Σάλο έχουν προκαλέσει στον αραβικό κόσμο τα απόρρητα έγγραφα από τις «ειρηνευτικές» συνομιλίες στην Παλαιστίνη, που ξεκίνησαν να δημοσιεύονται από το Αλ Τζαζίρα και τον βρετανικό Guardian την περασμένη Κυριακή. Τα πάνω από 1.600 έγγραφα (ένα μικρό μέρος των οποίων έχει δημοσιευτεί) αφορούν εκατοντάδες συναντήσεις και μυστικές συνομιλίες Ισραηλινών, Αμερικάνων και Παλαιστίνιων αξιωματούχων και καλύπτουν μια ολόκληρη ιστορική περίοδο από την εποχή των διαπραγματεύσεων του Καμπ Ντέιβιντ, που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, το 2000, μέχρι τον περασμένο χρόνο. Οπως ήταν φυσικό, η Παλαιστινιακή Αρχή (Π.Α.) αντέδρασε οργισμένα, μιλώντας για χαλκευμένα έγγραφα που μπερδεύουν σκόπιμα τις ισραηλινές θέσεις με αυτές της Παλαιστινιακής Αρχής και οργάνωσε «διαδηλώσεις» κατά του Αλ Τζαζίρα στη Ραμάλα.
Πανικός στην Π.Α.
Οι διαδηλώσεις δεν ξεπερνούσαν τα 200 άτομα κι όπως επεσήμανε δημοσιογράφος στο Cristian Science Monitor της περασμένης Δευτέρας (επικαλούμενος έγκυρο παλαιστίνιο δημοσιογράφο, του οποίου το όνομα δεν αναφέρει για ευνόητους λόγους), πολλοί από τους «διαδηλωτές» προέρχονταν από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Π.Α. (ο παλαιστίνιος δημοσιογράφος αναγνώρισε τα πρόσωπά τους). Οι «διαδηλωτές» έκαναν βανδαλισμούς στα γραφεία του Αλ Τζαζίρα στη Ραμάλα, έκαψαν εβραϊκή σημαία ζωγραφισμένη με το λογότυπο του Αλ Τζαζίρα και φώναζαν συνθήματα του στιλ «το Αλ Τζαζίρα είναι σιωνιστικό κανάλι». Ο πανικός της Παλαιστινιακής Αρχής ήταν τέτοιος που εκτόξευε απειλές δεξιά κι αριστερά. Αρχικά κατηγόρησε το Αλ Τζαζίρα ότι παίζει το παιχνίδι των Σιωνιστών, στη συνέχεια άφησε αιχμές ενάντια στον εμίρη του Κατάρ (της χώρας που αποτελεί έδρα του Αλ Τζαζίρα) και τελικά βρήκε τους ενόχους των διαρροών σε έναν Αμερικάνο που δούλευε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τώρα στο Αλ Τζαζίρα κι έναν Βρετανό που δούλευε στη Μ16 (βρετανική μυστική υπηρεσία).
Διαβάζοντας τα έγγραφα καταλαβαίνουμε τον πανικό των αξιωματούχων της Παλαιστινιακής Αρχής. Πριν όμως αρχίσουμε να παρουσιάζουμε τα σημαντικότερα ευρήματα αυτών των εγγράφων, ας δούμε τι αναφέρουν αυτοί που τα δημοσίευσαν.
Η προϊστορία
Στο εισαγωγικό σημείωμα του Αλ Τζαζίρα, που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή, διαβάζουμε: «Εδώ και αρκετούς μήνες, έχει δοθεί στο Αλ Τζαζίρα ανεμπόδιστη πρόσβαση στη μεγαλύτερη διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων που έχει γίνει ποτέ, σχετικά με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύρραξη. Υπάρχουν περίπου 1.700 αρχεία, χιλιάδες σελίδες διπλωματικής αλληλογραφίας, με λεπτομέρειες για τις εσωτερικές λειτουργίες της ισραηλινο-παλαιστινιακής ειρηνευτικής διαδικασίας. Αυτά τα έγγραφα –σημειώματα, e-mails, χάρτες, πρακτικά ιδιωτικών συσκέψεων, λογαριασμοί ανταλλαγών υψηλού επιπέδου, στρατηγικά έγγραφα, ακόμα και παρουσιάσεις σε power point– χρονολογούνται από το 1999 μέχρι το 2010. Το υλικό είναι ογκώδες και αναλυτικό. Παρέχει μία άνευ προηγουμένου ματιά στις συνεχείς διαπραγματεύσεις, εμπλέκοντας υψηλόβαθμους Αμερικανούς, Ισραηλινούς και αξιωματούχους της Παλαιστινιακής Αρχής. Το Αλ Τζαζίρα θα δημοσιεύσει τα έγγραφα μεταξύ της 23ης και της 26ης Ιανουαρίου του 2011. Θα αποκαλύψουν νέες λεπτομέρειες σχετικά με: – Την πρόθεση της Παλαιστινιακής Αρχής να αποδεχτεί τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και να είναι “δημιουργική” σχετικά με το στάτους του Χαράμ Αλ Σαρίφ/Ορους του ναού (σ.σ. του όρους δηλαδή που βρίσκεται το τέμενος του Αλ Ακσα, το οποίο αποτελεί τον τρίτο ιερότερο χώρο για τους μουσουλμάνους, αλλά διεκδικείται από τους Σιωνιστές σαν κοιτίδα των δικών τους ιερών τόπων, γι’ αυτό και το αποκαλούν “Ορος του Ναού”) – Τους συμβιβασμούς της Παλαιστινιακής Αρχής, που ήταν έτοιμη να κάνει στο ζήτημα των προσφύγων και του δικαιώματος της επιστροφής. – Λεπτομέρειες για τη συνεργασία σε ζητήματα ασφαλείας μεταξύ Π.Α. και Ισραήλ – Ιδιωτικές συνομιλίες μεταξύ Παλαιστίνιων και Αμερικάνων διαπραγματευτών στο τέλος του 2009, όταν η έκθεση Γκόλντστοουν συζητούνταν στα Ηνωμένα Εθνη».
Το κανάλι αρνείται να αποκαλύψει τις πηγές των εγγράφων αυτών και τον τρόπο που ήρθαν στα χέρια του, αλλά δηλώνει ότι εργάστηκε αρκετό καιρό για να εξακριβώσει την αυθεντικότητά τους. Εκτός από το Αλ Τζαζίρα, τα «παλαιστινιακά χαρτιά» δημοσιεύονται και από τη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν. Η τελευταία αναφέρει ότι τα προμηθεύτηκε από το πρώτο και τα μοιράστηκε κατ’ αποκλειστικότητα, υποστηρίζοντας: «Η πλειοψηφία των εγγράφων είναι αρχεία, σημειώσεις και τμήματα μεταφράσεων συναντήσεων, που συντάχτηκαν από αξιωματούχους του κέντρου υποστήριξης των παλαιστίνιων διαπραγματευτών (NSU), το οποίο ήταν η κύρια τεχνική και νομική πηγή υποστήριξης της παλαιστινιακής πλευράς στις διαπραγματεύ-σεις». Η εφημερίδα αναφέρει ότι η NSU χρηματοδοτείται από τη βρετανική κυβέρνηση και εντάσσεται και τυπικά στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, έχει έδρα τη Ραμάλα και επικεφαλής τον παλαιστίνιο διαπραγματευτή Σαέμπ Ερεκάτ.
Αλλα έγγραφα –όπως αναφέρει ο Γκάρντιαν– προέρχονται από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής, που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Γκάρντιαν διαβεβαιώνει, ότι «ο μεγαλύτερος όγκος των εγγράφων έχουν εξακριβωθεί για την αυθεντικότητά τους, ανεξάρτητα από τον Γκάρντιαν, από πρώην συμμετέχοντες στις συνομιλίες και από διπλωματικές και άλλες πηγές πληροφοριών». Για την αυθεντικότητα των εγγράφων, ο παλαιστίνιος δημοσιογράφος Χάλεντ Αμαρίγιε επισημαίνει: «Ωστόσο, η πιθανότητα τα χαρτιά να είναι κατασκευασμένα φαίνεται εξαιρετικά μικρή, δεδομένου του γεγονότος ότι φέρουν τις υπογραφές αξιωματούχων της Π.Α., του Ισραήλ και των Αμερικάνων».
Εμείς δεν έχουμε, φυσικά, τη δυνατότητα να εξακριβώσουμε τα παραπάνω. Αυτό όμως που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι τα πολιτικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τα έγγραφα έρχονται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική της Παλαιστινιακής Αρχής. Μια πολιτική που επανειλημμένα έχουν εξάρει οι Σιωνιστές και οι Αμερικάνοι. Ας θυμηθούμε μόνο τι έλεγε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ,Τζορτζ Μπους για τον Αμπάς, όταν πραξικοπηματικά πήρε την εξουσία στη Δυτική Οχθη τον Ιούνη του 2007: «Η ελπίδα μας είναι ότι και ο πρόεδρος Αμπας και ο πρωθυπουργός Φαγιάντ –που είναι ένας καλός φίλος– θα δυναμώσουν, στο βαθμό που θα μπορέσουν να οδηγήσουν τους Παλαιστίνιους σε μία διαφορετική κατεύθυνση». Την ίδια στιγμή, ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ έδινε την αμέριστη συμπαράστασή του στη νέα κυβέρνηση Αμπάς.
Για εμάς (και για όσους έχουν παρακολουθήσει όλ’ αυτά τα χρόνια την πολιτική της Π.Α), οι αποκαλύψεις των «παλαιστινιακών χαρτιών» δεν αποτελούν έκπληξη. Αποτελούν όμως ένα ακόμα στοιχείο για τον οριστικό εκφυλισμό μιας εξουσίας που υποτίθεται ότι κάποτε εξέφραζε τον παλαιστινιακό αγώνα για αυτοδιάθεση. Η Παλαιστινιακή Αρχή εδώ και χρόνια αποτελεί συμπλήρωμα του ισραηλινού στρατού κατοχής. Αυτή είναι η αλήθεια που αποδεικνύεται περίτρανα και μέσα από τα έγγραφα που είδαν το φως της δημοσιότητας.
Είναι τόσα πολλά τα έγγραφα που έχουν δημοσιευτεί, που για να παρατεθούν όλα θα χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο. Θ’ αρκεστούμε, λοιπόν, στα πιο χτυπητά παραδείγματα από τον οχετό των «ειρηνευτικών» συνομιλιών που δημοσιεύτηκε, για να φανεί καλύτερα η στόχευση των συνομιλιών αυτών, που δεν είναι παρά η καταστολή της αντίστασης και η δημιουργία ενός ψευδοκράτους απόλυτα εξαρτημένου από τους Σιωνιστές και τους Αμερικάνους. Σ’ αυτό το φύλλο της εφημερίδας μας θ’ αναφερθούμε σε δύο κομβικά ζητήματα. Στο ζήτημα της Ιερουσαλήμ και στο πώς έβλεπαν το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος. Στο επόμενο φύλλο θα πιάσουμε τα άλλα ζητήματα που σχετίζονται με το πρόβλημα των προσφύγων, τις μυστικές συνομιλίες για την «ασφάλεια» και τις ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ των δύο πλευρών.
Η μεγάλη Ιερουσαλήμ
Το πιο χτυπητό απ’ αυτά που αποκαλύφθηκαν είναι η πρόθεση του ίδιου του Ερεκάτ να παραχωρήσει «τη μεγαλύτερη Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή ιστορία», όπως δήλωσε στη διμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών (Κορέι – Λίβνι) σε ξενοδοχείο της Δυτικής Ιερουσαλήμ, στις 30 Ιούνη 2008. Αυτό θα γινόταν πρώτ’ απ’ όλα με την ένταξη όλων των εποικισμών γύρω από την Ιερουσαλήμ στο κράτος του Ισραήλ (εκτός από έναν), όπως είχε προτείνει ο υπουργός Εξωτερικών της Π.Α. και πρώην πρωθυπουργός, Αχμέντ Κορέι, στην τριμερή συνάντηση της 15ης Ιούνη του 2008, που είχε με τους υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ (Κοντολίζα Ράις) και του Ισραήλ (Τζίπι Λίβνι). Ο Κορέι ήταν σαφής: «Η τελευταία πρόταση θα βοηθούσε στην διαδικασία ανταλλαγής (σ.σ. εδαφών). Προτείναμε το Ισραήλ να ενσωματώσει όλους τους εποικισμούς εκτός από τον Τζαμπάλ Αμπού Γκνέιμ (Χαρ Χόμα). Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάνουμε τέτοια πρόταση. Αρνηθήκαμε να το κάνουμε στο Κάμπ Ντέιβιντ».
Οπως επισημαίνει το Αλ Τζαζίρα, οι εποικισμοί που θα εντάσσονταν στο Ισραήλ έχουν πληθυσμό 120.000 εποίκους! Ενώ ο Χαρ Χόμα, που δεν θα εντασσόταν στο Ισραήλ, έχει 20.000 εποίκους. Εκτός όμως από τους εποικισμούς, κομβικό ζήτημα είναι ο έλεγχος του Χαράμ Αλ Σαρίφ, του όρους δηλαδή που βρίσκεται το τέμενος του Αλ Ακσα. Περιοχή που αποτελεί ιστορικό πεδίο της σύγκρουσης των Παλαιστίνιων με τους Σιωνιστές (ας μην ξεχνάμε ότι από εκεί ξεκίνησε η δεύτερη Ιντιφάντα, όταν ο Αριέλ Σαρόν επισκέφτηκε την περιοχή τον Σεπτέμβρη του 2000).
280 συναντήσεις έγιναν την περίοδο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων της Ανάπολις (Νοέμβρης 2007- Δεκέμβρης 2008). Και μόνο αυτός ο αριθμός δείχνει πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα αυτό. Οι Σιωνιστές, από το Μάη κιόλας του 2008 (συνάντηση 29/5/2008), είχαν διαμηνύσει ότι δεν πρόκειται να κάνουν υποχωρήσεις. Ο επικεφαλής των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων Ούντι Ντέκελ το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «Από το 2000, κάτι συνέβη και μέσα σε αυτά τα 8 χρόνια δεν είμαστε στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Ξεκινήσατε έναν τρομοκρατικό πόλεμο εναντίον μας και δημιουργήσαμε γεγονότα στο έδαφος. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα, επομένως δε μπορώ να πάω πίσω στο Κάμπ Ντέιβιντ. Οι περιστάσεις άλλαξαν σημαντικά από τότε…. Η Μέση Ανατολή έχει αλλάξει».
Ποια ήταν η στάση των παλαιστίνιων διαπραγματευτών; Εκτός από την ενσωμάτωση εποικισμών στην Ιερουσαλήμ, άφησαν ανοιχτό το ζήτημα του ελέγχου του Χαράμ Αλ Σαρίφ, το οποίο σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο περιλαμβανόταν αποκλειστικά στα παλαιστινιακά εδάφη, πράγμα που ούτε ο Αραφάτ διαπραγματεύτηκε ποτέ. Ο Ερεκάτ άφησε να εννοηθεί ότι η πρόταση του τότε πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, για «διεθνοποίηση» του ζητήματος με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας (χωρίς όμως οι προτάσεις των χωρών αυτών να έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα), θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Αφησε δηλαδή ανοιχτό το παραθυράκι παραπέρα υποχωρήσεων σε επόμενη φάση.
Παλαιστινιακό ψευδοκράτος
Για το πώς έβλεπαν όλοι αυτοί ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος αξίζει τον κόπο να διαβάσετε τα παρακάτω αποσπάσματα από το διάλογο που είχαν οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών στη συνάντηση της 15ης Ιούνη του 2008, που αναφέραμε παραπάνω:
«Αμπού Αλά (Αχμέντ Κορέι): Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα κράτος ικανό να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες του και να ελέγχει τα σύνορα και τον εναέριο χώρο του. Καταλαβαίνουμε την ισραηλινή ανησυχία και ευαισθησία για ασφάλεια, αλλά δεν θα πρέπει να είναι τέτοιου είδους ασφάλεια που καταπατά το δικαίωμα στην εθνική κυριαρχία και την εγκαθίδρυση ενός πραγματικά ανεξάρτητου κράτους. Κοντολίζα Ράις: Ο εναέριος χώρος σας παραείναι μικρός, όχι σαν τον αμερικάνικο εναέριο χώρο. Πόσο καιρό χρειάζεται για να πετάξεις από την Ιορδανία και να μπεις στον εναέριο χώρο σας; Ούντι Ντέκελ (ισραηλινός διαπραγματευτής): Δυο λεπτά. Ράις: Πρέπει να εντοπίσουμε τις απειλές και τους στόχους και μετά να αποφασίσουμε τα σενάρια για να πετύχουμε τους στόχους. Ούντι: Δυστυχώς, από την άλλη πλευρά νομίζουν ότι ακόμα κι αν φτάσουμε σε συμφωνία, αυτό θα φέρει την ειρήνη μεταξύ μας και η Χαμάς θα εξαφανιστεί και θα ζούμε εν ειρήνη και ασφαλεία. Αμπού Αλά: Εχετε μεγαλύτερη δύναμη. Ράις: Προσπαθώ να θέσω τον εαυτό μου μέσα στην Ισραηλινή και Παλαιστινιακή ασφάλεια. Πρέπει να σκεφτείτε, ότι αφού θα έχετε το δικό σας κράτος, η κατάσταση θα είναι διαφορετική…».
Αφού η Ράις βγάλει ένα μικρό λογίδριο για το δράμα της 11ης Σεπτέμβρη, παρεμβαίνει η Λίβνι και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Λίβνι: Θέλω να είμαι ικανή να ζω με τις αποφάσεις που παίρνω… Υποστήριξα την αποχώρηση από τη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς έχει πυραύλους στη Λωρίδα της Γάζας, επειδή δεν είμαστε εκεί, ενώ δεν υπάρχουν πύραυλοι στη Δυτική Οχθη, επειδή είμαστε εκεί. Θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας την πιθανότητα μιας απειλής που μπορεί να προέλθει από ένα μελλοντικό κράτος της Παλαιστίνης. Η Χαμάς μπορεί να ελέγξει την κατάσταση. Εχουμε το παράδειγμα του διαδρόμου της Φιλαδέλφεια (σ.σ. πρόκειται για τη ζώνη γύρω από τα σύνορα της Γάζας με την Αίγυπτο, που παλιά ήλεγχε το Ισραήλ και σήμερα η κυβέρνηση της Χαμάς, σ.σ.) και το Λίβανο. Εκτιμώ τον Σινιόρα (σ.σ. τότε πρωθυπουργός του Λιβάνου) και το πως αντιμετώπιζε τη Χεζμπολά. Ομως, τη στιγμή που κάθεται στη θέση του επικεφαλής της κυβέρνησης, υπάρχουν όπλα που πάνε στη Χεζμπολά και αυτά τα όπλα αποτελούν απειλή για τον ίδιο τον Σινιόρα και το Ισραήλ. Θα πρέπει να σκεφτούμε τι θα συμβεί αν δεν φτάσουμε σε μια ειρηνευτική συμφωνία. Η επιλογή θα είναι ότι ο στρατός θα είναι εκεί… Πιθανές απειλές δεν θα προέλθουν από την Ιορδανία, αλλά από την Παλαιστίνη. Καταλαβαίνω την αξιοπρέπειά σας, αλλά θα πρέπει αφού υπογραφεί η ειρηνευτική συμφωνία να αντιμετωπίσουμε απειλές από τους αντιπάλους της συμφωνίας κι αυτό είναι για το κοινό μας συμφέρον. Στο μεταξύ, δεν αντιμετωπίζετε εξωτερικές απειλές και γι’ αυτό ζητήσαμε την προετοιμασία της λίστας, συμπεριλαμβανομένων όπλων και εξοπλισμού που χρειάζεστε για να επιβάλετε το νόμο και την τάξη και να πολεμήσετε την τρομοκρατία. Ομως, συμπληρώσατε κάτι άλλο κι αυτό είναι ένα τρίτο μέρος (σ.σ. εννοεί τη διεθνή στρατιωτική δύναμη που ζητούσε η Π.Α.) για να σας προστατεύει από εξωτερικές απειλές. Η μόνη εξωτερική απειλή είναι το Ισραήλ».
Ο Ερεκάτ τη διακόπτει, λέγοντας ότι αυτό δεν είναι αλήθεια! Και η Λίβνι συνεχίζει λέγοντας ότι θέλει να φύγει από την Παλαιστίνη και να μην ξαναγυρίσει, αλλά να εξασφαλίσει ότι οι «τρομοκρατικές απειλές» δεν θα προέρχονται από το παλαιστινιακό κράτος. Κι όταν ο Ερεκάτ της λέει ότι το μόνο που ζητά είναι να συντομεύσει το χρόνο που το Ισραήλ παραμένει στη γη του, η Λίβνι γυρίζει στον Κορέι λέγοντας: «Αμπού Αλά, ο Σαέμπ σε αντιπροσωπεύει;».
Αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ότι προσπαθούσαν να κάνουν πράξη τους πόθους του παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση. Τα συμπεράσματα δικά σας!
Στο επόμενο: Ξεπούλημα των προσφύγων και αγαστή συνεργασία για την καταστολή της Αντίστασης. Πώς η Π.Α. υπονόμευσε την ψήφιση της έκθεσης Γκόλντστοουν για τη Γάζα.
