«Ο στρατός της Κένυας δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία αποχώρησης από τη Σομαλία. Οταν η κυβέρνηση της Κένυας και ο λαός της αισθανθούν αρκετά ασφαλείς από την απειλή του Αλ Σαμπάμπ, θα αποχωρήσουμε», δήλωσε με περισσή αλαζονία ο αρχηγός του στρατού της Κένυας, στρατηγός Τζούλιους Καράνγκα, σε συνέντευξη Τύπου στις 29 Οκτωβρίου.
Μόνο που ο κύριος αυτός βιάζεται πολύ. Γιατί δεν είναι, όπως φαίνεται, και τόσο εύκολη υπόθεση η προέλαση των κενυατικών στρατευμάτων που εισέβαλαν στις 16 Οκτωβρίου στο έδαφος της Σομαλίας. Αρχικά συνάντησαν μικρή αντίσταση, καθώς οι αντάρτες του ισλαμικού κινήματος Αλ Σαμπάμπ υποχωρούσαν, μέχρι που καθηλώθηκαν από τις δυνατές βροχές που πέφτουν αυτή την περίοδο στη νότια Σομαλία, ενώ άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στα διεθνή ΜΜΕ αναλύσεις που διατυπώνουν σοβαρές επιφυλάξεις για την ικανότητα του κενυατικού στρατού να πετύχει εκεί που άλλοι ισχυρότεροι στρατοί απέτυχαν. Γι’ αυτό καταφεύγουν στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς για να αποδυναμώσουν τους αντιπάλους τους. Στις 29 Οκτωβρίου βομβάρδισαν ένα στρατόπεδο προσφύγων υπό τον έλεγχο του Αλ Σαμπάμπ στην πόλη Τζιμπίλ, με αποτελέσμα το θάνατο πέντε και τον τραυματισμό 45 αμάχων, κυρίως γυναικών και παιδιών, σύμφωνα με ανακοίνωση των Γιατρών χωρίς Σύνορα. Ο βομβαρδισμός προκάλεσε την οργή του πληθυσμού της πόλης, που κατέβηκε στους δρόμους την 1η Νοεμβρίου για να καταδικάσει τους εισβολείς. Την ίδια μέρα, η διοίκηση του στρατού της Κένυας απείλησε ότι θα βομβαρδίσει τις βάσεις του Αλ Σαμπάμπ σ’ όλη τη νότια και κεντρική Σομαλία και προειδοποίησε τους πρόσφυγες που φιλοξενούνται σε στρατόπεδα του Αλ Σαμπάμπ σε δέκα πόλεις να τα εγκαταλείψουν, γιατί θα γίνουν στόχος αεροπορικών βομβαρδισμών από στιγμή σε στιγμή.
Η Κένυα είναι από τους στενούς συμμάχους των ΗΠΑ στην Αφρική και η κυβέρνησή της με την εισβολή στη Σομαλία ενεργεί ως το μακρύ χέρι του Λευκού Οίκου, ο οποίος εδώ και χρόνια χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και εκπαιδεύει τον στρατό της Κένυας. Υποστηρίζει και εξοπλίζει ανοιχτά την εισβολή στη Σομαλία. Παρακολουθεί στενά τις βάσεις και τις κινήσεις των ανταρτών του Αλ Σαμπάμπ με τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη που πε- τούν από πολιτικό αεροδρόμιο, ειδικά αναβαθμισμένο γι’ αυτό το σκοπό, της νότιας Αιθιοπίας και είτε χτυπά με πυραύλους συγκεκριμένους στόχους είτε συνεργάζεται με τις κενυατικές δυνάμεις.
Βασικός στόχος της εισβολής του στρατού της Κένυας είναι η κατάληψη του σημαντικού λιμανιού Κισμάγιο, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Αλ Σαμπάμπ. Από το λιμάνι αυτό εισάγονται όπλα και κατανωλωτικά αγαθά, από τα οποία το Αλ Σαμπάμπ εισπράττει φόρους άνω των 50 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ για τη Σομαλία και την Ερυθραία, γι’ αυτό και θεωρείται η πιο σημαντική πηγή εσόδων για το ισλαμικό αυτό κίνημα. Το Κισμάγιο πέρασε υπό τον έλεγχο του Αλ Σαμπάμπ ύστερα από μια κρίσιμη μάχη με πολιτοφυλακές υποστηριζόμενες από την Κένυα, τον Οκτώβριο του 2009. Εκτοτε, ΗΠΑ και Βρετανία βοήθησαν την Κένυα να εκπαιδεύσει μαχητές πολιτοφυλακών αντίπαλων του Αλ Σαμπάμπ, οι οποίες όμως δεν κατάφεραν να ξαναπάρουν το λιμάνι.
Η εισβολή του στρατού της Κένυας στη Σομαλία με στόχο τη συντριβή του Αλ Σαμπάμπ και τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας αυτής χώρας στο Κέρας της Αφρικής εντάσσεται στα πλαίσια του αμερικάνικου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ταυτόχρονα όμως, έχει και σημαντική οικονομική διάσταση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, εξυπηρετεί το φιλόδοξο σχέδιο της Κένυας, που προβλέπει την κατασκευή ενός μεγάλου λιμανιού στο Λαμού, νότια του Κισμάγιο, που θα συνδεθεί με δρόμους, σιδηροδρομική γραμμή και αγωγό πετρελαίου με το αποκλεισμένο από τη θάλασσα και πλούσιο σε πετρέλαιο Νότιο Σουδάν και με την Αιθιοπία. Το πρόβλημα είναι ότι η περιοχή αυτή συνορεύει με τη νότια Σομαλία, με αποτέλεσμα να μη μπορεί το σχέδιο αυτό να υλοποιηθεί όσο παραμένει η ίδια κατάσταση στη νότια Σομαλία και ιδιαίτερα στο Κισμάγιο. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση της Κένυας επιδιώκει εδώ και χρόνια τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης κατά μήκος των συνόρων με τη νότια Σομαλία, ενώ παράλληλα υποστηρίζει πολιτοφυλακές από τις φυλές Μαρεχάν και Ογκαντέν για να αντιμετωπίσει την υπεροχή των μαχητών του Αλ Σαμπάμπ στην περιοχή.
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη κι αν καταφέρουν τα κενυατικά στρατεύματα να καταλάβουν το Κισμάγιο, είναι σχεδόν αδύνατο να το κρατήσουν και να διατηρήσουν υπό έλεγχο τη νότια Σομαλία, όταν υπάρχει το προηγούμενο με την εισβολή των αιθιοπικών στρατευμάτων το 2006, πάλι κατ’ εντολή των ΗΠΑ, τα οποία αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν το 2007 χωρίς να πετύχουν το στόχο τους, αφήνοντας πίσω τους μια διορισμένη μεταβατική κυβέρνηση, η εξουσία της οποίας περιορίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας Μογκαντίσου με την υποστήριξη των 9.000 στρατιωτών της Αφρικανικής Ενωσης.
