Η ανακήρυξη του «ισλαμικού χαλιφάτου» στο Ιράκ ήταν κάτι αναμενόμενο από τη στιγμή που το ISIS κατάφερε να εδραιωθεί σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ιρακινής επικράτειας. Στην ουσία, όμως, έχει περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό χαρακτήρα, αποτελώντας ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη πρόκληση για το στάτους κβο της περιοχής από την εποχή της Αλ Κάιντα. Από πολιτική άποψη, το ισλαμικό χαλιφάτο είναι πολύ πίσω από την τελευταία, όπως δείχνει και η δεκασέλιδη διακήρυξη που διαδόθηκε στο διαδίκτυο με τίτλο «Αυτή είναι η υπόσχεση του Αλλάχ» (https://ia902505.us.archive.org/28/items/poa_25984/EN.pdf).
Η διακήρυξη αυτή, που μεταφράστηκε σε τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά), βρίθει αναφορών στον Αλλάχ (το όνομα του οποίου εμφανίζεται 123 φορές στο κείμενο), απαξιεί όμως να αναφέρει έστω και μία φορά τις λέξεις Παλαιστίνη, Γάζα, Σιωνιστές, πράγματα που φαίνεται να μην την απασχολούν, πέρα από την ίδρυση του νέου χαλιφάτου με χαλίφη το γνωστό Αλ Μπαγκντάντι, που αναγορεύεται σε «ιμάμη και χαλίφη των απανταχού μουσουλμάνων». Η μόνη αναφορά στους Αμερικάνους και τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές, που ματοκύλησαν τη χώρα, γίνεται όταν απαντούν γιατί δεν συμβουλεύτηκαν τις άλλες ομάδες πριν ανακηρύξουν το χαλιφάτο. Απαντούν ότι το θέμα ήταν πολύ «επείγον», συμπληρώνοντας: «Ποιον να συμβουλευτούμε; Αυτούς που ποτέ δεν αναγνώρισαν το ισλαμικό χαλιφάτο, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικάνοι, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι παραδέχονταν την ύπαρξή του;»!
Η «υποδοχή» της ανακήρυξης του «χαλιφάτου» από τις άλλες αντάρτικες δυνάμεις στη Συρία δεν ήταν και η καλύτερη. Οι κυριότερες ισλαμικές ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων το Ισλαμικό Μέτωπο (που φέρεται να είναι ο μεγαλύτερος συνασπισμός αντάρτικων ομάδων στη Συρία) και ένας ευρύτερος συνασπισμός μαχητών ονόματι Majlis Shura Mujahideen al-Sharqiya, εντός του οποίου βρίσκεται και το τμήμα της Αλ Κάιντα (Αλ Νούσρα), σε κοινή τους ανακοίνωση χαρακτήρισαν την ανακήρυξη του «χαλιφάτου» σαν «κενή περιεχομένου και άκυρη, νομικά και λογικά». Υποστήριξαν, επίσης, ότι δεν αλλάζει ο τρόπος που θα αντιμετωπίζουν το ISIS, το οποίο στη Συρία έδρασε περισσότερο ηγεμονικά παρά συσπειρωτικά κατά του καθεστώτος του Ασαντ, κυνηγώντας περισσότερο τις άλλες ομάδες παρά το τελευταίο.
Από την άλλη, η προσπάθεια για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης πιο «αντιπροσωπευτικής» στο Ιράκ δε φαίνεται να πετυχαίνει. Η πρώτη συνεδρίαση του κοινοβουλίου που προέκυψε από τις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Απρίλη έγινε την περασμένη Τρίτη. Η συνεδρίαση σημαδεύτηκε από την αποχώρηση των κούρδων και των σουνιτών βουλευτών, που κατηγόρησαν τον Μαλίκι και το σιιτικό κόμμα του ότι δεν είναι έτοιμοι να κάνουν μαζί τους συμφωνία (για το μοίρασμα της εξουσίας φυσικά).
Την ίδια στιγμή, οι νεκροί από τις διάφορες συγκρούσεις και επιθέσεις στο Ιράκ έφτασαν τον Ιού-νη κοντά στους 2.500, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, εκτός της επαρχίας Ανμπάρ όπου πλέον κάνει κουμάντο το χαλιφάτο. Από τα άτομα αυτά, πάνω από 1.500 είναι άμαχοι. Οι ανθρώπινες απώλειες τον Ιούνη ήταν τετραπλάσιες από το Μάη, πριν δηλαδή ξεκινήσει η επίθεση του ISIS και η κατάληψη της Μοσούλης.
Οι Αμερικάνοι εμφανίζονται ακόμα διστακτικοί στο να εξαπολύσουν μαζικούς βομβαρδισμούς των θέσεων των τζιχαντιστών. Προτιμούν να το κάνει αυτό μια κυβέρνηση (της δικής τους αποδοχής φυσικά) «πιο αντιπροσωπευτική», για να έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση. Φυσικά, έχουν κατεβάσει εκατοντάδες «συμβούλους» και στρατιωτικό προσωπικό για τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους. Θα εξαπολύσει το «χαλιφάτο» πόλεμο κατά της Βαγδάτης ή θα προτιμήσει να εδραιωθεί στις θέσεις που έχει μέχρι στιγμής καταλάβει; Μέχρι πότε οι Αμερικάνοι και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές θα το ανέχονται;
Αν και κανείς δε μπορεί να δώσει μια σαφή απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, το σίγουρο είναι ότι η ανακήρυξη του «χαλιφάτου» και η εδραίωση των τζιχαντιστών, που με αυτόν τον τρόπο επιζητούν να προσελκύσουν τους πιο φανατικούς μουσουλμάνους από τις άλλες χώρες, έχει ήδη ανοίξει μεγάλες πληγές στο Ιράκ. Πληγές που θα «κλείσουν» μόνο με λουτρό αίματος, που το πιθανότερο είναι να προκαλέσει πιο ενεργή ανάμιξη των Αμερικάνων, γιατί μόνο με τους σιίτες των ταξιαρχιών Μπαντρ, που κάποτε έσπερναν τον τρόμο στις σουνιτικές περιοχές, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται οι μαχητές του «χαλιφάτου», αφού οι απώλειες που υπέστησαν οι πρώτοι ήταν σημαντικές στις αναμετρήσεις τους με τους τελευταίους.
