Τα καραγκιοζιλίκια του στα θεωρεία του σταδίου «Λουζνίκι» της Μόσχας, κάθε που η Γαλλία έβαζε γκολ, τα είδε όλος ο κόσμος σε απευθείας μετάδοση. Το ίδιο και τα καραγκιοζιλίκια στο Παρίσι, όπου άρπαζε το κύπελλο και το κουνούσε σαν να είχαν βάλει αυτός και η σαχλο-Μπριζίτ τα γκολ και όχι ο Γκριεζμάν, ο Εμπαπέ και ο Ποκμπά. Κάποιοι του αποδίδουν φιλοδοξίες Ναπολέοντα Βοναπάρτη, όπως ο σκιτσογράφος που τον τοποθέτησε πάνω σε θρόνο που τον κουβαλούν η Μέρκελ, η Μέι και ο Τραμπ (ο τέταρτος δε φαίνεται, αλλά η γόνιμη φαντασία του σκιτσογράφου θα μπορούσε να τοποθετήσει τον… Πούτιν).
Μπορεί ο Μακρόν και η σαχλο-Μπριζίτ να ονειρεύονται ό,τι θέλουν. Για να γίνουν Βοναπάρτης και Ζοζεφίν στη σύγχρονη εποχή, όμως, χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις που δεν τις διαθέτουν. Ούτε αυτοί ως άτομο, αλλά κυρίως η ιμπεριαλιστική Γαλλία, που απέχει παρασάγγας από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και τη Γερμανία.








