Ο Τόνι Μπλερ πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι ως πρωθυπουργός στην Ουάσιγκτον, για να υποδηλώσει τους στενούς στρατηγικούς δεσμούς του ξεδοντιασμένου βρετανικού λέοντα με την αμερικάνικη υπερδύναμη. Ο Ντέιβιντ Κάμερον πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι στις Βρυξέλλες, για να υποδηλώσει ότι διαλέγεται μόνο με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και όχι με το γερμανογαλλικό άξονα. Σπάζοντας την παράδοση, η Τερίζα Μέι, λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία της ως διαδόχου του παραιτηθέντος Κάμερον, έκανε το πρώτο ταξίδι της στο Βερολίνο και από εκεί τράβηξε για το Παρίσι, χωρίς να περάσει από τις Βρυξέλλες.
Η Μέι δεν πήγε, βέβαια, στο Βερολίνο για να βγάλει την καθιερωμένη για τους επισκέπτες της Μέρκελ φωτογραφία με τα κολονάτα κρασοπότηρα στο μπαλκόνι της καγκελαρίας. Πήγε για να ξεκινήσει το παζάρι για το Brexit στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο. Κι αφού συζήτησε με την Μέρκελ, πήγε να συζητήσει και με τον έτερο Καππαδόκη, τον Ολάντ, καθώς οι Γάλλοι παραδοσιακά έχουν πιο σκληρή αντι-βρετανική πολιτική σε σχέση με τους Γερμανούς (από την εποχή του Ντε Γκολ κρατάει αυτό και ο Ολάντ δεν παρέλειψε να το θυμίσει στον Κάμερον, κατά το τελευταίο δείπνο κορυφής στο οποίο ο παραιτηθείς βρετανός πρωθυπουργός πήρε μέρος).
Το πιο σύντομο ανέκδοτο που ακούστηκε στις δηλώσεις που έκαναν Μέρκελ και Μέι το είπε η πρώτη: «Η διαπραγμάτευση θα γίνει μόνο στη βάση του άρθρου 50 της Συνθήκης. Πριν από την ενεργοποίησή του δεν πρόκειται να γίνουν ούτε επίσημες ούτε ανεπίσημες διαπραγματεύσεις»! Τότε γιατί πήγε η Μέι στο Βερολίνο; Για να συζητήσουν για τα… γκομενικά τους ή για τους μπαμπάδες τους, που ήταν προτεστάντες πάστορες;
Ηξερε, βέβαια, τι έλεγε η Μέρκελ. Ηθελε να καθησυχάσει τον δεύτερο του γερμανογαλλικού άξονα. Τα κατάφερε; Οχι βέβαια. Κι αυτό φάνηκε στον έντονο τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο Ολάντ, την ώρα μάλιστα που η Μέι ταξίδευε από το Βερολίνο στο Παρίσι. Δεν πρόκειται να κάνω καμιά προκαταρκτική συζήτηση, αν προηγουμένως η Βρετανία δεν υποβάλει αίτηση για αποχώρησή της από την ΕΕ, σύμφωνα με το άρθρο 50, δήλωσε ο γάλλος πρόεδρος, υποβιβάζοντας εκ των προτέρων τη συνάντησή του με τη Μέι σε μια καθαρά εθιμοτυπική συνάντηση.
«Ρεαλισμός είναι ότι το 52% των Βρετανών είπε Οχι στην ΕΕ και δεν έχει καμιά σημασία τι θα επιθυμούσε κάποιος», απάντησε η Μέρκελ όταν ρωτήθηκε αν θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος εξόδου από το Brexit. «Brexit σημαίνει Brexit» δήλωσε και η Μέι, που έσπευσε να συμπληρώσει απνευστί: «Αλλά δεν έχουμε καμιά πρόθεση να χωρίσουμε από τους φίλους μας». Και ο νοών νοήτω…
«Δε θα ενεργοποιήσουμε το άρθρο 50 πριν από το τέλος του χρόνου» ξεκαθάρισε επίσης η Μέι. Αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση Brexit έχει μπροστά της δυόμισι ακόμα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων μπορούν να γίνουν πάρα πολλά. Ακόμα και κωλοτούμπα με νέο δημοψήφισμα που θα απορρίψει το Brexit και θα εγκρίνει το Βremain. Αυτή την περίοδο, όμως, ο λόγος έχει δοθεί στα απόρρητα ιμπεριαλιστικά διαβούλια, στα οποία υπαγορεύονται όροι. Οπως όλα δείχνουν, ο γερμανογαλλικός άξονας δεν εμφανίζεται ενωμένος απέναντι στο βρετανικό ιμπεριαλισμό. Ο καθένας από τους δύο πόλους του προωθεί τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, με τον Ολάντ -ένεκα της οικονομικής, αλλά και της πολιτικής κρίσης που μαστίζει τη Γαλλία- να εμφανίζεται ιδιαίτερα επιθετικός, προσπαθώντας να προσελκύσει στη Γαλλία επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στο λονδρέζικο Σίτι (ήδη, πέρα από τις δημόσιες κλήσεις, ανακοινώθηκε και η καθιέρωση ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή ύψους 25% για τις εξωφρενικές αμοιβές των στελεχών αυτών των επιχειρήσεων).
Μπήκαμε, λοιπόν, σε μια διαδικασία σκληρών παζαριών στο τρίγωνο Λονδίνο-Βερολίνο-Παρίσι. Αυτό που εξακολουθεί να συμβολίζει τη γηραιά ήπειρο. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε την κατάληξη, μπορούμε όμως με βεβαιότητα να επισημάνουμε δυο σημεία. Πρώτο: η διαδικασία αυτή είναι έτσι κι αλλιώς μια διαδικασία κρίσης. Η τρίτη σε δύναμη ιμπεριαλιστική δύναμη της ΕΕ, αφού προηγουμένως διαπραγματεύθηκε μια ειδική συμφωνία στο πλαίσιο της ΕΕ, κατέληξε σε μια απόφαση για έξοδό της, την οποία δε θέλει η κεφαλαιοκρατία της. Δεύτερο: επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ότι βάση εξόρμησης του μονοπωλιακού κεφαλαίου είναι το ιμπεριαλιστικό-εθνικό κράτος και όχι οι διακρατικές ενώσεις τύπου ΕΕ. Το Βερολίνο διαπραγματεύεται για λογαριασμό του γερμανικού ιμπεριαλισμού και το Παρίσι για λογαριασμό του γαλλικού. Την ΕΕ ως οντότητα την έχουν γραμμένη. Χρησιμοποιούν απλώς το θεσμικό της πλαίσιο καταπώς τους συμφέρει.
