Θυσία Μέι στο βωμό του Brexit, με τα αδιέξοδα να μεγαλώνουν

Καταιγιστικές ήταν οι εξελίξεις στη Βρετανία μετά από την κατάρρευση του σχεδίου της πρωθυπουργού, Τερίζα Μέι, για το Brexit. Τριάντα έξι ώρες μετά από την παραίτηση της προέδρου της Βουλής, Αντρέα Λίντσομ, η οποία δήλωσε την πλήρη αντίθεσή της στο σχέδιο Μέι, ήρθε η παραίτηση της ίδιας της Μέι που παραδέχτηκε με λυγμούς ότι απέτυχε να υλοποιήσει το Brexit και δήλωσε ότι θα εγκαταλείψει το πόστο της στις 7 Ιούνη.
 
Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών στη Βρετανία ήταν κόλαφος για τους υποστηριχτές του συμβιβασμού με την ΕΕ στο θέμα του Brexit. Ο «σκληρός» Νάιτζελ Φάρατζ, που υποτίθεται ότι θα εγκατέλειπε την πολιτική μετά από την παραίτησή του από την ηγεσία του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), επανήλθε δριμύτερος ιδρύοντας νέο κόμμα με την ονομασία «Κόμμα Brexit» (!), το οποίο σάρωσε στις ευρωεκλογές, κερδίζοντας 5.25 εκατομμύρια ψήφους (γύρω στις εννια-κόσιες χιλιάδες περισσότερες από αυτές που κέρδισε το UKIP στις ευρωεκλογές του 2014) και ποσοστό 31.6%, με αποτέλεσμα να κατακτήσει τις 29 από τις 70 έδρες που έχει η Μεγάλη Βρετανία στο Ευρωκοινοβούλιο. Αντίθετα, το κυβερνών Συντηρητικό Κόμμα καταποντίστηκε  στην πέμπτη θέση, χάνοντας τους 11 από τους 15 ευρωβουλευτές του (τώρα έχει μόλις τέσσερις!). Κατρακύλησαν και οι Εργατικοί, κρατώντας μόλις τις μισές έδρες τους στο Ευρωκοινοβούλιο (10).
 
Μεγάλος κερδισμένος, εκτός από τον Φάρατζ, είναι οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες που είναι υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Κέρδισαν το 20.5% των ψήφων και τώρα έχουν 16 ευρωβουλευτές, από έναν που είχαν στο προηγούμενο Ευρωκοινοβούλιο. Δείγμα του διχασμού που υπάρχει στη βρετανική κοινωνία για το θέμα του Brexit.
 
Σταθερός, όμως, νικητής παραμένει η ΑΠΟΧΗ, που μειώθηκε ελάχιστα (από 64,4% το 2014 σε 63,1% το 2019). Τα τελευταία σαράντα χρόνια, έξι στους δέκα Βρετανούς αρνούνται να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές. Αυτό μειώνει τη σημασία των αποτελεσμάτων, αφού δεν αντανακλούν παρά μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος.
 
Από την άλλη, μπορεί ο Φάρατζ να πανηγυρίζει κι ο έτερος φανατικός υπέρμαχος του «σκληρού Brexit», Μπόρις Τζόνσον -που πλασάρεται ως ο επικρατέστερος από καμιά δεκαριά μνηστήρες που έχουν μαζευτεί μέχρι τώρα για τη θέση της Μέι- να δηλώνει ότι η Βρετανία θα αποχωρήσει από την ΕΕ στις 31 Οκτώβρη, με ή χωρίς συμφωνία, όμως τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των καπιταλιστών, αυτών που πραγματικά κατέχουν την εξουσία και κινούν τα νήματα των πολιτικών.
 
Οι καπιταλιστές διαμηνύουν από τώρα στο διάδοχο της Μέι (όποιος κι αν είναι αυτός) να κόψει το γόρδιο δεσμό του Brexit, με κύριο στόχο να αποφευχθεί ένα άτακτο Brexit. Το δήλωσε ο Ανταμ Μάρσαλ, γενικός διευθυντής του Βρετανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου. Το επανέλαβε η γενική γραμματέας του βρετανικού «ΣΕΒ», Κάρολιν Φέιρμπεϊρν, πλέκοντας το εγκώμιο της Μέι, χαρακτηρίζοντάς την ως πολιτικό που επιζητούσε μια συμφωνία που θα προστάτευε τα συμφέροντα «της βιομηχανίας» (των βρετανών μεγαλοκαπιταλιστών δηλαδή), συμπληρώνοντας ότι η παραίτησή της θα πρέπει να γίνει εφαλτήριο αλλαγής, καταλήγοντας στη διαπίστωση ότι «δεν μπορεί να υπάρξει σχέδιο για την Βρετανία χωρίς σχέδιο για το Brexit» και λέγοντας με νόημα ότι δεν μπορούν να υπάρξουν νικητές που τα παίρνουν όλα χωρίς να λογαριάζουν τις θέσεις εργασίας και τους πόρους της ζωής των πολιτών.
 
Γι’ αυτό και ο διάδοχος της Μέι δε θα γλιτώσει από το πρέσινγκ των καπιταλιστών, που όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό. Μπορεί οι οπαδοί του «σκληρού Brexit» να πλασάρονται ως νικητές, όμως αν δει κανείς τη συνολική εικόνα του πολιτικού χάρτη των βρετανικών ευρωεκλογών θα διαπιστώσει ότι τα κόμματα που τίθενται υπέρ της παραμονής στην ΕΕ συγκέντρωσαν τις περισσότερους ψήφους. Η ανοιχτή πλέον υποστήριξη ενός δεύτερου δημοψηφίσματος από τους Εργατικούς ενδεχομένως να δώσει κάποια λύση στην πολιτική κρίση που μαστίζει τη Βρετανία, βάζοντας τέλος στο θρίλερ του Brexit. Αυτό, όμως, δεν είναι καθόλου σίγουρο, αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα πορεία που κάθε άλλο παρά ομαλή είναι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο βρετανικός ιμπεριαλισμός, είτε «μέσα»,είτε έξω από την ΕΕ, θα συνεχίσει να αποτελεί το «άτακτο παιδί» της Ευρώπης, επιζητώντας τη δική του ανεξάρτητη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα, όχι με γνώμονα τα συμφέροντα των πολιτών του, αλλά των καπιταλιστών που έχουν την οικονομική εξουσία στη χώρα.