Ο Γιάχια Αλ-Σινουάρ ήταν το κεντρικό πρόσωπο στις συζητήσεις που γίνονταν χτες το βράδυ στα σιωνιστικά κανάλια, λίγες ώρες μετά την επίδοση από την ηγεσία της Χαμάς της απάντησης της «όλης» Παλαιστινιακής Αντίστασης στην πρόταση συμφωνίας του Περισιού.
Στο Κανάλι 12, η «μούρη» του πολιτικού ρεπορτάζ έλεγε: «Ο Σινουάρ χειραγωγεί το Ισραήλ. Ας πούμε την αλήθεια. Είμαστε σε κατάσταση αναμονής και αυτό είναι ξεκάθαρο σε όλους. Ο Sinwar παίζει με όλους μας σ’ αυτό το στάδιο».
Ο Μίχα Κόμπι, πρώην αξιωματικός της Σιν Μπετ (η διαβόητη Εσωτερική Ασφάλεια), περιέγραφε τον Αλ-Σινουάρ σαν «έναν άνθρωπο της παραπλάνησης που δεν θα παραδοθεί ποτέ και θα κάνει ό,τι βλάπτει το κράτος του Ισραήλ». Ισχυριζόταν ότι τον ξέρει καλά, γιατί τον είχε ανακρίνει για δεκάδες ώρες όταν ήταν φυλακισμένος: «Τον μελέτησα, τον είδα, κάθισα μαζί του και έφαγα μαζί του. Πρέπει να ξέρεις τη συμπεριφορά του».
Η συντονίστρια του πάνελ στο Κανάλι 14, όπου επίσης συζητούσαν (μαντέψτε!) για τον Αλ-Σινουάρ, ρώτησε τι πρέπει να κάνει το Ισραήλ για να λύσει το μυστήριο του Σινουάρ που -όπως είπε- αρνείται να απελευθερώσει ισραηλινούς κρατούμενους (τι διάολο, τους… ψήνει και τους τρώει;).
Η απόστρατη ταξίαρχος Μπέτι Λαχάτ, πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της Υπηρεσίας Φυλακών, που επέβλεπε τον Σινουάρ, είχε άποψη… μπετόν: «Το Ισραήλ πρέπει να εξαλείψει αυτόν τον άνθρωπο, τίποτ’ άλλο. Δεν πρέπει να διαπραγματευτούμε μαζί του». Για ποιο λόγο, μαντάμ; Τετράγωνη η απάντηση: «Μας ξέρει καλά και γνωρίζει τις ευαισθησίες και τις αδυναμίες μας. Χρησιμοποιεί τις αδυναμίες μας και έχει μελετήσει την ψυχολογία του ισραηλινού δρόμου» (ενώ οι υπόλοιποι παλαιστίνιοι ηγέτες έχουν… μαύρα μεσάνυχτα).
Η Λαχάτ είπε ακόμα ότι η ίδια ήταν μεταξύ των ανώτερων διοικητών του ισραηλινού στρατού που προσπάθησαν να διαμορφώσουν ένα σχέδιο δράσης με στόχο τη μείωση του καταλόγου των παλαιστινίων αιχμαλώτων στη συμφωνία Σαλίτ και υπενθύμισε τη δήλωση του Σινουάρ τότε: «Τίποτα δεν θα μας κάνει να υποχωρήσουμε από αυτό που αποφασίσαμε. Τίποτα». Τη συμφωνία ανταλλαγής του στρατιώτη Σαλίτ με 1.027 παλαιστίνιους κρατούμενους, πάντως, δεν την διαπραγματεύτηκε ο Αλ-Σινουάρ. Αυτός ήταν φυλακισμένος και αποφυλακίστηκε με τη συμφωνία ανταλλαγής. Τη διαπραγμάτευση εκ μέρους της Αντίστασης έκανε ο αείμνηστος Σάλεχ Αλ-Αρούρι, που δολοφονήθηκε μπαμπέσικα στη Βηρυττό πριν από λίγο καιρό.
Η μαντάμ Λαχάτ διευκρίνισε ότι «ο Σινουάρ, την ημέρα της απελευθέρωσής του, υποσχέθηκε σε όλους τους κρατούμενους ότι θα ήταν στις επόμενες λίστες, όταν αυτός θα διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ». Τόση μπουρδολογία πια! Φυσικά και θα έδωσε τέτοια υπόσχεση στους συγκρατούμενούς του ο Αλ-Σινουάρ, όπως θα έκανε κάθε πολιτικός ηγέτης που αποφυλακίζεται και αφήνει συγκρατούμενους πίσω. Θα ήταν γελοίο, όμως, και δε θα το έκανε ποτέ, να συνδέσει τη μελλοντική απελευθέρωση των κρατούμενων με τη δική του παρουσία ως επικεφαλής της διαπραγμάτευσης.
Η ίδια η Χαμάς (όπως και άλλες οργανώσεις της Αντίστασης) διακήρυσσε ανοιχτά ότι στόχος της είναι να πιάσει αιχμάλωτους σιωνιστές και να τους ανταλλάξει με παλαιστίνους κρατούμενους. Δεν είχε κανένα λόγο ο Αλ-Σινουάρ να το «αναλάβει» ως προσωπική δέσμευση, εκθέτοντας την ηγεσία της οργάνωσής του.
Η επικέντρωση της δημόσιας συζήτησης στη σιωνιστική οντότητα σε ένα πρόσωπο, τον Γιάχια Αλ-Σινουάρ, αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό από την ουσία. Ασφαλώς και είναι σημαντικό στέλεχος της οργάνωσής του (Χαμάς) και της Αντίστασης ο Αλ-Σινουάρ, αλλά δεν είναι θεός. Δεν είναι καν αναντικατάστατος. Πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη του διαμετρήματος του Αλ-Σινουάρ έχουν δολοφονηθεί (τελευταίος στο μακρύ κατάλογο ο σεΐχης Σάλεχ Αλ-Αρούρι), αλλά ούτε η Χαμάς αδυνάτισε ούτε η Αντίσταση. Αλλα στελέχη παίρνουν τη θέση των δολοφονημένων ηγετών και συνεχίζουν το έργο τους.
Η Αντίσταση είναι πρωτίστως μια συλλογική υπόθεση. Οι εξαιρετικές προσωπικότητες παίζουν ασφαλώς εξέχοντα ρόλο, όμως είναι τέτοιο το ρίζωμα της Αντίστασης στις πλατιές μάζες του παλαιστινιακού λαού που επιτρέπει την αντικατάσταση των ηγετών που δολοφονούνται ή πέφτουν στη μάχη. Οι επαναστατικές οργανώσεις δεν κινδυνεύουν από τη δολοφονία των ηγετικών στελεχών τους, αλλά από τον οπορτουνισμό. Κάπως έτσι ξεφτιλίστηκε η ελεγχόμενη από τη Φάταχ Παλαιστινιακή Αρχή.
Ο Αμπού Μάζεν (έτσι είναι γνωστός στην Παλαιστίνη ο Μαχμούντ Αμπάς), με σπουδές στην Αίγυπτο και στη Μόσχα, συμπορεύτηκε με τον Αραφάτ στα χρόνια της εθνικοαπελευθερωτικής Φάταχ και της PLO. Μετά το Οσλο, όμως, έγινε ο πιο φανατικός υποστηρικτής της υποταγής στη σιωνιστική κατοχή, επιδόθηκε σε ανοιχτά δωσιλογικές πράξεις και σήμερα κατάντησε ένα ξεφτιλισμένο ξόανο που δεν τολμά ούτε να ξεμυτίσει από το προεδρικό μέγαρο στη Ραμάλα.
Η συζήτηση των σιωνιστών για τον «κακό» Αλ-Σινουάρ προσπαθεί να κρύψει τη μεγάλη αλήθεια της ήττας τους στα πολεμικά πεδία της Γάζας. Δεν τους νίκησε μόνος του ο Αλ-Σινουάρ αλλά η ένοπλη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, ηγετικό στέλεχος της οποίας είναι και ο Γιάχια Αλ-Σινουάρ.
Αυτοί που βγάζουν τη λύσσα τους στα τηλεοπτικά πάνελ, βλέποντας ότι βαδίζουν προς την επισημοποίηση μιας ντροπιαστικής ήττας, δεν τολμούν να ζητήσουν τη συνέχιση του πολέμου. Απλώς φλυαρούν. Αν ήθελαν να είναι συνεπείς με αυτά που «αναλύουν», θα έπρεπε να ζητήσουν να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι να εξοντωθούν ο Αλ-Σινουάρ, ο Μοχάμεντ Αλ-Ντεΐφ (αυτόν τον… ψιλοξεχνούν) και τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη των αντιστασιακών οργανώσεων. Δεν το κάνουν, όμως, γιατί είναι μεν σιωνιστές, είναι όμως και ρεαλιστές. Δουλειά τους είναι να διευκολύνουν την κωλοτούμπα της σιωνιστικής οντότητας, εκτονώνοντας την πίκρα που ήδη βιώνει ο σιωνιστικός όχλος.
ΥΓ. Θέλουμε να δούμε τις φάτσες τους τη μέρα που ο Αλ-Σινουάρ θα εμφανιστεί και πάλι δημόσια, παρακολουθώντας μια παρέλαση νίκης…
