Η κατραπακιά που έφαγαν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα (είτε δεξιού είτε «αριστερού» χαρακτήρα) στις ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας εικοσαετίας, όπως φαίνεται από τα στοιχεία του Πίνακα 1 που φτιάξαμε βάσει των στοιχείων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έπεσε από το 37.5% του 1999 στο 23.7%, ενώ η Σοσιαλδημοκρατία (σοσιαλιστές) από το 29.5% το 1999 πήγαν στο 20.4%. Η ήττα τους ήταν λίγο βαρύτερη, αν πάρει κανείς υπόψη του ότι η συμμετοχή ήταν λίγο μεγαλύτερη τώρα σε σχέση με είκοσι χρόνια πριν. Αν για παράδειγμα λάβουμε υπόψη την αποχή, το ποσοστό του 37.5% του ΕΛΚ το 1999 γίνεται 18.5% επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και το 23.7% που πήρε το ΕΛΚ στις ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής ισοδυναμεί με το 12.1% του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Αντίστοιχα για τους «σοσιαλιστές» (σοσιαλδημοκράτες), τα ποσοστά επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων είναι 15% για το 1999 και 10.4% τώρα.
Αν παρατηρήσουμε τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της τελευταίας δεκαετίας στις τρεις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, τα οποία παραθέτουμε στους πίνακες 2.1, 2.2 και 2.3, αντίστοιχα, θα διαπιστώσουμε διαφορετικές τάσεις σε κάθε χώρα, όπως περιγράφουμε παρακάτω.
Γερμανία: Αύξηση συμμετοχής, «πολιτικός σεισμός» στα μεγάλα αστικά κόμματα
Στη Γερμανία, η παραδοσιακή Δεξιά της Μέρκελ (CDU & CSU, που το 2009 είχαν κατέβει χωριστά) απέσπασε το 28.9% των ψήφων, έναντι 35.3% το 2014 και 37.9% (30,7% για το CDU και 7.2% το CSU) το 2009, πράγμα που χαρακτηρίστηκε «πολιτικός σεισμός» στο Βερολίνο. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων η παραδοσιακή Δεξιά αύξησε λίγο τις ψήφους της (από 16,4% το 2009 ανέβηκε στο 17,8% το 2019). Η Δεξιά, όμως, δεν κατόρθωσε να κερδίσει τους νέους ψηφοφόρους που προήλθαν από τη μεγάλη αύξηση της συμμετοχής μεταξύ 2019 και 2009 (61,4% έναντι 43,3%). Από κοντά, οι νεοφιλελεύθεροι Ελεύθεροι Δημοκράτες (στους οποίους ηγούνταν στα πρώτα χρόνια του Μνημονίου ο αντιπαθητικός Φίλιπ Ρέσλερ, βιετναμέζικης καταγωγής), που μετά από την πανωλεθρία που υπέστησαν το 2014, αύξησαν σημαντικά το εκλογικό τους αποτέλεσμα, χωρίς όμως να καλύψουν τη χασούρα από το 2009. Τα πράγματα ήταν χειρότερα για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, κρίνοντας από τη μεγάλη τους πτώση σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Το ίδιο και για την «Αριστερά» (Die Linke) που είδε τα ποσοστά της να μειώνονται αισθητά σε σχέση με τις προηγούμενες Ευρωεκλογές.
Αντίθετα, οι μεγάλοι νικητές ήταν σαφέστατα οι «Πράσινοι», που υπερδιπλασίασαν τις ψήφους τους (στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, από 5.1% σε 12.6%), αλλά και οι φασίστες της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), που σχεδόν διπλασίασαν το ποσοστό τους σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές (στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, από 3.4% σε 6.8%). Αν όμως συγκρίνει κανείς με το αποτέλεσμα των φασιστών στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (2017), θα διαπιστώσει ότι έχασαν πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους.
Γαλλία: Ανακοπή ανόδου φασιστών, διάσπαση Σοσιαλδημοκρατίας και σκαμπανεβάσματα Δεξιάς
Στην Γαλλία, ο Μακρόν τη γλίτωσε φτηνά από τη Λεπέν, παρά το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχή φορά οι φασίστες (που μετονόμασαν το κόμμα τους από «Εθνικό Μέτωπο» σε «Εθνικό Συναγερμό») βρίσκονται στην πρώτη θέση, έχοντας πενταπλασιάσει τις ψήφους τους από το 2009. Ομως, οι πάνω από δέκα εκατομμύρια ψηφοφόροι που ψήφισαν τη Λεπέν στις προεδρικές εκλογές του 2017 δεν την ακολούθησαν τώρα, με αποτέλεσμα ο «Εθνικός Συναγερμός» να συγκεντρώσει γύρω στα 5.3 εκατομμύρια ψήφους. Το ίδιο έπαθε και ο Μακρόν, καθώς η συμμαχία των κομμάτων που συγκρότησε (Coal LREM + MoDem + A + MRSL) κέρδισε γύρω στα πέντε εκατομμύρια ψήφους, δηλαδή το ένα τέταρτο αυτών που τον ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές του 2017 (20.7 εκατομμύρια). Αυτό δείχνει ότι αυτοί που ψήφισαν Μακρόν το 2017 ανήκουν σε διάφορες πολιτικές ομάδες και τον ψήφισαν μόνο και μόνο για να μη βγει η Λεπέν. Συνολικά, όμως, όλα τα δεξιά και «κεντροδεξιά» κόμματα απέσπασαν ένα 34.4% των ψήφων (που ισοδυναμεί με το 17,2% του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων), έναντι 30,75% (13% του συνόλου) στις ευρωεκλογές του 2014 και 40,8% (16,6% του συνόλου) στις ευρωεκλογές του 2009.
Από την άλλη, ο καταποντισμός των «κομμουνιστών» (τέκνων του γαλλικού ευρωκομμουνισμού που έχει στρίψει το τιμόνι τέρμα δεξιά) αντισταθμίστηκε από την αύξηση των «Πράσινων-Οικολόγων» που επιζητούν μία πιο «οικολογική» διαχείριση του καπιταλισμού. Οπως στη Γερμανία έτσι και στη Γαλλία η συμμετοχή αυξήθηκε αισθητά (από 40,6% το 2009, σε 50,1% το 2019).
Ιταλία: Σάρωσαν οι φασίστες
Το πιο ανησυχητικό αποτέλεσμα από την άποψη της ενδυνάμωσης του φασισμού στην Ευρώπη το είδαμε στην Ιταλία. Η νεοφασιστική Λέγκα του Βορρά, του γνωστού ρατσιστή υπουργού Εσωτερικών και αντιπροέδρου της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι, απέσπασε το 34,3% και μαζί με το νεοφασιστικό έκτρωμα της Τζόρτζια Μελόνι (παλαιού στελέχους του νεοφασιστικού MSI – Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα), που ακούει στο όνομα «Αδελφοί της Ιταλίας» (FDI – Fratelli d'Italia) και πήρε 6,5%, συγκέντρωσαν συνολικά ένα 41% περίπου των ψήφων. Η μεγάλη μείωση της συμμετοχής, σε σχέση με το 2009, δυστυχώς δεν αναιρεί αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή οι φασίστες εκμεταλλεύονται την οικονομική κρίση στην Ιταλία αλλά και το μεταναστευτικό πρόβλημα, που για την Ιταλία είναι μεγάλο, για να παγιδέψουν στα δίχτυα τους όλο και ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Το παρδαλό συνονθύλευμα του Κινήματος των 5 Αστέρων έχασε περίπου το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του, πράγμα αναμενόμενο.
Στην πολιτική δεν υπάρχει «κενό». Το χώρο που έχασαν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα τον κάλυψαν είτε οι φασίστες είτε άλλα αστικά κόμματα που ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, προκειμένου να διαχειριστούν το σύστημα με τρόπο πιο αποτελεσματικό από τα παλιά. Το αν θα τα καταφέρουν μένει να το δούμε. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρόκειται ούτε να αλλάξουν τον καπιταλισμό, κάνοντάς τον «πιο δίκαιο», ούτε να σταματήσουν το ξέσπασμα των περιοδικών οικονομικών κρίσεων που σημαίνουν καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και δικαιωμάτων της σημαντικότερης παραγωγικής δύναμης, του εργαζόμενου ανθρώπου.
Η αστική δημοκρατία (δημοκρατία για τους λίγους, τους οικονομικά ισχυρούς και τμήμα των μικροαστικών κομμάτων που βολεύονται μέσα στο σύστημα – δικτατορία για τους πολλούς, με τη διατήρηση της ληστρικής εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο, μικρό και μεγάλο) έχει ιστορικά ξοφλήσει. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό τόσο πιο γρήγορα θα προσπαθήσουμε να έρθουμε κοντά στην πράξη που θα της δώσει το τελικό χτύπημα. Η πράξη δεν μπορεί παρά να είναι επαναστατική, πέρα από εκλογικές αυταπάτες και κάλπικους πανηγυρισμούς για τη νίκη πότε των δεξιών και πότε των «αριστερών», αλλά το ίδιο υπερασπιστών του σημερινού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος της μισθωτής σκλαβιάς.
