Εληξε ύστερα από τέσσερις μέρες πολιορκίας η κατάληψη του εμπορικού κέντρου Westgate στο Ναϊρόμπι από ισλαμιστές μαχητές, που ξεκίνησε στις 21 Σεπτέμβρη. Την ευθύνη ανέλαβε το ένοπλο κίνημα Αλ Σαμπάμπ απαιτώντας την αποχώρηση των στρατευμάτων της Κένυας από τη Σομαλία. Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της χώρας, με όλες τις ξένες φίρμες, επιλέχτηκε ως στόχος, γιατί, όπως εξηγεί σε συνέντευξή του εκπρόσωπος του κινήματος στο Αλ Τζαζίρα, «είναι ένα μέρος που το επισκέπτονται τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο για να ψωνίσουν, όπου συχνάζουν διπλωμάτες. Είναι ένα μέρος όπου αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις για την Κένυα πηγαίνουν για χαλάρωση και ψυχαγωγία, όπου υπάρχουν εβραϊκά και αμερικάνικα καταστήματα».
Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, ο επίσημος αριθμός των θυμάτων παραμένει στους 61 νεκρούς και 175 τραυματίες. Ωστόσο, ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά καθώς συνεχίζεται η έρευνα στο κτίριο, τρεις όροφοι του οποίου έχουν καταρρεύσει. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Αλ Σαμπάμπ σε ανακοίνωσή του ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση της Κένυας χρησιμοποίησε χημικά αέρια για να θέσει τέρμα στην πολιορκία, επειδή δεν κατάφερε να νικήσει τους μαχητές μέσα στο εμπορικό κέντρο, και στη συνέχεια προκάλεσε την κατάρρευσή του για να εξαφανίσει τα στοιχεία σε βάρος της, θάβοντας κάτω από τα ερείπια 137 ομήρους. Ισχυρισμοί που διαψεύδονται, όπως είναι επόμενο, από την κυβέρνηση, η οποία αποδίδει την κατάρρευση του κτιρίου σε πυρκαγιά που προκάλεσαν οι καταληψίες.
Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι ούτε οι στρατιωτικές επεμβάσεις από τους ιμπεριαλιστές και τα όργανά τους ούτε οι στοχευμένες δολοφονίες από τηλεκατευθυνόμενα βομβαρδιστικά μπορούν να εξοντώσουν κινήματα που γεννιούνται και τροφοδοτούνται από τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, από την ξένη κατοχή, από την ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Μια επιγραμματική αναφορά στις κατευθυνόμενες από το Λευκό Οίκο στρατιωτικές επεμβάσεις από το 2006 στη Σομαλία και στην πορεία του Αλ Σαμπάμπ (που σημαίνει νεολαία) το επιβεβαιώνει.
Τον Ιούνιο του 2006, η Ενωση Ισλαμικών Δικαστηρίων, ένα μετριοπαθές ισλαμικό κίνημα, ένοπλη πτέρυγα του οποίου ήταν το Αλ Σαμπάμπ, κατάφερε να νικήσει και να διώξει από την πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου τους υποστηριζόμενους από τις ΗΠΑ πολέμαρχους, θέτοντας υπό τον έλεγχό του την πρωτεύουσα και το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής και νότιας Σομαλίας. Εξέλιξη η οποία δεν ήταν όμως αποδεχτή από το Λευκό Οίκο. Ετσι, έξι μήνες αργότερα, το Δεκέμβρη του 2006, με την αμερικάνικη πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη, στρατεύματα της Αιθιοπίας εισέβαλαν στη Σομαλία και ανέτρεψαν την Ενωση Ισλαμικών Δικαστηρίων, σκοτώνοντας εκατοντάδες μαχητές του Αλ Σαμπάμπ και απωθώντας τους από τις πόλεις.
Η οργή για την ξένη κατοχή και οι βαρβαρότητες των αιθιοπικών στρατευμάτων πύκνωσαν τις γραμμές του Αλ Σαμπάμπ, που ανασυγκροτήθηκε και ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο ενάντια στον αιθιοπικό στρατό κατοχής, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει ύστερα από δύο χρόνια. Τη θέση του στη συνέχεια πήρε στρατιωτική δύναμη της Αφρικανικής Ενωσης με στρατεύματα από το Μπουρούντι, το Τζιμπουτί, τη Σιέρα Λεόνε και την Ουγκάντα, με αποστολή να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την πρωτεύουσα της Σομαλίας και να υπερασπίσουν τη διορισμένη μεταβατική κυβέρνηση. Στα χρόνια που ακολούθησαν το Αλ Σαμπάμπ κατάφερε να επεκτείνει και να εδραιώσει τον έλεγχό του σε μεγάλο τμήμα της χώρας μέχρι τον Οκτώβρη του 2011, όταν στρατεύματα της Κένυας, ενεργώντας ως το μακρύ χέρι των ΗΠΑ, εισέβαλαν στη Σομαλία με την υποστήριξη της αεροπορίας και του ναυτικού. Μπροστά στη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των εισβολέων, οι μαχητές του Αλ Σαμπάμπ αποσύρθηκαν από τις πόλεις στην ύπαιθρο και απέφυγαν τις κατά μέτωπο συγκρούσεις. Ιδιαί-τερα μετά την κατάληψη από τον αιθιοπικό στρατό του λιμανιού Κισμάγιο, της σημαντικότερης βάσης του Αλ Σαμπάμπ, πλήθυναν οι προβλέψεις περί επικείμενης διάλυσής του, οι οποίες όμως διαψεύστηκαν, καθώς το Αλ Σαμπάμπ κατάφερε να ανασυγκροτηθεί και να συνεχίσει τη δράση του.
Με άλλα λόγια, οι στρατιωτικές επεμβάσεις υπό την καθοδήγηση και τη στρατιωτική υποστήριξη του Λευκού Οίκου στη Σομαλία όχι μόνο δεν κατάφεραν να εξοντώσουν την «ισλαμική τρομοκρατία», αλλά ριζοσπαστικοποίησαν περισσότερο το ένοπλο ισλαμικό κίνημα, αυξάνοντας την αποσταθεροποίηση και τον κίνδυνο εξάπλωσής της ευρύτερα στην περιοχή.
