Δεκάδες αυθόρμητες διαδηλώσεις ενάντια στη χούντα του Σίσι έγιναν από την Παρασκευή 20 Σεπτέμβρη στις μεγαλύτερες πόλεις της Αιγύπτου. Ηταν οι πρώτες μετά από μια μακρά περίοδο αδράνειας του αιγυπτιακού λαού, μετά από το πραξικόπημα του στρατού το 2013, που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μοχάμεντ Μόρσι. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι διαδηλωτές δε δίστασαν να συγκρουστούν με τις δυνάμεις καταστολής της χούντας που έσπευσε να καταστείλει το νέο αγωνιστικό σκίρτημα του λαού της Αιγύπτου εν τη γενέσει του, προκαλώντας δεκάδες τραυματισμούς διαδηλωτών ακόμα και με πραγματικά πυρά.
Παρά την αστυνομοκρατία, εκατοντάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου, σύμβολο της λαϊκής εξέγερσης του 2011, και αλλού, με την αστυνομία να στήνει σημεία ελέγχου και να παρατάσσει τεθωρακισμένα απέναντι από τους διαδηλωτές και τους κατοίκους αυτών των περιοχών. Στα κέντρα των πόλεων που έγιναν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις έχουν σταθμεύσει σε μόνιμη βάση τα αιγυπτιακά ΜΑΤ και μέλη των διαβόητων υπηρεσιών ασφαλείας της χούντας.
Οι συλλήψεις διαδηλωτών έχουν φτάσει τις 965. Με διαδικασίες fast track παραπέμπονται σε δίκη 300 από αυτούς, ενώ έχουν προφυλακιστεί ήδη 60. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι και η βραβευμένη δικηγόρος και αγωνίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Μαχιενούρ Ελ Μάσρι, η οποία συνελήφθη έξω από τα κεντρικά γραφεία της Εισαγγελίας, όπου είχε πάει για να συναντήσει συλληφθέντες των διαδηλώσεων, αλλά και οι αναπληρωτές γενικοί γραμματείς του Λαϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος, Νασέρ Ισμαΐλ, και του σοσιαλδημοκρατικού Αλ Καράμα (Η Αξιοπρέπεια) Αμπντέλ Αζίζ Αλ Χουσεϊνί.
Είναι τέτοια η βαρβαρότητα της καταστολής που ακόμα και το αμερικάνικο Human Rights Watch, από τη διοίκηση του οποίου έχουν περάσει δεκάδες πρώην στελέχη αμερικάνικων κυβερνήσεων και εταιριών, κάλεσε τη χούντα να επιτρέψει τις διαδηλώσεις, που έχουν ειρηνικό χαρακτήρα, και να περιορίσει την κατασταλτική της μανία.
Σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Al-Khaleej Online, αξιωματικοί του στρατού που είναι πιστοί στον πρώην αρχηγό του στρατού στρατηγό Σάμι Ανάν κάλεσαν το λαό να βγει στον δρόμο για να ανατρέψει τον Σίσι, υποσχόμενοι ότι θα αναλάβουν να τον προστατέψουν από τις επιθέσεις της αστυνομίας, όπως (ισχυρίζονται ότι) έκαναν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2011.
Οι συλληφθέντες των διαδηλώσεων έρχονται να προστεθούν στους περισσότερους από 60.000 φυλακισμένους αντιφρονούντες του καθεστώτος, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Εκατοντάδες από αυτούς έχουν καταδικαστεί σε θάνατο σε πρώτο βαθμό, ενώ εκατοντάδες είναι οι εξαφανισμένοι από τις δυνάμεις καταστολής. Το λουκέτο στις αλυσίδες της καταπίεσης, με τις οποίες είναι δεμένος ο αιγυπτιακός λαός και η εργατική τάξη, είναι ένας νόμος που πέρασε η χούντα την επαύριο της ανόδου της στην εξουσία και απαγορεύει τις δημόσιες συγκεντρώσεις άνω των δέκα ατόμων χωρίς άδεια από την κυβέρνηση.
Αφορμή για το ξέσπασμα των διαδηλώσεων ήταν η δημοσιοποίηση από τον αιγύπτιο επιχειρηματία Μοχάμεντ Αλι, που διατηρούσε μέχρι πρότινος στενές σχέσεις με το καθεστώς, σειράς βίντεο στο Youtube. Στα βίντεο αυτά, ο Αλι αποκαλύπτει τη διαφθορά και την κατασπατάληση από τη χούντα τεράστιων ποσών από τα κρατικά ταμεία, προκειμένου να κατασκευαστούν παλάτια για τα στελέχη της την ώρα που ο λαός στενάζει από τη φτώχεια. Ο καπιταλιστής υποστηρίζει ότι έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας σε όλα αυτά στο παρελθόν, ενώ και ο ίδιος ήταν μπλεγμένος. Ο λόγος για τον οποίο βγαίνει και μιλά δημόσια είναι ότι το καθεστώς τον άφησε απλήρωτο για έργα που ανέλαβε ως εργολάβος.
Ανεξάρτητα από τα δυναστικά παιχνίδια που παίζονται στο εσωτερικό της αιγυπτιακής αστικής τάξης και του στρατού, τα βίντεο αυτά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ενα ποτήρι που έχει γεμίσει από την αγανάκτηση, που έχει καταλάβει πλέον ακόμα και μικροαστικά στρώματα που είχαν στηρίξει αρχικά τον Σίσι. Οι πραγματικές αιτίες είναι οι τεράστιες αυξήσεις των τιμών στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, λόγω των φόρων που επιβλήθηκαν σ’ αυτά, και της τεράστιας υποτίμησης της αιγυπτιακής λίρας, που έχει κάνει τα εισαγόμενα είδη διατροφής απλησίαστα για το λαό. Η δέσμη των αντιλαϊκών μέτρων που πήρε το καθεστώς, στο πλαίσιο της δανειακής συμφωνίας 12 δισ. δολαρίων που συνήψε με το ΔΝΤ το 2016, τα μέτρα που σχετίζονται με τη μείωση του κρατικού χρέους που έχει εκτοξευτεί στα ύψη από το 2013 και έπειτα, οδήγησαν τη χούντα να κόψει δεκάδες κρατικά επιδόματα για αγορά ειδών πρώτης ανάγκης, όπως μαγειρικού λαδιού, καυσίμων, υγραερίου και άλλων. Αυτή τη στιγμή, ένας στους τρεις Αιγύπτιους ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, με λιγότερο από 1,4 δολάρια την μέρα, σύμφωνα με στατιστικές εκθέσεις της χούντας, ενώ ανεξάρτητοι αναλυτές κάνουν λόγο για έναν στους δύο. Σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, περίπου το 60% των πολιτών ζει στο όριο της φτώχειας, κάτω από αυτό ή χαρακτηρίζεται ως ευάλωτο. Παρά το γεγονός ότι το καθεστώς έχει μαγειρέψει τους δείκτες των στοιχείων για να εμφανίζει χαμηλότερα ποσοστά φτώχειας, ακόμα και τα νούμερα που δημοσιεύει το ίδιο είναι τεράστια για μια χώρα που δε βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Παράλληλα, το 70% των φόρων πηγαίνει στην αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους, ενώ ο εσωτερικός δανεισμός έχει ξεπεράσει τα 300 δισ. δολάρια.
Παρά τις διαδηλώσεις και την κτηνώδη καταστολή τους από τη χούντα, το αφτί των Αμερικάνων δεν ίδρωσε στο ελάχιστο. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου του Σίσι με τον Τραμπ, στο περιθώριο της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις διαδηλώσεις στην Αίγυπτο, ο Τραμπ είπε ότι διαδηλώσεις αντιμετώπισε ακόμα και ο Ομπάμα (!) και χαρακτήρισε τον Σίσι πραγματικό ηγέτη, κατάλληλο για την Αίγυπτο, επιβεβαιώνοντας τους στενούς δεσμούς του καθεστώτος με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους σιωνιστές.
Παρά τον μη μαζικό χαρακτήρα τους, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι διαδηλώσεις ενδέχεται να μαζικοποιηθούν σύντομα, μόλις ο λαός νιώσει ασφάλεια να συμμετάσχει σε αυτές, ενώ η εξέλιξή τους θυμίζει πολύ τα προεόρτια του ξεσπάσματος του αιγυπτιακού λαού το 2011. Για να ξεφύγει όμως ο λαός από το σισύφειο έργο που τον τσακίζει και να πετύχει κάτι περισσότερο από την ανατροπή του Σίσι, πρέπει τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια του να οργανωθούν πολιτικά σε ταξική βάση, δίνοντας σάρκα και οστά στο ταξικό ένστικτο των αυθόρμητων λαϊκών εξεγέρσεων που θα ξεσπούν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βίαια, αφού σ’ αυτό οδηγούν οι συνθήκες.
