«Νάτα, νάτα, τα Μπόινγκ στο Μανχάταν, 11 Σεπτέμβρη κάθε μέρα να ’ταν»! Ο ευυπόληπτος πολίτης, ο καθωσπρέπει αριστερός, ο από καθέδρας «αντιιμπεριαλιστής», μαζί με τους πατενταρισμένους δεξιούς φυσικά, έχουν κάθε λόγο να ανατριχιάζουν με το παραπάνω σύνθημα (που φωνάχτηκε σε κάμποσες αντιαμερικάνικες-αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές πορείες) και να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για το χτύπημα στην καρδιά της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής χώρας του πλανήτη.
Οι πιο… υποψιασμένοι συνεπαίρονται από τις συνωμοσιολογικές αναλύσεις που υποστηρίζουν ότι οι επιθέσεις που συγκλόνισαν τον κόσμο πριν από εννιά χρόνια σχεδιάστηκαν από τους νεο-συντηρητι- κούς και τα «κοράκια» για να προκαλέσουν ένα νέο «Περλ Χάρμπορ» στις ΗΠΑ, προκειμένου να τις ταρακουνήσουν από το «λήθαργο» και να δώσουν το εφαλτήριο για μια μεγάλη αμερικάνικη αντεπίθεση. Κραδαίνουν μάλιστα και πέντε αράδες που γράφτηκαν σε μία ξεχασμένη έκθεση, που συντάχτηκε ένα χρόνο πριν την επίθεση στις ΗΠΑ από ένα αντιδραστικό think-tank ονόματι Project for the New American Century (PNAC). Μέσα στις 90 σελίδες της έκθεσης «Ανοικοδομώντας την Αμερικάνικη Αμυνα» βρέθηκε μια παράγραφος που έγραφε ότι «η διαδικασία της μεταμόρφωσης (σ.σ. στην εθνική στρατηγική ασφάλειας των ΗΠΑ), ακόμα κι αν φέρει επαναστατική αλλαγή, θα είναι πιθανότατα μακρόχρονη χωρίς την ύπαρξη ενός καταστροφικού ή καταλυτικού γεγονότος, όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Αυτή η αναφορά απετέλεσε και το μεγάλο «επιχείρημα» των συνωμοσιολόγων, για το ότι η επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη 2001 ήταν προσχεδιασμένη.
Ομως μια ματιά στην έκθεση αυτή (που μπορεί να τη βρει κανείς ολόκληρη στο διαδίκτυο στο https://www.newamericancentury.org/RebuildingAmericasDefenses.pdf) δείχνει ότι περισσότερο πρόκειται για μια απλή διαπίστωση, στην οποία δεν δίνεται καμιά παραπέρα συνέχεια, παρά για ένα σχέδιο επί χάρτου (όπως τα πολλά που σκαρώνουν τα αμερικάνικα think-tanks). Αν διαβάσει κανείς ολόκληρο το κεφάλαιο, στο οποίο υπάρχει αυτή η παράγραφος, θα διαπιστώσει ότι δίνει βάση στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, του ελέγχου του διαστήματος και του διαδικτύου, της αντιπυραυλικής ασπίδας και των «χειρουργικών επιθέσεων» και άλλων τεχνικών ζητημάτων, παρά στην αναγκαιότητα ενός «καταλυτικού γεγονότος» που είναι απαραίτητο για να «ξυπνήσουν οι ΗΠΑ από το λήθαργο».
Ομως, το παραπάνω απόσπασμα δεν είναι το μόνο που τροφοδότησε τη συνωμοσιολογία. Στην παγκόσμια φιλολογία βρίθουν οι συνωμοσιολογικές αναλύσεις. Οι Δίδυμοι Πύργοι κατέρρευσαν από εκρηκτικά, το Πεντάγωνο από πύραυλο, κάποιοι Εβραίοι έλειπαν την ώρα της επίθεσης, ο αφροαμερικανός Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο (που βρίσκεται κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό, περισσότερο από 4.000 χιλιόμετρα μακριά από το Μανχάταν, το οποίο βρίσκεται κοντά στον Ατλαντικό) έμαθε από «μυστηριώδη πηγή», οχτώ ώρες πριν την επίθεση στο Μανχάταν, ότι «οι Αμερικάνοι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί στις εναέριες πτήσεις τους» (γράφτηκε κι αυτό στο αμερικάνικο ειδησεογραφικό πρακτορείο SFGate!), ο μεγαλοδικηγόρος Νίκολας Ροκφέλερ (γόνος της γνωστής δυναστείας) το είχε δηλώσει 11 μήνες πριν ότι θα γίνει κάποιο… φοβερό γεγονός που θα δράσει ως καταλύτης για τις επιθέσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ και την κατασκευή των αγωγών στην Κασπία (άπαιχτος ο τύπος στην πρόβλεψη μιλάμε!) και πάει λέγοντας.
Για το γκρέμισμα των Δίδυμων Πύργων ερίζουν επιστήμονες. Από τη μία η ASCE (American Society of Civil Engineers), που υποστηρίζει ότι πρόκειται για κλασική προοδευτική κατάρρευση (όπως αυτή που συνέβη σε παλαιότερες περιπτώσεις, όπως το 1968, όταν η έκκρηξη αερίου σε μία κουζίνα στο 18ο όροφο οδήγησε στην κατάρρευση ενός 25όροφου κτιρίου) και από την άλλη επιστήμονες από το «Κίνημα για την Αλήθεια της 11ης Σεπτέμβρη», που υπερασπίζονται μαχητικά, ότι οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο (και παρ’ ολίγο στο Λευκό Οίκο, για να μην ξεχνιόμαστε) έγινε «από τα μέσα».
Βολική ερμηνεία για τους κρατού-ντες, σε τελευταία ανάλυση. Ισως να μην βολεύει την ηγετική κλίκα των ΗΠΑ, βολεύει όμως τα μέγιστα το ίδιο το σύστημα και τους λακέδες του. Οι λαοί θα πρέπει να ξεχάσουν ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπορούν να χτυπηθούν από αποφασισμένους μαχητές. Θα πρέπει να ξεχάσουν ότι οι ισχυροί της Γης μπορούν να πάθουν το οτιδήποτε από τους… ξεβράκωτους. Οπως η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν ένα… πραξικόπημα, όπως η ενδυνάμωση του διεθνούς επαναστατικού κινήματος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οφειλόταν στη… «Σταλινική δικτατορία», έτσι και οι επιθέσεις στις ΗΠΑ (που καμία σχέση δεν έχουν, προφανώς, με τα δύο προηγούμενα παραδείγματα, όμως έχουν το μοναδικό κοινό ότι πόνεσαν τις ιμπεριαλιστικές χώρες, σε διαφορετική αναλογία φυσικά) προκλήθηκαν «από τα μέσα», γιατί «είναι αδύνατο να συμβεί διαφορετικά». Εδώ η CIA σε παρακολουθεί κι όταν κατουράς, θα μπορούσε να μην ήξερε τι πρόκειται να γίνει στο Μανχάταν;
Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί τελικά φαίνεται να… ήξεραν. Με τις τόσες πληροφορίες που βγήκαν στη δημοσιότητα από τους συνωμοσιολόγους, θα πιστέψουμε ότι η μισή Αμερική το ήξερε, αλλά… δεν το έλεγε! Η CIA έβαλε ολόκληρα συνεργεία για να φυτέψουν τα εκρηκτικά στους Πύργους, το Πεντάγωνο οργάνωσε ολόκληρη αποστολή για να ρίξει ρουκέτα στο… Πεντάγωνο, μέχρι κι ο αφροαμερικάνος Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, στην άλλη μεριά της Αμερικής, προειδοποιήθηκε ότι κάτι θα γίνει, ενώ ο μεγαλοδικηγόρος Ροκφέλερ έκανε ακριβέστατες προβλέψεις για το… πολύ σημαντικό στην παγκόσμια σκακιέρα Αφγανιστάν με τις… τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές (σε σπηλιές ίσως)! Κι όμως κανείς δεν βγήκε να πει τίποτα πριν το γεγονός, κανείς δεν τόλμησε να διαρρεύ-σει έστω κάτι για να αποφευχθεί! Χιλιάδες άνθρωποι κράτησαν το στόμα τους κλειστό! Κι αυτό οι συνωμοσιολόγοι θέλουν να το πιστέψουμε!
Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να κάνει κανείς είναι να προσπαθήσει να εξιχνιάσει όλες τις περιπτώσεις συνωμοσίας και να μπλεχτεί σε ένα κυκεώνα δηλώσεων, «αναλύσεων» και μετά το γεγονός… προφητειών (που θυμίζουν αυτό που έκαναν οι χριστιανοί καλόγεροι, όταν παραποιούσαν παλαιότερα κείμενα, εμφανίζοντάς τα να προφητεύουν γεγονότα, προσθέτοντας τις περιγραφές αυτών των γεγονότων αφού είχαν συμβεί). Το ζήτημα είναι ότι οι επιθέσεις έπληξαν τόσο πολύ το γόητρο της «παντοδύναμης Αμερικής», που δεν θα μπορούσαν να γίνουν «από τα μέσα». Η θεωρία ενός «τρελού» ή μιας κλίκας «φανατικών νεοσυντηρητικών» μπάζει πολύ για μια τόσο ευρείας κλίμακας επίθεση, που έχει σχεδιαστεί ένα χρόνο πριν χωρίς κανείς να πάρει χαμπάρι (μόνο στα αστυνομικά μυθιστορήματα μπορούν να γίνουν αυτά τα πράγματα, όχι στην πραγματική ζωή). Ομως, οι «νεοσυντηρητικοί» ή «συντηρητικοί» ή όπως αλλιώς θέλετε να τους ονομάσετε δεν είναι ηλίθιοι. Αν ήθελαν να κάνουν προβοκάτσια, θα την έκαναν χωρίς να πλήξουν τόσο το γόητρο της υπερδύναμης. Αλλωστε, δεν χρειάζονταν προβοκάτσια για να επιτεθούν οι Αμερικάνοι στο Αφγανιστάν (όπου γνώριζαν ότι δεν θα κέρδιζαν εύκολα, με σχετικά πρόσφατη τη ρώσικη πανωλεθρία) ή στο Ιράκ. Το είχαν κάνει πριν από μερικά χρόνια στο ίδιο το Ιράκ (το ’91), το είχαν κάνει στη Γιουγκοσλαβία λίγα χρόνια αργότερα και μπορούσαν κάλλιστα να οργανώσουν μια επίθεση με πρόσχημα τα «όπλα μαζικής καταστροφής», χωρίς να γκρεμίσουν τα σύμβολα της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.
Οι επιθέσεις έγιναν από ανθρώπους αποφασισμένους, που χτύπησαν στο κέντρο της υπερδύναμης, ανεβάζοντας τον πήχη τόσο ψηλά που τρόμαξαν πολύ κόσμο. Οι επιθέσεις ήταν μια απάντηση στην ιμπεριαλιστική θηριωδία που αγκαλιάζει όλο τον πλανήτη (από την Παλαιστίνη μέχρι τις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου), ήταν μια απάντηση που εξέφρασε τις διαθέσεις των πληβειακών μαζών. Φυσικά, δεν ήταν επανάσταση, ούτε έθεσε σε κίνδυνο το ιμπεριαλιστικό σύστημα συνολικά. Αυτό που έθεσε σε κίνδυνο ήταν το γόητρό του και η ίδια του η ικανότητα να τρομοκρατεί τους λαούς με τη διαφημιζόμενη ισχύ του. Γι’ αυτό και η απάντηση ήταν άμεση.
Ομως, η «αντιτρομοκρατική σταυροφορία» δεν πέτυχε τίποτα. Οσοι «αριστεροί» κρύβονταν κάτω από τα κρεβάτια τους, σπέρνοντας τον τρόμο για την «παντοδυναμία των ΗΠΑ», θα έπρεπε τώρα να κάνουν την αυτοκριτική τους γι’ αυτή τους τη στάση. Τι πέτυχαν οι Αμερικάνοι 9 χρόνια μετά; Στο Ιράκ δεν υπάρχει καμία πολιτική σταθερότητα για να προχωρήσουν οι μπίζνες με το πετρέλαιο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται. Οχι μόνο οι εμφυλιοπολεμικές αλλά και αυτές που έχουν στόχο τα αμερικάνικα στρατεύματα (τα οποία έχουν χάσει πάνω από 4.300 στρατιώτες τους σε 6 χρόνια κατοχής). Ο περασμένος μήνας ήταν ο πιο βίαιος των τελευταίων δεκατριών και η κατάσταση δεν φαίνεται να καλυτερεύει και πολύ. Οσο για το Αφγανιστάν, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, όπως έχουμε γράψει επανειλημμένα από τις στήλες της «Κ». Στο Ιράν, οι Αμερικάνοι φοβούνται να επέμβουν κι ούτε τη Βόρεια Κορέα τολμούν ν’ αγγίξουν. Επομένως, ποιο ήταν το κέρδος τους από την «αντιτρομοκρατική εκστρατεία»;
Ορισμένοι ίσως πουν, ότι μια μαζική δολοφονία αμάχων στο κέντρο ακόμα και της ιμπεριαλιστικής Αμερικής δε μπορεί να δικαιολογηθεί με τίποτα. Ομως, μιλούν σαν… δυτικοί κι όχι σαν άνθρωποι που έχουν χάσει το δικαίωμα στη ζωή και χάνουν το δικαίωμα στην επιβίωση. Η αλήθεια είναι ότι μέσα από τα εκατομμύρια των πληβείων που ζουν με δύο δολάρια την ημέρα, μέσα από τα εκατομμύρια των πληβείων που σφαγιάζονται σε άδικους πολέμους και πεθαίνουν σαν τις μύγες από τις αρρώστιες και την εξαθλίωση, όσο διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση θα ξεπηδούν ομάδες που θα θέλουν το θάνατο όχι μόνο των ηγεμόνων αλλά και των υπηκόων των ιμπεριαλιστικών χωρών. Αυτό σίγουρα δεν ευχαριστεί κανέναν, αλλά αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα ανατραπεί μόνο αν οι λαοί των αναπτυγμένων χωρών σταθούν δίπλα στους πληβείους της Ανατολής, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ζητούμενα της σημερινής εποχής.
Μετά τις 11 Σεπτέμβρη του 2001 κανείς δεν δικαιούται να το παίζει ανυποψίαστος. Οι κραυγές για τα αθώα θύματα (ακόμα κι όταν πρόκειται όντως για αθώα θύματα, όπως αυτά που σκοτώνονται σε κάθε πόλεμο) δεν οδηγούν πουθενά και είναι ιδιαίτερα προκλητικές όταν «βλέπουν» μονόπλευρα…
