Τι δουλειά είχε η Ιβάνκα Τραμπ στην καρέκλα του μπαμπά της όσο αυτός έλειπε για… πιπί στη συνάντηση του G20; Πώς και ο Πούτιν χαριεντιζόταν με τον Τραμπ, δηλώνοντας ότι είναι τελείως διαφορετικός όταν τον συναντήσεις από κοντά; Το ταγεράκι της Μέρκελ ταίριαζε με τα παπουτσάκια της ή μήπως ήταν πολύ συντηρητικό;
Τα παραπάνω… κρίσιμα ζητήματα απασχόλησαν λίγο ως πολύ τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ αναφορικά με την τελευταία σύνοδο κορυφής των ηγετών των είκοσι πιο ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη. «Δυστυχώς», όμως, και αυτή τη φορά δεν γλιτώσαμε από τους… προβοκάτορες που τα έκαναν λαμπόγυαλο στο Αμβούργο χαλώντας την… ωραία ατμόσφαιρα της συνόδου και αναγκάζοντας τους δημοσιογράφους να ασχοληθούν με τη δυσάρεστη κάλυψη των επεισοδίων αντί να θαυμάσουν το ταγεράκι της Μέρκελ και τις χειραψίες του Τραμπ!
Ξανά για τους «προβοκάτορες»
Οσο γελοία είναι η ενασχόληση με τα παραπολιτικά κουτσομπολιά της συνόδου άλλο τόσο είναι και οι χιλιοειπωμένες αναφορές στους «προβοκάτορες» που «επισκίασαν» τη σύνοδο! Τι ακριβώς επισκίασαν; Τη συμφωνία των ηγετών των λυκοσυμμοριών ότι διαφωνούν; ‘Η μήπως αποτελούν όχημα για την ένταση της καταστολής (καραμέλα που τόσα χρόνια επαναλαμβάνει ο Περισσός); Αν δεν υπήρχαν επεισόδια δε θα υπήρχε και καταστολή, φυσικά, αυτό είναι αυτονόητο.
Επομένως, δεν μένει τίποτ’ άλλο στους «αριστερούς» που κάθε φορά ενοχλούνται από τη βία των διαδηλωτών (γιατί δεν είναι… ώριμες οι συνθήκες), παρά να κάτσουν στον… καναπέ τους και να περιμένουν με την αγιαστούρα την… επέλαση στα χειμερινά ανάκτορα, χωρίς να σπάσει ούτε… τζάμι (για να θυμηθούμε και το αξέχαστο ρητό της Αλέκας)! Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η αστυνομοκρατία είναι μία πάγια αξία των καπιταλιστικών κρατών (και ιδιαίτερα των πιο ισχυρών) και δε χρειάζεται «προβοκάτορες» για να επιβληθεί στην κοινωνία. Αρκεί το κίνημα να ξεπερνά τα όρια ανοχής της καθεστηκυίας τάξης.
Αν οι χιλιάδες βίαιοι διαδηλωτές («εγκληματίες» κατά τον υπουργό Εσωτερικών της Γερμανίας Ντε Μεζιέρ) ήταν «προβοκάτορες» που τους έβαλε το κράτος για να δικαιολογήσει την καταστολή, θα φτάναμε στο εντελώς παράλογο συμπέρασμα ότι το γερμανικό κράτος προτίμησε να ρεζιλευτεί παγκόσμια για τη δυσκολία του να τηρήσει την τάξη στο Αμβούργο (με τους εκατοντάδες μπάτσους τραυματίες) και ότι το κυβερνών κόμμα προτίμησε να εκτεθεί στους ψηφοφόρους του, ενόψει μάλιστα εκλογών, προκειμένου να βγει η αστυνομία στους δρόμους και να πετάξει δακρυγόνα! Για ποιο λόγο; Μήπως κινδυνεύει η εξουσία της μέσα στη Γερμανία και χρειάζεται δικαιολογίες για να επιβάλει την καταστολή όταν το θελήσει; Ρητορικό το ερώτημα, φυσικά.
Από την άλλη, γιατί θα πρέπει να στεναχωριόμαστε επειδή οι «προβοκάτορες» τα έκαναν γυαλιά καρφιά στο Αμβούργο; Μήπως επειδή δε διαθέτουν την «ιδεολογική καθαρότητα» των ινστρουκτόρων του Περισσού, που απεχθάνονται τη λαϊκή αντιβία όσο ο διάολος το λιβάνι; Ή μήπως επειδή τραυματίστηκαν μερικές εκατοντάδες μπάτσοι και «αμαυρώθηκε» η ικανότητα του γερμανικού ιμπεριαλισμού να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη; Τι είναι προτιμότερο τελικά; Να γίνονται αυτές οι σύνοδοι χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι ή να εκδηλώνεται η αντίδραση με όσο πιο έντονο και βίαιο τρόπο μπορεί κάθε φορά να αναπτύξει το κίνημα;
Βαθαίνουν οι αντιθέσεις
Το σημαντικότερο θέμα της συνόδου αυτής καθαυτής δεν ήταν φυσικά ούτε οι «προβοκάτορες», ούτε το στιλ των ηγετών. Ηταν η ανάδειξη της μεγάλης αντίθεσης που υπάρχει μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ στον εμπορικό τομέα. Γιατί πέρα από την αποδοχή των 19 από τους 20 συμμετέχοντες ότι οι ΗΠΑ δεν αποδέχονται τις αποφάσεις της διάσκεψης του Παρισιού για το κλίμα (μιας διάσκεψης ουσιαστικά άνευ σημασίας, όπως έχουμε ξαναγράψει από αυτές εδώ τις στήλες), πράγμα που καταγράφηκε στις αποφάσεις της συνόδου, το αγκάθι (και το ζουμί ταυτόχρονα) βρίσκεται στις «αθώες» λεξούλες: «ελεύθερο εμπόριο». Εκεί είναι τα λεφτά, όπως καταλαβαίνετε, κι εκεί παίζονται τα πιο σκληρά παζάρια.
Εδώ και μήνες «βράζει» μία κόντρα μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ για τον χάλυβα. Γράφει η γερμανική Handelsblatt:
«Ενώ ο κινέζικος χάλυβας είναι ο κύριος στόχος του κ. Τραμπ, μία μελέτη από το ινστιτούτο διεθνών οικονομικών, Πέτερσον, βρήκε ότι οι Ευρωπαίοι παραγωγοί μπορεί να χτυπηθούν ακόμα περισσότερο από τους Κινέζους. Το 14% των εξαγωγών χάλυβα της ΕΕ πηγαίνει στην αμερικάνικη αγορά και οι Βρυξέλλες έχουν απειλήσει ότι θα προβούν σε αντίποινα αν οι ΗΠΑ επιβάλλουν εμπορικούς δασμούς. Ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, έθεσε το θέμα στην Ουάσινγκτον, στο Αμβούργο, προειδοποιώντας ότι οι Βρυξέλλες είναι σε “ανεβασμένη πολεμική διάθεση” και θα μπορούσαν να επιβάλουν αντίποινα μέσα σε λίγες μέρες.
Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, προετοιμαζόμενος για το χειρότερο σενάριο, ήδη έχει ετοιμαστεί για την περίπτωση αντίμετρων κατά των ΗΠΑ. Σε εσωτερικό έγγραφο, το υπουργείο βρήκε ότι αν και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο εισαγωγέας χάλυβα, μόνο το 4% από αυτές τις εισαγωγές προέρχονται από τη Γερμανία και μόλις το 2% των εισαγωγών της ΕΕ πηγαίνει στον αμερικάνικο αμυντικό τομέα. “Δεν μπορεί να εντοπιστεί άμεση σχέση μεταξύ της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ και των εισαγωγών από την ΕΕ” υποστηρίζει το έγγραφο.
Ο Γενικός Γραμματέας του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO), Ρομπέρτο Αζεβέντο, σε συνέντευξή του στη Handelsblatt, προειδοποίησε για την περίπτωση φαινομένου ντόμινο με αποτέλεσμα το ξέσπασμα ενός εμπορικού πολέμου με απρόβλεπτες συνέπειες, αν επιβληθεί έστω κι ένας ελαχιστος αριθμός εμπορικών δασμών. Κανείς δεν ξέρει πού θα τελειώσει ένας εμπορικός πόλεμος είπε ο κ. Αζεβέντο και είναι δύσκολο να παρθούν πίσω προστατευτικά μέτρα σε περίπτωση που αποφασιστούν».
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πως όταν το διεθνές εμπόριο ζορίζεται, με την «ανάπτυξη» να απέχει παρασάγγας από αυτή που θέλουν οι ιμπεριαλιστικοί κολοσσοί για να θεωρούν ότι βγάζουν επαρκή κέρδη, τότε οι μεταξύ τους φαγωμάρες εντείνονται. Οι εμπορικοί δασμοί είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτόν τον σκοπό, πέρα από άλλους τρόπους που ανακαλύπτουν τα κράτη για να χτυπήσουν τους ανταγωνιστές τους. Στη σύνοδο των G20 επιχειρήθηκε να βρεθεί μία διατύπωση για το εμπόριο που να τους ικανοποιεί όλους. Να μην υπάρχει «προστατευτισμός» (δηλαδή προστασία των εγχώριων προϊόντων έναντι των εισαγόμενων), αλλά ούτε και «άδικες εμπορικές πρακτικές» που μπορούν να αντιμετωπιστούν με «νόμιμα αμυντικά εμπορικά εργαλεία»!
Το πώς αντιλαμβάνεται όμως ο καθένας ποιες εμπορικές πρακτικές είναι «άδικες» και για ποιον, καθώς και ποια «εμπορικά αμυντικά εργαλεία» συνιστούν προστατευτισμό και ποια όχι, είναι ζήτημα ερμηνείας που χωράει «πολλή κουβέντα». Από τη στιγμή που τα συμφέροντα είναι ανταγωνιστικά και τα κράτη είναι υποδουλωμένα στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις (οι οποίες στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν από καιρό μετατραπεί σε μονοπωλιακές), επόμενο είναι, ό,τι είναι «δίκαιο» για τον ένα, να είναι ταυτόχρονα «άδικο» για τον άλλο. Μόνο όταν επιτυγχάνεται συμβιβασμός μπορεί να υπάρξει κάποια εντελώς ασταθής ισορροπία, που η ίδια η ζωή θα την ανατρέψει προς όφελος του ιμπεριαλιστικού ομίλου που κατόρθωσε να κερδίσει περισσότερους πόντους στην παγκόσμια σκακιέρα. Οταν μιλάμε για καπιταλισμό, δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετική μοιρασιά, από αυτήν που στηρίζεται στη δύναμη και στην αέναη πάλη με όλα τα μέσα. Τα υπόλοιπα είναι κουτόχορτο για τους αφελείς.
