Ποια είναι η πραγματική απειλή;

«Το άτιμο έθνος της Βόρειας Κορέας έχει γίνει μεγάλη απειλή και όνειδος για την Κίνα η οποία προσπαθεί να βοηθήσει, όμως με μικρή επιτυχία». Με αυτά τα λόγια, μεταξύ άλλων, σχολίασε από τον λογαριασμό του στο Twitter ο Τραμπ την έκτη πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας την προηγούμενη βδομάδα, η οποία αναζωπύρωσε την ένταση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ και τάραξε τα δημοσιογραφικά νερά, γεννώντας αμέτρητα δημοσιεύματα ανά την υφήλιο γεμάτα κινδυνολογία για την βορειοκορεάτικη απειλή και τη σύγκρουση με τις ΗΠΑ που έρχεται ολοένα και πιο κοντά. Ανεξάρτητα από τον αντιδραστικό χαρακτήρα του βορειοκορεάτικου καθεστώτος, θα πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι η «μεγάλη απειλή» δεν προέρχεται απ’ αυτό, όσο κι αν φαίνεται ότι… γυαλίζει το μάτι του βορειοκορεάτη προέδρου Κιμ Γιονγκ Ουν.
 
Ομως, η θεωρία του «τρελού» δικτάτορα (που στο παρελθόν έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από τους κρατούντες για να συσκοτίσει τις πραγματικές αιτίες των πολέμων και φαίνεται να ταιριάζει γάντι αυτή τη φορά με τον Κιμ), δεν αντέχει σε στοιχειώδη ανάλυση των δεδομένων της πραγματικότητας. Κι αυτό γιατί ο Κιμ (όπως και ο Τραμπ και όλοι οι πρόεδροι ανά τον πλανήτη) δεν εκφράζει τίποτα περισσότερο από τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης που κάνει κουμάντο στη χώρα, η οποία έχει δώσει στον Κιμ (κατ’ αναλογία όπως στον Τραμπ η αμερικάνικη κεφαλαιοκρατία) το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα ηνία της εξουσίας της.
 
Μπορεί όλος ο πλανήτης να θορυβήθηκε από την πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας και τη δοκιμή της υδρογονοβόμβας λίγες μέρες αργότερα, όμως λίγοι (έως κανένας) θορυβήθηκαν από τις κοινές αμερικανο-νοτιοκορεάτικες  «αμυντικές» ασκήσεις που έγιναν το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου υπό την κωδική ονομασία Ulchi-Freedom Guardian, στις οποίες συμμετείχαν γύρω στους 17.500 αμερικάνοι στρατιώτες και βοηθητικό προσωπικό, από τους οποίους οι 14.500 σταθμεύουν μόνιμα στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στη Νότια Κορέα, καθώς και 50.000 στρατιώτες της Νότιας Κορέας μαζί με μισό εκατομμύριο άτομα ως πολιτικό προσωπικό. Πρόκειται για τις μεγαλύτερες ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με το ινστιτούτο Global Security (βλ. https://www.globalsecurity.org/military/ops/ulchi-freedom-guardian.htm), οι οποίες γίνονται κάθε χρόνο από τον Νοέμβρη του 1978 μέχρι σήμερα και βασίζονται σε ένα ηλεκτρονικό σύστημα προσομοίωσης πολεμικών επιχειρήσεων.
 
Μετά από την Ιαπωνία και τη Γερμανία, η Νότια Κορέα «φιλοξενεί» την τρίτη μεγαλύτερη αμερικάνικη στρατιωτική μηχανή στον κόσμο, με 35.000 στρατιώτες σε 83 στρατιωτικές εγκαταστάσεις ανά τη χώρα, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Guardian (https://www.theguardian.com/world/2017/aug/11/north-korea-us-south-korea-huge-military-exercise). Μετά το τέλος του πολέμου της Κορέας (1953), οι ΗΠΑ και η Νότια Κορέα διεξάγουν κάθε χρόνο στρατιωτικές ασκήσεις, επιπρόσθετα των ασκήσεων που γίνονται από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία (η τελευταία κοινή αμερικανο-ιαπωνική άσκηση με πραγματικά πυρά έγινε λίγο αργότερα από την κοινή άσκηση ΗΠΑ-Νότιας Κορέας και διήρκεσε 18 μέρες).
 
Τον περασμένο Απρίλη, οι ΗΠΑ εγκατέστησαν στη Νότια Κορέα εξελιγμένο σύστημα αντιπυραυλικής ασπίδας, το οποίο δοκίμασαν για πρώτη φορά με την τελευταία τους άσκηση.
 
Συνεπώς, η πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας δεν γίνεται επειδή κάποιο πρωί ξύπνησε κακοδιάθετος ο «τρελάρας» Κιμ για να πετάξει τους πυραύλους του πάνω από την Ιαπωνία. Είναι κρίκος της πολεμικής αλυσίδας που εκτείνεται χρόνια με στρατιωτικές ενέργειες κι από τις δύο πλευρές. Ορισμένοι αναλυτές (βλ. New York Times) υποστηρίζουν ότι η βορειοκορεάτικη δοκιμή είναι ένα μήνυμα στο Πεκίνο (τον σταθερό και μακρόχρονο σύμμαχο της Βόρειας Κορέας) για να δράσει πιο ενεργά στην κατεύθυνση της έναρξης διαλόγου με τις ΗΠΑ, προκειμένου να μειωθεί η στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή και να γίνει αποδεκτή η ύπαρξη του πυρηνικού οπλοστασίου της Βόρειας Κορέας.
 
Από τη στιγμή που η Κίνα είναι η ιμπεριαλιστική δύναμη που στηρίζει και ελέγχει οικονομικά το βορειοκορεάτικο καθεστώς, το πιθανότερο είναι να είναι η ίδια η Κίνα που ανάβει το «πράσινο φως» στη Βόρεια Κορέα να κάνει τους λεονταρισμούς της, δίνοντας έτσι ένα μήνυμα στο Πεντάγωνο, ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κάνουν μόνες τους παιχνίδι στη Νοτιοανατολική Ασία. Δεν έχει σημασία που η Κίνα καταδίκασε την πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας. Τα λόγια αυτά είναι καλά για το διπλωματικό παιχνίδι, όμως η Κίνα δεν σταματά να διατηρεί τις άψογες οικονομικές της σχέσεις με τη Βόρεια Κορέα, η οποία εξαρτάται κατά 90% από την Κίνα ως προς τις ενεργειακές και διατροφικές της ανάγκες. Αρκούσε η απειλή της Κίνας για διακοπή των οικονομικών σχέσεων με το βορειοκορεάτικο καθεστώς και οι λεονταρισμοί της Βόρειας Κορέας θα πήγαιναν περίπατο, όπως περίπατο είχαν πάει το 2007, όταν οι ΗΠΑ (επί προέδρου Μπους του νεότερου) είχαν αναθερμάνει προσωρινά τις σχέσεις τους με τη Βόρεια Κορέα που έκανε γαργάρα τους λεονταρισμούς της.
 
Γιατί όμως να το κάνει αυτό; Δε βολεύει την Κίνα η ύπαρξη της Βόρειας Κορέας, όπως βολεύει τις ΗΠΑ η ύπαρξη του Ισραήλ, για παράδειγμα; Τη βολεύει, προφανώς, ως αντίβαρο στην αμερικάνικη στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, γι’ αυτό και ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα για να σταματήσει τη βορειοκορεατική επιθετικότητα όσο διατηρείται ανέπαφη η αμερικάνικη επιθετικότητα.
 
Και μόνο η σύγκριση μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας ως προς το ποιος έχει εξαπολύσει περισσότερους πολέμους ανά την υφήλιο, αρκεί για να καταλάβει κανείς ποιος συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για τον κόσμο. Αυτό δεν το λέμε για να βγάλουμε λάδι το βορειοκορεάτικο καθεστώς, το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής Κίνας, αλλά για να τελειώνουμε κάποια φορά με το παραμύθι του «άξονα του κακού» έναντι των «καλών» Αμερικάνων. Μόνιμη απειλή για τον πλανήτη και τους λαούς του είναι ο ιμπεριαλισμός και όχι κάποιοι ξεκάρφωτοι δικτάτορες. Αυτός είναι που μετατρέπει τον πόλεμο σε επικερδή μπίζνα και στην τελική λύση για να επικρατήσουν τα κοράκια του κεφαλαίου (είτε βιομηχανικού, είτε εμπορικού, είτε χρηματιστικού) της κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας στις διεθνείς αγορές, αδιαφορώντας για την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Με αυτόν θα πρέπει να τελειώνουμε αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ασφαλείς…