Ενα σημαντικό τηλεοπτικό διάγγελμα εκφώνησε στις 21 Γενάρη, από το τηλεοπτικό κανάλι της Χαμάς «Αλ-Κουντς», ο εξόριστος στη Δαμασκό πολιτικός ηγέτης της οργάνωσης Χάλεντ Μισάλ. Το παραθέτουμε, γιατί από το περιεχόμενό του μπορεί να σχηματίσει κανείς μια πληρέστερη εικόνα για τις θέσεις που υποστηρίζει σ’ αυτή τη φάση η μεγαλύτερη δύναμη της Παλαιστινιακής Αντίστασης και κυρίαρχη στη Γάζα.
Ναι, η Γάζα αναδείχτηκε νικήτρια. Ναι, ο εχθρός έχασε και η Αντίσταση αναδείχτηκε νικήτρια και μαζί με αυτή ο λαός μας και το έθνος μας αναδείχτηκαν νικητές.
Δόξα τω Θεώ, η νίκη μας στη Γάζα ήταν μεγαλύτερη και εναργέστερη από τους ψεύτικους ισχυρισμούς του αντίπαλου και από την αμφιβολία που διέσπειραν οι συνεργάτες του και όσοι μας εγκατέλειψαν. Δεν αρκεί αυτό, για να φανεί ότι οι στόχοι του εχθρού δεν εκπληρώθηκαν; Τελικά, ηττήθηκε στο έδαφος, όπως ηττήθηκε και πολιτικά. Επειτα από τρεις βδομάδες, αναγκάστηκε να κηρύξει μονομερή κατάπαυση του πυρός και να υποχωρήσει χωρίς όρους που να περιορίζουν ή να δένουν τα χέρια της Αντίστασης.
Αυτός είναι ο πρώτος πόλεμος που ο λαός μας νίκησε στη χώρα του, ο πρώτος πραγματικός πόλεμος μεγάλης κλίμακας. Γι’ αυτό ο πόλεμος της Γάζας αποτελεί μια καμπή στο αγώνα ενάντια στο σιωνιστή εχθρό. Με τη σπουδαιότητά του, τα επιτεύγματά του, τον συγχρονισμό του και το μεγαλείο του, αποτελεί το θεμέλιο λίθο μιας αποτελεσματικής και σοβαρής στρατηγικής για την απελευθέρωση, που ξεκινά στην Παλαιστίνη και θα συνεχιστεί παντού, με τη στήριξη του έθνους.
Θα αναλάβουμε την ευθύνη μας για τους ξεσπιτωμένους έναν προς έναν. Με το θέλημα του Θεού, θα δώσουμε σε όλους κατάλυμα. Θα σας αποζημιώσουμε με ό,τι μπορούμε, αλλά την αποζημίωση για το αίμα και τις ψυχές σας θα τη λάβετε από το Θεό, στον κόσμο που θα έρθει, στον παράδεισο. Τα αδέλφια σας στο κίνημα της Χαμάς και στην κυβέρνηση του αδελφού μου Ισμαΐλ Χανίγια καθώς και το ένδοξο έθνος και οι ισλαμιστές ηγέτες δουλεύουν ήδη για να εκπληρώσουν αυτό το σχέδιο, το σχέδιο της ανοικοδόμησης, της στέγασης, της αποζημίωσης και της περίθαλψης των τραυματισμένων. Επικοινωνήσαμε με αρκετές χώρες, κάποιες από τις οποίες μάλιστα τις επισκεφτήκαμε. Ολοι δουλεύουν σαν μελίσσι για το καλό σας. Υπάρχουν δυο δρόμοι για το ρόλο μας σ’ αυτό το σχέδιο. Ο άμεσος δρόμος: στις οικογένειες των μαρτύρων και των τραυματιών και των οικογενειών που έχασαν τα σπίτια τους θα δώσουμε συγκεκριμένα χρηματικά ποσά, τις λεπτομέρειες των οποίων αφήνω για την κυβέρνηση του αδελφού μου Χανίγια. Επίσης, θα περιθάλψουμε τους τραυματίες. Αυτός είναι ο δρόμος που επείγει. Ο επόμενος δρόμος θα περιλαμβάνει ένα σχέδιο ανοικοδόμησης, με το οποίο θα σας αποζημιώσουμε για όλα όσα συνέβησαν και θα ξαναχτίσουμε ό,τι καταστράφηκε.
Απευθύνομαι στις αραβικές χώρες, αναφορικά με τα χρήματα που θα προσφέρετε εκ μέρους των χωρών σας και των καλών λαών σας: Εξετάστε εξονυχιστικά σε ποια χέρια θα τα δώσετε. Μην τα δώσετε σε χέρια διεφθαρμένων ανθρώπων. Υπάρχουν δυο επιλογές: είτε θα τα δώσετε στη νόμιμη κυβέρνηση του αδελφού μου Ισμαΐλ Χανίγια στη Γάζα –μια έντιμη κυβέρνηση με αποδεδειγμένη εμπειρία στην εξυπηρέτηση του λαού– για να καθοδηγήσει την ανοικοδόμηση κάτω από το δικό σας έλεγχο ή φέρτε σε πέρας αυτό το έργο οι ίδιοι, μέσω εταιριών από τις δικές σας χώρες, ταμείων και ινστιτούτων από τις δικές σας χώρες ή με οποιαδήποτε μέθοδο επιλέξετε, πάρτε οι ίδιοι στα χέρια σας τα σχέδια της ανοικοδόμησης. Αλλά σήμερα, κανένας Παλαιστίνιος –και πιστεύω κανένας ανάμεσα στους δικούς σας ανθρώπους– δε θα δεχτεί αυτά τα λεφτά να δοθούν στα χέρια των διεφθαρμένων. Ξέρετε την αλήθεια, έχετε μεγάλη εμπειρία σ’ αυτό.
Κάποιοι λένε: Τι είδους νίκη είναι αυτή, με όλη αυτή την καταστροφή; Μερικοί άνθρωποι βγήκαν από την τρύπα που είχαν κρυφτεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Φοβούνταν τον πόλεμο, γι’ αυτό χαμήλωσαν τις φωνές, φοβούμενοι την οργή των αραβικών, ισλαμικών και παλαιστινιακών μαζών. Σήμερα, άρχισαν να κράζουν σαν κοράκια, λέγοντας: «η Χαμάς πρέπει να δει τι συνέβη στη χώρα μας». Σε αυτούς λέμε τα εξής: Υπήρξε ποτέ λαός που απελευθερώθηκε χωρίς απώλειες; Ρίξτε μια ματιά στην Ιστορία. Αυτό είναι σημαντικό και πρέπει να φτάσει σε όλο τον κόσμο. Μεγάλες πόλεις στον κόσμο καταστράφηκαν και ξαναχτίστηκαν. Αυτές οι πόλεις υπέστησαν μεγάλη καταστροφή. Τι συνέβη στο Λονδίνο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Τι συνέβη στο Παρίσι; Τι συνέβη στο Ανόι, στο Λένινγκραντ, στο Στάλινγκραντ; Τι συνέβη στους αδελφούς μας από τις οργανώσεις που έχουν ιστορία στο Λίβανο; Τι συνέβη στη Βηρυττό; Η Βηρυττός δεν ήταν δική σας χώρα, είσασταν φιλοξενούμενοι εκεί. Παρολαυτά πολεμήσατε για 88 μέρες. Γιατί λοιπόν θεμελιώνετε την αντίθεσή σας στην ακλόνητη σταθερότητα που επέδειξε η Γάζα, στην καταστροφή, στους σκοτω- μούς και τις σφαγές, όταν ακόμη και σεις επιτρέψατε στους εαυτούς σας να συνεχίσετε έτσι για όλες αυτές τις μέρες στη Βηρυττό το 1982; Ποιον σέβεται περισσότερο ο βρετανικός λαός, τον Τσόρτσιλ που πολέμησε τους Ναζί ή τον Τσάμπερλεν που κατεύναζε τον Χίτλερ; Ο γαλλικός λαός σέβεται τον Ντε Γκολ που από το Λονδίνο συνέχισε την αντίσταση ενάντια στους Ναζί στη Γαλία ή τον στρατηγό Πετέν, τον ηγέτη της κυβέρνησης του Βισί, που μοιάζει περισσότερο από οτιδήποτε στην Παλαιστινιακή «Αυτόνομη» Αρχή;
Μόνο οι δοξασμένοι καταγράφονται στην Ιστορία με φωτεινά γράμματα. Σε όσους κατευνάζουν τον εχθρό με το πρόσχημα της αποφυγής απωλειών έχουμε να πούμε ότι η νίκη μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με αίμα. Το 1940, ο Τσόρτσιλ, που δεν θεωρείται τρομοκράτης σύμφωνα με τα σημερινά κριτήρια, γιατί είχε ευρωπαϊκό αίμα στις φλέβες του, είπε στο βρετανικό λαό, μόλις πήρε την εξουσία: «Μπορώ να σας υποσχεθώ μόνο ιδρώτα, αίμα, δάκρυα και μόχθο». Ετσι πρέπει να είναι οι ηγέτες. Οι ηγέτες δεν πρέπει να είναι επαίτες στις διαπραγματεύσεις. Στο Στάλιγκραντ, στο Λένινγκραντ – υπήρξαν 600.000 θύματα στο Λένινγκραντ και 1.000.000 εκτοπισμένοι άνθρωποι. Αυτός ο κανόνας ισχύει και για μας, όπως ισχύει για κάθε άλλο έθνος.
Αγαπημένοι μου αδελφοί της Δυτικής Οχθης, ήρθε η δική σας μέρα. Ξέρω ότι οργανώσατε μια Ιντιφάντα στο παρελθόν, αλλά η καταπίεση σας απέτρεψε από το να οργανώσετε μια νέα μεγάλη Ιντιφάντα, όπως κάνατε στο παρελθόν. Ομως, δεν μπορούμε να εναποθέσουμε όλο το εθνικό βάρος στη Γάζα.
Θέλουμε την παλαιστινιακή συμφιλίωση. Αλλά μετά το μάθημα της Γάζας, ποια θα είναι η βάση γι’ αυτή τη συμφιλίωση; Θέλουμε να βασιστεί στην Αντίσταση και στην πίστη στα εθνικά μας δίκαια και όχι σε ανώφελες διαπραγματεύσεις ή σε παραχωρήσεις, που αφορούν την Ιερουσαλήμ, το δικαίωμα της επιστροφής ή τη γη. Ναι, στηρίζουμε τον ενδοπαλαιστινιακό διάλογο, αλλά προκειμένου να είναι σοβαρός και αποτελεσματικός διάλογος πρέπει να προηγηθούν συγκεκριμένα βήματα. Οι πολιτικοί κρατούμενοι πρέπει να απελευθερωθούν και η συνεργασία της Ασφάλειας με τον εχθρό πρέπει να σταματήσει..
Ηταν ένα μάθημα για τους εχέφρονες ανθρώπους στη διεθνή κοινότητα, για το Κουαρτέτο και τη νέα διοίκηση του Ομπάμα και τους συμμάχους του στην Ευρώπη. Πρέπει να σταματήσουν το Ισραήλ και πρέπει να ξέρουν ότι το Ισραήλ δεν είναι σε θέση να υπερασπίζεται το εαυτό του, ότι η κατοχή και η επιθετικότητα δεν έχει μέλλον. Το δεύτερο μάθημα που πρέπει να πάρουν είναι ότι τρία χρόνια προσπάθειας αποκλεισμού της Χαμάς είναι αρκετά. Ηρθε η ώρα για σας ν’ αντιμετωπίσετε τη Χαμάς, η οποία κέρδισε τη νομιμοποίηση με τον αγώνα, με τις κάλπες, με την έλλειψη διαφθοράς, με τις υπηρεσίες της στο λαό και τώρα κέρδισε τη νομιμοποίηση με τη νίκη της ενάντια στην ισχυρότερη δύναμη στην περιοχή. Ηρθε η ώρα ν’ αντιμετωπίσετε κατάλληλα τη Χαμάς, όχι γιατί έχουμε να κερδίσουμε κάτι από αυτό. Για κανένα λόγο. Αυτό είναι εθνική επιταγή. Δεν επιβάλλουμε τους εαυτούς μας σε κανέναν.
