Οι εκλογές που επέβαλε η Μαδρίτη στην Καταλονία έγιναν ομαλά, με μεγάλη συμμετοχή (79%), χωρίς όμως να κατορθώσουν να δώσουν ούτε ένα κόκκο ελπίδας ότι θα διευθετηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα η εθνικιστική αντιπαράθεση.
Τα κόμματα που υποστηρίζουν την απόσχιση κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών (70 από τις 135), χάνοντας δύο έδρες και σημειώνοντας μία μικρή υποχώρηση στις ψήφους που συγκέντρωσαν (47.5% αντί 48% που είχαν στις προηγούμενες εκλογές, το 2015).
Το Λαϊκό Κόμμα του ισπανού πρωθυπουργού, Μαριάνο Ραχόι, ήταν επόμενο να καταποντιστεί, χάνοντας τις μισές ψήφους και πάνω από τις μισές έδρες (μόλις τέσσερις κατόρθωσε να κατακτήσει), συγκεντρώνοντας ποσοστό λίγο μεγαλύτερο του 4%!
Ταυτόχρονα όμως καταποντίστηκαν και οι μεγαλύτεροι υπέρμαχοι της απόσχισης, οι «αντικαπιταλιστές» της Λαϊκής Ενότητας (CUP), που ελπίζουν ότι με μία συνταγματική μεταρρύθμιση και «πολιτική ανυπακοή» θα δημιουργηθεί μία νέα κοινωνική πραγματικότητα. Είδαν κι αυτοί τα ποσοστά τους να μειώνονται στο μισό (από 8.2% στο 4.5%).
Νικητές ήταν οι Πολίτες (Ciudadanos), που ανέβασαν τα ποσοστά τους από το 18% στο 25%, όμως η νίκη τους δε θα τους δώσει τη δυνατότητα να σχηματίσουν κυβέρνηση, αφού είναι κατά της απόσχισης.
Ο αυτοεξόριστος πρώην πρόεδρος της Καταλονίας, Κάρλες Πουιτζδεμόν, κατόρθωσε να αυξήσει τα ποσοστά του κι έτσι ετοιμάζεται να κυβερνήσει από το εξωτερικό, πράγμα που φυσικά η Μαδρίτη δε θα το δεχτεί, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο να το αποτρέψει, αν το κοινοβούλιο -που θα κάνει την πρώτη του συνεδρίαση στις 17 Γενάρη- το αποφασίσει. Γι’ αυτό ο Ραχόι άρχισε τις επιθετικές δηλώσεις κατά αυτών που επιχειρούν να εφαρμόσουν αυτή την άνευ προηγουμένου πρόθεση των αποσχιστικών κομμάτων, να δώσουν τη δυνατότητα στον Πουιτζδεμόν να μετέχει στο κοινοβούλιο από το Βέλγιο όπου έχει βρει καταφύγιο από τον περασμένο Οκτώβρη για να γλιτώσει τη σύλληψη.
Συνεπώς, όλα τα αδιέξοδα παραμένουν ως είχαν. Οι αυτονομιστές έχουν πλειοψηφία στη Βουλή, όχι όμως απόλυτη καθώς δεν κατόρθωσαν να ξεπεράσουν το 50% των ψήφων. Οι υπέρμαχοι της ένωσης δεν πήραν τίποτε περισσότερο (ή -για να ακριβολογούμε- πήραν ελάχιστα) σε σχέση με αυτά που είχαν μέχρι στιγμής. Ο δε Ραχόι έφαγε ένα χοντρό χαστούκι, όμως αυτό δε σημαίνει τίποτε περισσότερο από την καταδίκη του χειρισμού της υπόθεσης από τη Μαδρίτη.
Επί της ουσίας δε λύθηκε τίποτα, πέρα από την επιβεβαίωση ότι είναι η Μαδρίτη που έχει το πάνω χέρι (γι’ αυτό και κανείς δεν αμφισβήτησε τις εκλογές αυτές), με την αντιπαράθεση να παίρνει παράταση για τις 17 του μήνα, τουλάχιστον.
Το δικαίωμα της απόσχισης της Καταλονίας δεν πρόκειται να γίνει σεβαστό. Αυτό θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Από την άλλη, ούτε οι υπέρμαχοι της απόσχισης ούτε οι ενωτικοί μπορούν να δώσουν ένα όραμα ελπίδας στο λαό της Καταλονίας, γιατί και οι μεν και οι δε λειτουργούν μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της υποταγής στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης που θεωρείται κάστρο της δημοκρατίας! Οσο όμως δεν υπάρχει όραμα για μία άλλη κοινωνική οργάνωση, πέρα από τις εκμεταλλευτικές σχέσεις που επικρατούν στις σύγχρονες δυτικές «δημοκρατίες», τόσο οι συνέπειες της κρίσης θα τροφοδοτούν εθνικιστικές αντιπαραθέσεις, με τα προβλήματα να διαιωνίζονται.
