Τη στιγμή που η λεγόμενη «διεθνής κοινότητα» έχει επιβάλει ένα πρωτοφανές οικονομικό εμπάργκο στην Παλαιστίνη και οι επικεφαλής του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» κάνουν τα πάντα για να ωθήσουν την παλαιστινιακή κοινωνία σε εμφύλιο πόλεμο, αν η κυβέρνηση της Χαμάς δεν αναγνωρίσει το Ισραήλ, πάνω από 10.000 Παλαιστίνιοι σαπίζουν στις ισραηλινές φυλακές, μεταξύ των οποίων 400 παιδιά, 115 γυναίκες, 36 βουλευτές και 4 υπουργοί της κυβέρνησης.
Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρονται στην τελευταία έκθεση του παλαιστινιακού υπουργείου για τις υποθέσεις των κρατουμένων, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Νοέμβρη και επιβεβαιώνονται (με μικρές αποκλίσεις στους ακριβείς αριθμούς) από την ισραηλινή οργάνωση B’Tselem (Ισραηλινό Κέντρο Ενημέρωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στις κατεχόμενες περιοχές), σε ανάλογη έκθεση που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη. Σύμφωνα με το παλαιστινιακό υπουργείο, 650.000 Παλαιστίνιοι υπολογίζεται ότι έχουν συλληφθεί κατά καιρούς τα τελευταία 40 χρόνια (από τον πόλεμο των 6 ημερών, το 1967), 40.000 απ’ τους οποίους φυλακίστηκαν μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα.
Μπροστά σ’ αυτή τη βαρβαρότητα η «διεθνής κοινότητα» κωφεύει, αποδεικνύοντας ότι το μόνο της ενδιαφέρον είναι πώς θα παγιδέψει τους Παλαιστίνιους στην αναγνώριση της κατοχής και πως θα καταγγείλει την Αντίσταση, όταν αυτή ξεφεύγει από τα ασφυκτικά όρια που της θέτουν για να είναι «νόμιμη». Παρακάτω θα παρουσιάσουμε ορισμένα απ’ τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας, επισημαίνοντας ότι ακόμα κι αυτά τα νούμερα μπορεί να είναι μικρότερα απ’ την πραγματικότητα καθώς – όπως αναφέρει η έκθεση του παλαιστινιακού υπουργείου – δεν έχουν συμπληρωθεί οι κατάλογοι με εκατοντάδες κρατουμένους που συνεχίζουν να συλλαμβάνουν οι Σιωνιστές, ενώ δε συμπεριλαμβάνονται κρατούμενοι που προέρχονται απ’ την παλαιστινιακή αστυνομία.
♦ Κρατούμενοι χωρίς κατηγορίες ή δίκη
Περισσότεροι από τους μισούς φυλακισμένους (51.1%, βλ. Πίνακα 1) δεν έχουν περάσει από δίκη (43%) ή ακόμα χειρότερα δεν τους έχουν καν απαγγελθεί κατηγορίες (8.1%), δηλαδή ανήκουν στην κατηγορία των «διοικητικών κρατούμενων» (administrative detainees) που έχουν γίνει πλέον της μόδας στον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας». Μεταξύ των κρατουμένων αυτών υπάρχουν ακόμα και μητέρες με μωρά, όπως η 42χρονη Ετάφ Αλιάν, μητέρα ενός κοριτσιού 20 μηνών, που σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία (βλ. https://web. amnesty.org/pages/isr-action-detention) παραμένει φυλακισμένη στη φυλακή Χάσαρον του Ισραήλ από τις 22 Δεκέμβρη του 2005 (!) χωρίς να της έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία. Η αρχική εξάμηνη «διοικητική» της κράτηση, ανανεώθηκε έκτοτε τέσσερις φορές και στις 31 Γενάρη του 2007 ενδεχομένως να ανανεωθεί για μία ακόμα φορά.
♦ Βαριές καταδίκες
Ας μην έχουμε όμως στο μυαλό μας μόνο τους «αθώους». Γιατί η καταδίκη των «ενόχων» αποτελεί εξίσου πρόκληση. Οι βαριές καταδίκες και οι καταδίκες για ασήμαντη αφορμή αποτελούν μια ακόμα απόδειξη του χαρακτήρα της σιωνιστικής κατοχής ως άξιου συνεχιστή των ναζιφασιστικών καθεστώτων. Ενα μεγάλο ποσοστό των καταδικασμένων (35.79%, βλ. Πίνακα 2) έχουν καταδικαστεί σε πάνω από 10 χρόνια φυλάκιση. Ο λόγος που μπορεί να καταδικαστεί κανείς ποικίλει και χωράει τα πάντα. Σύμφωνα με την παλαιστινιακή μη κυβερνητική οργάνωση ADDAMEER – «Σύνδεσμος Υποστήριξης των Κρατουμένων και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (βλ. https://www.addameer.org/detention/background.html), η συμμετοχή σε συλλογή χρημάτων για κοινωφελή ιδρύματα ή φιλανθρωπικές οργανώσεις που σχετίζονται με τη Χαμάς χαρακτηρίζεται «σύνδεσμος με την τρομοκρατία».
Εγκλημα αποτελεί και η ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας ή η μετακίνηση των σκουπιδιών που άφησαν οι ισραηλινοί στρατιώτες στη μέση του δρόμου ή οι μπαλωθιές κατά τη διάρκεια ενός γάμου, ακόμα κι αν αυτές πέσουν σε περιοχή που υποτίθεται ότι είναι υπό παλαιστινιακή διοίκηση (την επονομαζόμενη περιοχή «Α»). Ενας μαθητής θρησκευτικού σχολείου της Χαμάς καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση μόνο και μόνο επειδή συμμετείχε στο μάθημα! Για να μη μιλήσουμε για σοβαρότερα «αδικήματα», όπως η συμμετοχή σε διαδήλωση ή το να πετροβολάει κανείς τα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής…
♦ Προκλητικές διακρίσεις
Η ρατσιστική πολιτική του ισραηλινού κράτους αποκαλύπτεται στην ολότητά της με μια απλή σύγκριση των ποινών που πέφτουν στους Παλαιστίνιους σε σχέση με τους ισραηλινούς εποίκους. Αξίζει να διαβάσει κανείς την αναφορά του ADDAMEER σχετικά μ’ αυτές τις προκλητικές διακρίσεις:
«Η Σάναα, 14 χρόνων απ’ τη Χεβρόνα, συνελήφθη όταν η μεγαλύτερη αδελφή της επιχείρησε να μαχαιρώσει έναν έποικο στο δρόμο. Κρίθηκε ένοχη για το σχεδιασμό του μαχαιρώματος του εποίκου, ωστόσο το δικαστήριο συμφώνησε ότι η Σάναα δεν πραγματοποίησε το σχέδιό της και στην πραγματικότητα την ώρα που συνελήφθη στεκόταν μόνη και ανυποψίαστη για το τι συνέβαινε γύρω της. Πέντε μήνες μετά τη σύλληψή της, ένα τριμελές δικαστήριο, μετά από τρίωρη συνεδρίαση, την καταδίκασε σε ένα χρόνο φυλάκιση και επιπρόσθετη τετραετή ποινή με αναστολή, αν δεν διαπράξει κανένα αδίκημα μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την ηλικία της ή το γεγονός ότι δεν διέπραξε αυτή τη βίαιη πράξη…
Ο Ναούμ, 37 χρόνων απ’ τον παράνομο εποικισμό του Μπιτάρ Ιλιτ, καταδικάστηκε σε έξι μήνες κοινοτική εργασία για τη βάρβαρη σφαγή ενός 11χρονου Παλαιστίνιου αγοριού. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, ο Ναούμ δολοφόνησε βάναυσα το αγόρι κλοτσώντας το στο κεφάλι και χτυπώντας το με τη λαβή του τουφεκιού του. Αρχικά αθωώθηκε από το Περιφερειακό Δικαστήριο της Ιερουσαλήμ και το Ανώτατο Ισραηλινό Δικαστήριο τον έκρινε υπεύθυνο για τη βάναυση δολοφονία μετά από έφεση των κατηγόρων. Παρολαυτά, ο Ναούμ καταδικάστηκε μόνο στην ποινή της κοινοτικής εργασίας και σε ένα πρόστιμο 17.000 δολαρίων»!
Σύμφωνα με την ίδια πηγή, μεταξύ του Δεκέμβρη του 1987 (ξεκίνημα της πρώτης Ιντιφάντα) και του Μάρτη του 2001, οι ισραηλινοί έποικοι δολοφόνησαν 119 Παλαιστίνιους, μεταξύ των οποίων 23 παιδιά κάτω των 17 στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές. Απ’ τις 89 υποθέσεις που καταγράφτηκαν απ’ το B’Tselem ξέρετε πόσες κατέληξαν σε καταδίκες; Μόλις 22! Μόνο τρεις ήταν οι καταδίκες σε ισόβια κάθειρξη (αν και 6 καταδικάστηκαν για φόνο εκ προμελέτης), απ’ τις οποίες οι δύο μειώθηκαν σε 13 και 11 χρόνια αντίστοιχα. Αν και η ποινή για ανθρωποκτονία (όχι εκ προμελέτης) είναι 20 χρόνια, σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία, επτά έποικοι που βρέθηκαν ένοχοι για φόνο (όχι εκ προμελέτης) καταδικάστηκαν σε ποινές από 6 μήνες μέχρι 7.5 χρόνια! Αν και η ποινή για ανθρωποκτονία από αμέλεια είναι 3 χρόνια, άλλοι επτά έποικοι που διέπραξαν αυτό το αδίκημα καταδικάστηκαν είτε σε κοινοτική εργασία (οι πέντε απ’ αυτούς) είτε σε ποινές που δεν ξεπερνούσαν τον 1.5 χρόνο! 39 περιπτώσεις δολοφονιών έκλεισαν χωρίς καμία νομική δράση.
Το ίδιο χρονικό διάστημα (Δεκέμβρης 1987 – Μάρτης 2001), 115 ισραηλινοί έποικοι σκοτώθηκαν από Παλαιστίνιους στις κατεχόμενες περιοχές. Για όλες έγινε έρευνα και μόνο 10 περιπτώσεις έκλεισαν. 33 Παλαιστίνιοι κατηγορήθηκαν για φόνο και όλοι καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη χωρίς καμία δυνατότητα μείωσης της ποινής! Κανένας Παλαιστίνιος δεν αθωώθηκε για λόγους αυτοάμυνας, ενώ οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας δολοφόνησαν 15 υπόπτους πριν τους περάσουν από δίκη. Εκτός όμως απ’ τα ισόβια, οι 22 καταδικασθέντες αντιμετώπισαν και το γκρέμισμα των σπιτιών των οικογενειών τους. Αυτό θα πει κοινωνική δικαιοσύνη!!!
♦ Σύγχρονα κολαστήρια
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά πράγματα γύρω από τη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις πάνω από 30 φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης που οι Σιωνιστές έχουν στοιβάξει 40.000 Παλαιστίνιους (μεταξύ των οποίων 5.000 παιδιά) τα τελευταία 6,5 χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε το παλαιστινιακό υπουργείο για τις υποθέσεις των φυλακισμένων, 183 κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις ισραηλινές φυλακές, λόγω βασανιστηρίων ή εγκληματικής αδιαφορίας για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζαν ή από καθαρά δολοφονικές ενέργειες των ισραηλινών αρχών.
Αυτός ο αριθμός, όμως, είναι σίγουρα πολύ πιο κάτω απ’ την πραγματικότητα – όπως η ίδια πηγή αναφέρει – αφού δεν συνυπολογίζεται ο θάνατος αυτών που απελευθερώθηκαν και πέθαναν μετά από λίγο καιρό, εξαιτίας των άθλιων συνθηκών κράτησης. Από τους 183 που άφησαν την τελευταία τους πνοή στις ισραηλινές φυλακές οι 69 πέθαναν εξαιτίας βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια που εφαρμόζονται είναι μαστίγωμα, τοποθέτηση στην κατάψυξη, πολύωρη ορθοστασία, παρεμπόδιση ύπνου, απομόνωση, σεξουαλικές βλάβες, χτυπήματα σε υπαρκτές πληγές, βασανισμοί συγγενών μπροστά στα μάτια των φυλακισμένων και πολλά άλλα. Ενα από τα πιο διαδεδομένα βασανιστήρια είναι η «Σαμπάχ», η τοποθέτηση του κρατούμενου δεμένου πισθάγκωνα σε καρέκλα με πλάτη γεμάτη από καρφιά, η οποία είναι ελαφρά γερμένη προς τα μπρος, έτσι ώστε να μη μπορείς να καθίσεις σε σταθερή θέση.
Αυτά τα βασανιστήρια δεν αποτελούν, όμως, παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σύμφωνα με τους εμπνευστές του «αντιτρομοκρατικού» αγώνα. Πώς λοιπόν οι Παλαιστίνιοι να μην είναι γεμάτοι μίσος για το σιωνιστικό τερατούργημα που λέγεται «κράτος του Ισραήλ» και πώς να το αναγνωρίσουν;
ΥΓ: Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, άλλος ένας Παλαιστίνιος κρατούμενος άφηνε την τελευταία του πνοή σε φυλακή της ερήμου Νεγκέφ, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση πολλών κρατουμένων που την περασμένη Τρίτη προχώρησαν σε απεργία πείνας. Σύμφωνα με το υπουργείο υποθέσεων των Παλαιστίνιων φυλακισμένων, πάνω από 1.000 κρατούμενοι πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, 150 απ’ τους οποίους χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα που δεν τους παρέχουν οι ισραηλινές αρχές. Γι’ αυτό το έγκλημα όμως δε μιλάει κανένας.
