«Το Ιράν είναι μια σημαντική περιφερειακή και παγκόσμια δύναμη», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος Βλαδιμίρ Πούτιν, μετά το τέλος της συνόδου των πέντε χωρών της Κασπίας (Ρωσία, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν), που ολοκληρώθηκε την περασμένη Τρίτη στην Τεχεράνη, προκαλώντας σύγκρυο στους Αμερικάνους και Ευρωπαίους «συμμάχους». Σύγκρυο όμως προκάλεσε και η ίδια η σύνοδος, που όχι άδικα χαρακτηρίστηκε «θρίαμβος της Τεχεράνης» (Τάιμς της Ασίας) και σαφές μήνυμα στους Αμερικάνους να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις απειλές που εκτοξεύουν κατά του Ιράν.
Προς μεγάλη απογοήτευση των δυτικών «συμμάχων», τα πέντε κράτη της Κασπίας διακήρυξαν ότι δεν θα επιτρέψουν σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί το έδαφός τους για ενδεχόμενη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε απ’ αυτά (ρίχνοντας ευθείες βολές στους Αμερικάνους που «φλερτάρουν» το Αζερμπαϊτζάν, θέλοντας να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο του σε ενδεχόμενο χτύπημα κατά του Ιράν), ενώ ο Πούτιν δήλωσε για μια ακόμη φορά ότι δεν έχουν βάση οι καταγγελίες ότι το Ιράν χτίζει πυρηνικό οπλοστάσιο, διαβεβαιώνοντας παράλληλα το Ιράν ότι η Ρωσία δεν θα αθετήσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει για την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου στο Μπουσχέρ (αξίας 1 δισ. δολαρίων).
Οι πέντε δεν τα βρήκαν ακόμα στο πρόβλημα της μοιρασιάς της Κασπίας (η οποία έχει τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα, της τάξης των 49 δισ. βαρελιών, δηλαδή των μισών απ’ όσα διαθέτει το Κουβέιτ, αλλά και πολύ μεγάλα αποθέματα σε φυσικό αέριο), καθώς το Ιράν ζητά ίση κατανομή της λείας, αν και κατέχει λιγότερο από το 14% των ακτών της Κασπίας, πράγμα στο οποίο δεν συμφωνεί η Ρωσία. Ωστόσο, η δεύτερη σύνοδος των χωρών της Κασπίας δεν έδωσε βαρύτητα σ’ αυτά που χωρίζουν τις πέντε χώρες αλλά σ’ αυτά που τις ενώνουν, σε αντίθεση με την πρώτη, που έγινε πριν από πέντε χρόνια. Τα επιμέρους προβλήματα ανατέθηκαν σε μελλοντική ειδική Συνθήκη κι όλοι έμειναν ευχαριστημένοι.
Ολοι, εκτός από τους Αμερικάνους φυσικά, που έσπευσαν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους (διά στόματος Κοντολίζα Ράις) για την αυξημένη στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας (τη χαρακτήρισε δεύτερη στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ) και τις πωλήσεις ρωσικών όπλων σε χώρες που έχουν μπει στο στόχαστρο των Αμερικάνων, όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα και η Συρία. Είναι τόσο μεγάλες οι ανησυχίες αυτές που ο διοικητής των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη, στρατηγός Ντέιβιντ Μακ Κίερναν έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι οι αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ευρώπη δεν πρόκειται να μειωθούν στους 24.000 άνδρες (όπως είχε σχεδιαστεί), αλλά χρειάζεται να παραμείνουν στο επίπεδο των 40.000 στρατιωτών. Το αιτιολογικό; Μια «αναγεννημένη Ρωσία» που θέτει απρόβλεπτα προβλήματα, κατά τον αμερικάνο στρατηγό.
Ηθικόν δίδαγμα: Μην τους πιστεύετε όταν μιλάνε για παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία, γιατί πίσω από τα περιστέρια και τις σημαίες της ειρήνης κρύβονται τα πολυβόλα, τα τανκς και τα κανόνια, έστω κι αν αυτά στη σημερινή φάση δεν παίζουν τον πρώτο ρόλο.
Μετά τον πρώην πανίσχυρο πρόεδρο της FED (αμερικάνικη κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα) Αλαν Γκρίνσπαν, που στο τελευταίο βιβλίο του γράφει: «Θλίβομαι που θεωρείται πολιτικά αδόκιμη η παραδοχή που όλοι ξέρουν: Ο πόλεμος στο Ιράκ έγινε κυρίως για το πετρέλαιο», και ο απόστρατος πλέον στρατηγός Τζον Αμπιτζάιντ, πρώην επικεφαλής των κατοχικών στρατευμάτων στο Ιράκ, παραδέχτηκε μιλώντας σε εκδήλωση του καλιφορνέζικου πανεπιστήμιου «Στάνφορντ»: «Ο κύριος λόγος εισβολής στο Ιράκ ήταν το πετρέλαιο».
Κάθε νοήμων άνθρωπος το γνώριζε, βέβαια, αλλά έχει τη σημασία του όταν ακούγεται και από τέτοια χείλη.
