχηρό ράπισμα. Θα έπρεπε να γνωρίζουν, όμως, ότι η τουρκική πολιτική ηγεσία είναι ικανή να κάνει «τα στραβά μάτια» στη σιωνιστική επιθετικότητα, αν εξυπηρετηθούν επαρκώς τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης στην Τουρκία. Το είχε κάνει το Μάη του 2010 (λίγες βδομάδες πριν την επίθεση στο στολίσκο), όταν το Ισραήλ έγινε δεκτό στις αγκαλιές του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), χωρίς η Τουρκία να εκφράσει ούτε καν επιφυλάξεις (πράγμα που έκαναν Νορβηγία, Ελβετία και Ιρλανδία). Το έκανε και τον περσινό Δεκέμβρη, αίροντας τις αντιρρήσεις για τη συμμετοχή του Ισραήλ σε συνεδριάσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα του ΝΑΤΟ (αλλά όχι σε στρατιωτικές ασκήσεις). Γιατί να μην το κάνει και από δω και πέρα; Μία εξαρτημένη από το αμερικάνικο κεφάλαιο χώρα, όπως η Τουρκία, δε θα μπορούσε για πολύ να πάει κόντρα στο προκεχωρημένο φυλάκιο του «θείου Σαμ» στη Μέση Ανατολή.
Από τη μεριά τους οι Σιωνιστές είναι πρακτικοί άνθρωποι. Δεν ήθελαν να πουν το «συγγνώμη», αλλά δεν κόπτονται και τόσο για μια λεξούλα που τελικά δε θα τους κοστίσει και πολύ, αν την σερβίρουν μάλιστα με τον κατάλληλο τρόπο στο αφιονισμένο σιωνιστικό ακροατήριο (όπως και έγινε, αν προσέξει κανείς την ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου). Οσο για τα υπόλοιπα, ούτε η αποζημίωση θα αποτελέσει μεγάλο πρόβλημα για μια κρατική οντότητα που κάθε χρόνο παίρνει τρία δισεκατομμύρια δολάρια από τις ΗΠΑ ως οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, ενώ η άρση του αποκλεισμού στη Γάζα παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες με τη διευκρίνιση «αν το επιτρέψουν οι συνθήκες».
Ετσι ικανοποιούνται όλοι. Ο Ερντογάν μπορεί να πανηγυρίζει στο εσωτερικό ότι ανάγκασε τους Σιωνιστές να του ζητήσουν συγγνώμη και οι τελευταίοι ότι έκαναν ένα βήμα για να πετύχουν αυτό που αναφέρει η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ: «Στρατηγικά υπάρχει κάποιο όφελος στο γεγονός ότι οι Τούρκοι έκαναν την κίνησή τους παρά την ιρανική δυσαρέσκεια. Μένει να φανεί αν η επαναπροσέγγιση (σ.σ. των δύο χωρών) θα συμβάλει στην πράξη στη μείωση του λαθρεμπορίου όπλων από το Ιράν στη λιβανέζικη Χεζμπολά, αρκετό από το οποίο γίνεται μέσω της τούρκικης επικράτειας, ή να μειώσει τη δραστηριότητα των τρομοκρατικών οργανώσεων, που χρησιμοποιούν το τουρκικό έδαφος ως βάση για το σχεδιασμό επιχειρήσεων κατά του Ισραήλ. Οπως επεσήμαναν πηγές από το γραφείο του πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου, υπάρχει τώρα μία πιθανή βάση συνεργασίας με την Αγκυρα για τη Συρία, της οποίας η επιταχυνόμενη διάλυση εγείρει παρόμοιες ανησυχίες στην Τουρκία και το Ισραήλ» (Χααρέτζ, 23/3/13). Αφήστε που οι Σιωνιστές δε θα χρειάζεται να πηγαίνουν στην Ελλάδα και τη Ρουμανία για να κάνουν τις στρατιωτικές τους ασκήσεις, ενώ ποιος ξέρει, ίσως να ξεπαγώσουν οι συμφωνίες για πωλήσεις όπλων στην Τουρκία, που είναι παγωμένες εδώ και ενάμιση χρόνο.
Ο διαμεσολαβητής Ομπάμα έχει επίσης κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος, μιας και έσπασε ο πάγος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, οπότε θα μπορεί καλύτερα να ελέγχει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Οσο για τους Παλαιστίνιους, ας περιμένουν μέχρι «οι συνθήκες να το επιτρέψουν». Εχει ο… Θεός!
ΥΓ. Το περιβόητο τηλεφώνημα Νετανιάχου – Ερντογάν σίγουρα δεν ήταν κατόρθωμα του Ομπάμα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Μέση Ανατολή. Είχε προετοιμαστεί από καιρό. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι το είχε ζητήσει, άλλωστε, από τις αρχές του μήνα, όταν επισκέφτηκε την Τουρκία.
