Οι συνομιλίες μεταξύ της κυβέρνησης της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Αρχής (Π.Α.) γύρω από την «εθνική συμφιλίωση» θυμίζουν σκοτσέζικο ντους. Εκεί που φαίνεται να δρομολογείται κάποια συμφωνία, οι συνομιλίες τινάζονται στον αέρα και φτου πάλι από την αρχή. Ετσι, η συμφωνία που επιτεύχθηκε τον περασμένο Μάρτη (μετά από αιγυπτιακή διαμεσολάβηση), σύμφωνα με την οποία θα δημιουργούνταν πέντε επιτροπές που θα κατέληγαν με ομοφωνία στα κομβικά ζητήματα (κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», εκλογές, διάρθρωση της ΟΑΠ κτλ.) κατέληξε σε φιάσκο δυο μήνες μετά. Ενα φιάσκο που επισφραγίστηκε από τις δηλώσεις του προέδρου της Π.Α., Μαχμούντ Αμπάς ότι «ο τερματισμός της εξουσίας της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας είναι ένα εθνικό, ηθικό και θρησκευτικό καθήκον» (δηλώσεις που έγιναν μάλιστα από το ισραηλινό ραδιόφωνο στις αρχές του περασμένου Μάη)!
Το τελευταίο διάστημα φάνηκε να υπάρχει νέα κινητικότητα γύρω από το ζήτημα της «εθνικής συμφιλίωσης». Στελέχη της Χαμάς ανέφεραν ότι δρομολογείται νέα συμφωνία (η οποία θα υπογραφόταν στις 25 Οκτώβρη) με βάση αιγυπτιακό σχέδιο το οποίο έκανε λόγο για προκήρυξη εκλογών στην Δυτική Οχθη και την Λωρίδα της Γάζας μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010, αναμόρφωση των δυνάμεων ασφαλείας υπό αιγυπτιακό έλεγχο και απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και από τις δύο πλευρές. Ακολούθησε η προδοτική στάση του Αμπάς στο ζήτημα της έκθεσης Γκόλντστοουν και οι συνομιλίες πάγωσαν. Μετά την υποχώρηση του Αμπάς σ’ αυτό το ζήτημα, όλα έδειχναν ότι δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια για την επίτευξη συμφωνίας. Ομως οι συμπληρώσεις που υπήρξαν στο αιγυπτιακό σχέδιο (τις λεπτομέρειες του οποίου δεν γνωρίζουμε) άναψαν ξανά τα αίματα.
Ο εκπρόσωπος των Ταξιαρχιών Κασάμ (του ένοπλου σκέλους της Χαμάς), Αμπού Ομπάιντα, έκανε δηλώσεις την Τρίτη ενάντια στην αιγυπτιακή διαμεσολάβηση, σημειώνοντας με νόημα ότι «αν ο αιγύπτιος μεσολαβητής ήθελε πραγματική συμφιλίωση, θα έπρεπε να την επιτύχει βασιζόμενος στα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού και όχι στους διεθνείς όρους» (σ.σ. υπονοεί τους όρους του Κουαρτέτου, δηλαδή την αναγνώριση του Ισραήλ και τη διάλυση των αντιστασιακών ένοπλων ομάδων) και ότι είναι πιο πιθανή η διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής παρά η διάλυση των αντιστασιακών ομάδων. Στελέχη της Χαμάς δήλωσαν ότι απορρίπτουν το αιγυπτιακό σχέδιο επειδή είναι άδικο και ότι η Χαμάς θα το υπογράψει μόνο αν ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα που δεν ήταν ξεκάθαρα στις προηγούμενες συμφωνίες.
Επομένως, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι οι «συμπληρώσεις» στο αιγυπτιακό σχέδιο αφορούσαν στην υιοθέτηση των όρων του Κουαρτέτου (ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία-ΟΗΕ) και στη διάλυση της Αντίστασης (αυτό υπονοούνταν στην αναφορά για αναμόρφωση των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφαλείας υπό αιγυπτιακό έλεγχο, αλλά φαίνεται ότι δεν λεγόταν ξεκάθαρα στο αρχικό κείμενο).
Από τη μεριά του ο Αμπάς, προσπαθώντας να πιέσει τη Χαμάς να υποχωρήσει, επέσπευσε την ημερομηνία των εκλογών ορίζοντάς την για τις 24 Γενάρη του 2010 (για ταυτόχρονες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές), ενώ οι συνομιλίες φαίνεται να κατέληγαν σε συμφωνία για εκλογές στις 28 Ιούνη, ώστε να υπάρξει ο απαραίτητος χρόνος για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή τους.
Ποιος επέβαλε «συμπληρώσεις» στο αιγυπτιακό σχέδιο; Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Οπως ανέφερε η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ (18/10), το βράδυ του περασμένου Σαββάτου συναντήθηκαν στο Κάιρο ο απεσταλμένος των ΗΠΑ στην περιοχή Τζορτζ Μίτσελ με τον αρχηγό των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, στρατηγό Ομάρ Σουλεϊμάν. Ο Μίτσελ (που είναι παλιά καραβάνα της αμερικάνικης πολιτικής, ως πρώην διαμεσολαβητής στην ειρηνευτική διαδικασία στη Βόρεια Ιρλανδία και μέλος της επιτροπής διαμεσολάβησης της Π.Α. με το Ισραήλ, που πήρε το όνομά του το Δεκέμβρη του 2000) δήλωσε ξεκάθαρα στον Σουλεϊμάν, ότι η κυβέρνησή του δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα ευθυγραμμίζεται με τις αρχές του Κουαρτέτου. Κάθε προσπάθεια για την επίτευξη οποιασδήποτε συμφωνίας των δύο μερών (Χαμάς – ΠΑ) θα στέφεται με αποτυχία, γιατί οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους δεν πρόκειται να δεχτούν τίποτα λιγότερο από την πλήρη υποταγή της Αντίστασης στις απαιτήσεις τους. Αυτό όμως θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία των αντιστασιακών δυνάμεων, γι’ αυτό και η «εθνική συμφιλίωση» μάλλον θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα στα χαρτιά ως ζητούμενο…
