«Αρνούμαι να δώσω αυτή την πληροφορία στον εχθρό». Η αυθόρμητη απάντηση του αρχηγού της αστυνομίας της Βαλένθια (της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Ισπανίας), Αντόνιο Μορένο, σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τον αριθμό των μπάτσων που αναπτύχθηκαν για να καταστείλουν τις φοιτητικές και μαθητικές διαδηλώσεις, άφησε εμβρόντητους τους δημοσιογράφους. Βλέπετε, ήταν μια σπάνια στιγμή ειλικρίνειας ενός προϊσταμένου των μονάδων καταστολής, που οι αστοί δημοσιογράφοι δεν έχουν συνηθίσει. Θα το συνηθίσουν, όμως, καθώς η καταστολή εντείνεται και μαζί της φεύγουν και τα προσχήματα. Οπως την περασμένη Δευτέρα, που οι μπάτσοι σάπισαν στο ξύλο νέους, μη διστάζοντας να την πέσουν ακόμα και σε 15χρονους, λες και ήταν… τρομοκράτες!
Το ξέσπασμα
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν την προηγούμενη βδομάδα σε ένδειξη διαμαρτυρίας στις άγριες περικοπές των δαπανών για την Παιδεία, που αποφασίστηκαν στην περιφέρεια της Βαλένθια, και την άθλια κατάσταση στα σχολεία, ορισμένα από τα οποία στερούνται θέρμανσης. Την Τετάρτη 15 Φλεβάρη, οι μπάτσοι επιτέθηκαν βάναυσα βγάζοντας όλα τους τα απωθημένα στους μαθητές που ήταν συγκεντρωμένοι έξω από το σχολείο τους, συλλαμβάνοντας ένα μαθητή. Τις επόμενες μέρες, έγιναν και άλλες διαδηλώσεις στην πόλη, απαιτώντας την απελευθέρωση των συλληφθέντων που μέχρι το τέλος της βδομάδας είχαν φτάσει τους δέκα.
Στη διαδήλωση της περασμένης Δευτέρας οι μπάτσοι έδωσαν ρεσιτάλ βαρβαρότητας, προκαλώντας την οργή των μαθητών και των γονιών τους, με αποτέλεσμα εκατοντάδες μαθητές, φοιτητές και καθηγητές να κάνουν κατάληψη στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Βαλένθια διαμαρτυρόμενοι για την αστυνομική βία. Το βράδυ της ίδιας μέρας, δεκάδες αστυνομικά βαν περικύκλωσαν το κατειλημμένο κτίριο, ενώ ελικόπτερα της αστυνομίας πετούσαν από πάνω για να τρομοκρατήσουν τους καταληψίες. Οι μπάτσοι προχώρησαν σε ξυλοδαρμούς και συλλήψεις νέων στη γύρω περιοχή (γύρω στα 21 άτομα), χωρίς όμως να τολμήσουν να μπουκάρουν στο Πανεπιστήμιο.
Την Τρίτη χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν μπροστά στο σχολείο που έγιναν ταραχές την προηγούμενη βδομάδα. Η αστυνομική παρουσία ήταν μικρότερη από τις προηγούμενες μέρες, μετά το σάλο που ξέσπασε και ανάγκασε ακόμα και τον υπουργό Εσωτερικών να παραδεχτεί ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε «υπερβολική βία», την οποία όμως έσπευσε να δικαιολογήσει, όπως είχε κάνει και ο υπουργός Δικαιοσύνης προηγούμενα, ισχυριζόμενος ότι η αστυνομία απάντησε στις επιθέσεις που δέχτηκε.
Εκρηκτικό μίγμα
Η άγρια καταστολή στη Βαλένθια, που προκάλεσε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, έγινε σε μία περίοδο άγριας επιδρομής στα εργασιακά δικαιώματα, με πρόσχημα –τι άλλο;– την καταπολέμηση του δημόσιου χρέους. Την περασμένη Κυριακή, πάνω από μισό εκατομμύριο Ισπανοί διαδήλωσαν σε 57 πόλεις της χώρας κατά των αντεργατικών μέτρων που έχει επιβάλει η νεοεκλεγμένη δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, τα οποία προβλέπουν μειώσεις αποζημιώσεων απόλυσης, ελευθερία απολύσεων, προτεραιότητα των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών κ.λπ.
Τα μέτρα ψηφίστηκαν το Γενάρη, αλλά η ΕΕ πιέζει για επιπλέον μέτρα και απειλεί να τιμωρήσει την ισπανική κυβέρνηση γιατί… καθυστερεί ενόψει των περιφερειακών εκλογών του ερχόμενου Μάρτη, ενώ την κατηγορεί για μαγείρεμα των στοιχείων προκειμένου να μειωθεί τεχνητά το έλλειμμα του δημοσίου το 2012. Η «δέσμευση» για μείωση του ελλείμματος στο 6% το 2011 και 4.4% το 2012 αποδείχθηκε αέρας κοπανιστός και τώρα η κυβέρνηση ψάχνει να κόψει κι άλλα, προκειμένου να ικανοποιήσει το αδηφάγο τέρας που λέγεται δημόσιο χρέος. Αυτό, όμως, δημιουργεί οργή και αγανάκτηση στην εργαζόμενη κοινωνία που καλείται να πληρώσει το μάρμαρο.
Ανεργία και εργασιακή ανασφάλεια
Βασικό «επιχείρημα» των δημίων των εργασιακών δικαιωμάτων είναι η καταπολέμηση της ανεργίας. Ζητούν, δηλαδή, από τους εργάτες να καρατομήσουν τα δικαιώματά τους για να δουλέψουν σαν είλωτες στα σύγχρονα κάτεργα της αχαλίνωτης αυθαιρεσίας των καπιταλιστών. Ομως, μια ματιά στο εφιαλτικό τοπίο της αγοράς εργασίας στην σημερινή Ισπανία, μετά από τόσα αντεργατικά μέτρα, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς το ψευδεπίγραφο των ισχυρισμών των κρατούντων.
Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιευμένα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ισπανίας (www.ine. es/en/daco/daco42/daco4211/ epa0411_en.pdf), η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία το τελευταίο τρίμηνο του 2011 ανερχόταν στο 22.85% του εργατικού δυναμικού, έχοντας υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τα 5.2 εκατομμύρια και μέσα στο 2011 πάνω από μισό εκατομμύριο εργαζόμενοι (577 χιλιάδες για την ακρίβεια) ενίσχυσαν το στρατό των ανέργων. Τα νοικοκυριά που έχουν όλα τα μέλη τους άνεργα έχουν ξεπεράσει το 1.5 εκατομμύριο! Κι αυτά σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία που θεωρούν εργαζόμενους όλους αυτούς που «κατά τη διάρκεια της εβδομάδας αναφοράς (σ.σ. της εβδομάδας δηλαδή που έγινε η έρευνα) εργάστηκαν για μία ώρα τουλάχιστον με αντάλλαγμα πληρωμή (μισθό, ημερομίσθιο, επιχειρηματικά οφέλη κ.λπ.) σε χρήμα ή σε είδος» (βλ. παραπάνω έκθεση, σελ. 5)!
Πρέπει να σημειωθεί, επίσης, ότι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία αποκρύπτουν την υψηλή ανεργία που μαστίζει τη νεολαία. Στην τελευταία έκθεση της Στατιστικής Υπηρεσίας, που αναφέραμε παραπάνω, δεν αναφέρεται λέξη για το ποσοστό ανεργίας στους νέους, αν και δίνονται απόλυτοι αριθμοί για τους νέους ανέργους. Ομως, σύμφωνα με τον Economist (20/9/2011), η ανεργία στους νέους (κάτω των 25) έφτασε το αστρονομικό ποσοστό του 46.2%! Το ποσοστό αυτό επιβεβαιώνεται και από την έκθεση του ερευνητικού ινστιτούτου της τράπεζας του Μπιλμπάο (BBVA – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria).
Τέλος, η Ισπανία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζόμενων σε προσωρινές δουλειές στην ΕΕ. Κι ήταν αυτοί οι εργαζόμενοι που χτυπήθηκαν περισσότερο από την κρίση, αφού μόνο τον περασμένο χρόνο οι συμβάσεις των «προσωρινά απασχολούμενων» μειώθηκαν κατά 246 χιλιάδες, ενώ των μονίμων κατά 104.2 χιλιάδες. Ετσι, το ποσοστό των εργαζόμενων που δουλεύουν σε προσωρινές δουλειές έπεσε από το 30.6% το 2003 (ήταν υπερδιπλάσιο του μέσου όρου των 23 χωρών της ΕΕ τότε), στο 25% το 2011.
Ούτε οι μειώσεις των μισθών στο δημόσιο και των συντάξεων, ούτε η μεγαλύτερη ευκολία απολύσεων, ούτε οι φοροελαφρύνσεις στους καπιταλιστές (μέτρα που η προηγούμενη κυβέρνηση Θαπατέρο είχε ψηφίσει από το 2010) έβγαλαν την ισπανική οικονομία από την κρίση. Δεν μείωσαν στο ελάχιστο την ανεργία. Αντίθετα, συσσω- ρεύουν όλο και περισσότερο εύφλεκτο υλικό στο βωμό της «τιθάσευσης του δημόσιου χρέους»…
