Οι εικόνες από τα ξεσκισμένα σακάκια των δύο ανώτατων στελεχών της Air France, που φυγαδεύτηκαν άρον-άρον για να γλιτώσουν από την οργή των εργαζομένων, έκαναν το γύρο του κόσμου την περασμένη Δευτέρα, σοκάροντας τα ανά τη γη παπαγαλάκια των καπιταλιστών που δεν πίστευαν στα μάτια τους. Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια πράγματα σε μία «πολιτισμένη χώρα»; Μέχρι και η «κομμουνιστική» CGT έσπευσε να καταδικάσει «τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», καμαρώνοντας μάλιστα ότι ήταν οι δικοί της συνδικαλιστές που έσωσαν τον επικεφαλής του τμήματος «ανθρώπινου δυναμικού» της Air France Χαβιέ Μπροζέτα από τη μανία των εξαγριωμένων εργατών (βλ. https://www.cgt.fr/Toutes-les-violences-se-condamnent.html), που διέλυσαν τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου που θα αποφάσιζε τις απολύσεις. Ο Μπροζέτα τους έστειλε μάλιστα SMS για να τους ευχαριστήσει!
Καμαρώνουν ότι έσωσαν τον αρχιτέκτονα του σχεδίου των 2.900 απολύσεων (300 πιλότοι, 900 μέλη πληρωμάτων και 1.700 εργαζόμενοι εδάφους σε πρώτη φάση) μέσα στα επόμενα δύο χρόνια και της αύξησης κατά 15% με 20% του χρόνου εργασίας των πιλότων, που είχε προταθεί αρχικά, χρόνος που ισοδυναμεί με έξι εβδομάδες περισσότερης δουλειάς με τα ίδια λεφτά! Αντε να τους δούμε και μάρτυρες… κατηγορίας στη δίκη που θα θελήσει να στήσει το κράτος κατά των εργατών που έκαναν τα επεισόδια (σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η γαλλική αστυνομία αναφέρει ότι έχουν αναγνωριστεί 20 άτομα, οι μισοί από τους οποίους είναι συνδικαλιστές της CGT και της Force Ouvrière).
Ας αφήσουμε όμως τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές να ανησυχούν μαζί με τον Ολάντ για την «αμαύρωση της εικόνας της Γαλλίας διεθνώς» και ας κοιτάξουμε λίγο πίσω από τις χαρμόσυνες για όλους τους εργαζόμενους εικόνες. Χαρμόσυνες γιατί δείχνουν ότι η εργατική βία εξακολουθεί να είναι παρούσα και να απειλεί τους δημίους των εργατικών δικαιωμάτων με το ίδιο νόμισμα.
Πριν από ένα χρόνο, η Air France συγκλονιζόταν από μία από τις μεγαλύτερες απεργίες στην ιστορία της εταιρίας. Η απεργία των πιλότων που ξέσπασε το Σεπτέμβρη του 2014, μετά από την απόφαση του ομίλου Air France – KLM για την ενίσχυση της θυγατρικής εταιρίας χαμηλού κόστους Transavia, ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο των 8.000 απολύσεων της προηγούμενης τριετίας (πάνω από το 10% του εργατικού δυναμικού της εταιρίας), του αυξημένου ωραρίου εργασίας, του παγώματος των μισθών και της απώλεια τμήματος της άδειας που επιβλήθηκε σε διάφορες φάσεις στη διετία 2012-2013, στο πλαίσιο ενός τριετούς προγράμματος περικοπών. Η απεργία σταμάτησε μετά από δύο βδομάδες, με την εταιρία να υπόσχεται ότι η Transavia δε θα επεκταθεί εκτός Γαλλίας, αλλά υπερασπίστηκε την απόφασή της να συνάψει όποιες συμβάσεις θέλει με τους εργαζόμενους της θυγατρικής εταιρίας για να εξοικονομήσει χρήματα.
Στις αρχές αυτού του χρόνου, η εταιρία διέψευδε «φήμες» που είχε δημοσιεύσει η γαλλική Le Monde, ότι σχεδιάζει άλλες 3.300 απολύσεις για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα (βλ. https://www.thelocal.fr/20150626/air-france-denies-reports-of-sweeping-job-cuts). Δέκα μήνες μετά, οι φήμες έγιναν πραγματικότητα και τα αφεντικά της εταιρίας ετοίμασαν ένα νέο αντεργατικό πακέτο.
«Μας ζητάνε να δουλεύουμε περισσότερο. Το κάναμε αυτό με το προηγούμενο σχέδιο διάσωσης. Ο μισθός μειώθηκε ελαφρά, δουλεύουμε παραπάνω, και τώρα μας ζητάνε να δουλέψουμε ακόμα περισσότερο. Θα πεθάνουμε, δεν μπορούμε να δουλέψουμε περισσότερο!» είναι η χαρακτηριστική δήλωση εργαζόμενης της Air France (https://gr.euronews.com/2015/10/05/assaults-on-air-france-bosses-over-job-loss-plan-are-condemned/). Οσο απλώνεται η αντεργατική λαίλαπα άλλο τόσο απαιτείται να βγει ξανά στο προσκήνιο η εργατική αντιβία. Το ότι βγαίνει έστω και μειοψηφικά δείχνει ότι οι καπιταλιστές δε θα περάσουν τόσο εύκολα την αντεργατική λαίλαπα που όσο περνάει ο καιρός τόσο διογκώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
