Αύριο το βράδυ θα ξέρουμε πώς θα διαμορφωθεί ο συσχετισμός των αστικών πολιτικών δυνάμεων στο γερμανικό κοινοβούλιο. Τα ερωτήματα που τίθενται και συζητιούνται κατά κόρον και από τα ελληνικά ΜΜΕ είναι συγκεκριμένα. Πόσο ευρεία θα είναι η νίκη της Μέρκελ (CDU); Πού θα καθήσει τελικά το ποσοστό των Σοσιαλδημοκρατών (SPD); Θα μπει στη Βουλή το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Kόμμα (FDP); Θα μπει στη Βουλή και η «ευρωσκεπτικιστική» (ακροδεξιά στην ουσία) Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΑfD);
Oι εκλογές στη Βαυαρία, που παραδοσιακά προηγούνται κατά μία εβδομάδα, οδήγησαν σε θρίαμβο της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης (CSU), σταθερού συμμάχου των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ, σε μικρή άνοδο του SPD, σε πτώση των Πρασίνων (που γενικά δεν είναι στα καλύτερά τους, ενώ είχαν πάρει έναν αέρα μετά τη Φουκουσίμα) και σε συντριβή του FDP, που δεν έπιασε το όριο του 5% και δεν μπήκε στη βαυαρική Βουλή.
Από τη Δευτέρα, η προεκλογική εκστρατεία πήρε νέα μορφή, όπως αναμενόταν. Το FDP βγήκε στη ζητιανιά ψήφων, όπως κάποτε σε μας ο ΣΥΝ. Επιστρατεύτηκε ακόμα και ο Γκένσερ, για να σταλεί το μήνυμα στους συντηρητικούς ψηφοφόρους, ότι αν θέλουν τη Μέρκελ καγκελάριο, θα πρέπει να χαρίσουν τη δεύτερη ψήφο τους στο FDP (στη Γερμανία το εκλογικό σύστημα είναι κάπως περίπλοκο, με μία ψήφο να δίνεται στον υποψήφιο της εκλογικής περιφέρειας και μια δεύτερη να δίνεται στο κόμμα).
Η Μέρκελ αντέδρασε σκληρά, κόβοντας τη φόρα των κυβερνητικών της συμμάχων και ξεκαθαρίζοντας πως ψήφος στην ίδια σημαίνει μόνο ψήφο στην CDU και σε κανένα άλλο κόμμα.
Οι Σοσιαλδημοκράτες ψιλοαναθάρρησαν και ο Στάινμπρουκ έκανε τη μεγάλη δήλωση: δεν πρόκειται να μπω σε κυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες. Ολοι, όμως, γνωρίζουν ότι από Δευτέρα ο ίδιος θα μπει σε πολιτική αγρανάπαυση και το τιμόνι θα περάσει στα χέρια μάλλον της Χενελόρε Κραφτ, η οποία –με τη σύμφωνη γνώμη του σοσιαλδημοκρατικού κονκλάβιου– θα γίνει (αν αυτή είναι η μόνη βιώσιμη κυβερνητική λύση) η υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Μέρκελ.
Δυο γυναίκες στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας. Καθόλου άσχημη ιδέα! Αν, βέβαια, το FDP μείνει εκτός νυμφώνος ή αν το FDP μπει στη Βουλή, αλλά η AfU κόψει ένα ικανό ποσοστό που να μην επιτρέπει το σχηματισμό και πάλι κυβέρνησης από τους σημερινούς κυβερνητικούς συμμάχους.
Τι θα γίνει τότε; Θα πάνε ξανά σε «μεγάλο συνασπισμό» Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών, όπως πριν από οχτώ χρόνια. Αυτά είναι λυμένα για το γερμανικό ιμπεριαλιστικό πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Στάινμπρουκ ξεκαθάρισε πως ακόμα κι αν βγαίνουν τα «κουκιά» για μια κυβέρνηση SPD-Πρασίνων-Linke, δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί κυβερνητικά με την «Αριστερά». Οπως καταλαβαίνετε, η τελευταία «θέση» του, ότι δε θα μπει σε κυβέρνηση με τη Μέρκελ, είναι ένα ύστατο προεκλογικό κόλπο, που αφορά μόνο τον ίδιο και όχι το SPD.
Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, ανεξάρτητα από το συσχετισμό που θα βγάλει η κάλπη, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θα καταγάγει μια ακόμη περιφανή νίκη, αποκτώντας μια νέα κυβέρνηση, η οποία –ανεξάρτητα από τα κόμματα που θα τη σχηματίσουν– θα συνεχίσει την πολιτική της σημερινής, η οποία είναι η πολιτική του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Με τις ψήφους της εργατικής τάξης της Γερμανίας, βεβαίως-βεβαίως, η οποία είναι δέσμια όχι του παλιού ρεφορμισμού, αλλά της κυνικής ιμπεριαλιστικής λογικής.
