Ευρωεκλογές

Μόνιμος νικητής η ΑΠΟΧΗ

Μπορεί η συμμετοχή στις ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής να ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας εικοσαετίας, ξεπερνώντας κατά λίγο το 50%, για πρώτη φορά μετά το 1999, η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ΕΕ στα σαράντα χρόνια της ιστορίας των ευρωεκλογών δεν κατάφερε να πείσει τους ευρωπαϊκούς λαούς ότι αποτελεί μια οντότητα που μπορούν να τη θεωρήσουν «δική τους», όπως θεωρούν το εθνικό τους κράτος.
 
Ο λόγος είναι ότι η ΕΕ αποτελεί ένα άθροισμα, όχι μόνο αντιτιθέμενων συμφερόντων, αφού το κεφάλαιο της κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας, οχυρωμένο πίσω από το εθνικό του κράτος, θέλει να κυριαρχήσει έναντι των υπολοίπων (με τα κεφάλαια των εξαρτημένων χωρών να προσπαθούν να γευτούν τα «αποφάγια»), αλλά και χωρών με ανισόμετρη ανάπτυξη, που αντανακλάται στη στάση των εκλογέων.
 
Ετσι, σε κάποιες χώρες μπορεί να αυξάνεται η συμμετοχή κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες και την ίδια στιγμή σε κάποιες άλλες να μειώνεται κατά το ίδιο ποσοστό. Αυτό προκύπτει αν μελετήσει κανείς τα αναλυτικά στοιχεία που δίνει το ίδιο το ευρωκοινοβούλιο (βλ. https://ekloges-apotelesmata.eu/simmetochi/) για τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές σε κάθε χώρα, από το 1999 μέχρι σήμερα. Αν πάρουμε για παράδειγμα τις τρεις σημαντικότερες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, θα διαπιστώσουμε ότι ενώ σε Γερμανία και Γαλλία βλέπουμε μία αύξηση της συμμετοχής την τελευταία δεκαετία (της τάξης των 18 και 10 ποσοστιαίων μονάδων αντίστοιχα), στην Ιταλία παρατηρείται το αντίθετο φαινόμενο (μείωση συμμετοχής κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες).
 
Βάσει των στοιχείων αυτών φτιάξαμε τον Πίνακα Α, που αποτυπώνει τα ποσοστά αποχής στο σύνολο των χωρών μελών της ΕΕ (και της ΕΟΚ παλαιότερα) τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.
 
Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει πως ούτε η μεγάλη διεύρυνση της ΕΕ, που επιτεύχθηκε την πενταετία 1999-2004, έδωσε νέα πνοή στις ευρωεκλογές. Αντίθετα, τα ποσοστά αποχής εκτινάχτηκαν, φτάνοντας σε επίπεδα ρεκόρ το 2009 και το 2014, για να μειωθούν λίγο κάτω από το 50% στις τελευταίες ευρωεκλογές. Οι πρώην ανατολικές χώρες, που φαίνονταν να «πανηγυρίζουν» για την είσοδό τους στην ΕΕ, παρουσιάζουν τα μικρότερα ποσοστά συμμετοχής, που δεν ξεπερνούν το 45%, με χώρες όπως η Πολωνία, η Τσεχία, η Λετονία, η Εσθονία, η Κροατία, η Βουλγαρία, η Σλοβενία και η Σλοβακία να εμφανίζουν ποσοστά συμμετοχής που δεν ξεπερνούν το 30% με 35%. Ξέρετε πόσο ήταν το χαμηλότερο ποσοστό συμμετοχής σε χώρα της ΕΕ; Το 13.05% που εμφάνισε η Σλοβακία στις ευρωεκλογές του 2014 (για να… εκτιναχθεί στο 22.74% στις τωρινές ευρωεκλογές). Μόνο σε τρεις ανατολικές χώρες (Πολωνία, Ρουμανία και Ουγγαρία) τα ποσοστά συμμετοχής εκτινάχτηκαν πραγματικά στις τελευταίες ευρωεκλογές, φτάνοντας σε επίπεδα μεταξύ 43% και 51%.
 
Αυτό σημαίνει ότι οι λαοί των χωρών του πρώην «σοσιαλιστικού στρατοπέδου» (στην ουσία κρατικο-καπιταλιστικού, που πλασαρόταν για πολλές δεκαετίες σαν «σοσιαλιστικό») ήταν αυτοί που γύρισαν περισσότερο την πλάτη στην ΕΕ, βλέποντας ότι δεν είχαν ουσιαστικά κανέναν κέρδος από αυτήν, παρά την εκκωφαντική φιλοευρωπαϊκή προπαγάνδα των κυρίαρχων τάξεών τους.
 
Φυσικά και το μόρφωμα της ΕΕ δεν πρόκειται να καταρρεύσει εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Κι αυτό γιατί ο σχηματισμός αυτός δεν εξαρτάται από τη θέληση των λαών αλλά από τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων των χωρών που την αποτελούν. Οσο το γερμανικό και το γαλλικό κεφάλαιο εξακολουθούν να θεωρούν ότι το όχημα της ΕΕ τα εξυπηρετεί στον ανταγωνισμό τους στη διεθνή σκακιέρα, η ΕΕ θα εξακολουθήσει να υφίσταται, ακόμα κι αν στις ευρωεκλογές ψηφίσουν μόνο οι… ευρωβουλευτές.
 
Η ιστορική πορεία των ευρωεκλογών δείχνει ότι η αλλαγή του χαρακτήρα της ΕΕ δεν μπορεί να γίνει μέσω εκλογών. Ολα αυτά τα χρόνια είδαμε μεγάλες μετακινήσεις ψηφοφόρων, πότε προς τα «αριστερά», πότε προς τα δεξιά, αλλά η ΕΕ παραμένει ουσιαστικά η ίδια. Ούτε η αποχή μπορεί να αλλάξει κάτι, πέρα από την αναγκαία καταγραφή της απαξίωσης των ευρωπαϊκών «θεσμών», που αποτελεί προϋπόθεση -αλλά όχι και ικανό όρο- για την απελευθέρωση των λαών από την εξουσία των κυρίαρχων κεφαλαίων της ΕΕ.
 
Οι αστικές τάξεις των κρατών μελών της ΕΕ έχουν από καιρό ταυτίσει τα συμφέροντά τους με τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές χώρες, αρκούμενες -όπως αναφέραμε παραπάνω- στα «αποφάγια». Αυτό δε θα ανατραπεί παρά μόνο με την κοινωνική επανάσταση που θα γράψει στη σημαία της όχι μια καπιταλιστική Ευρώπη «των λαών», αλλά μια κομμουνιστική Ευρώπη, που θα δημιουργηθεί μόνο όταν αρχίσουν να σπάνε ένας-ένας οι αδύνατοι κρίκοι της, δίνοντας στους λαούς της κοινωνική δικαιοσύνη με επαναστατικό τρόπο.