Μπρα-ντε-φερ Βρυξελλών-Ρώμης

Σε μια κίνηση που δεν έχει προηγούμενο προχώρησε η Κομισιόν, δίνοντας στην ιταλική κυβέρνηση προθεσμία τριών εβδομάδων, προκειμένου να παρουσιάσει νέο προϋπολογισμό. Το δεξί χέρι του Γιούνκερ, ο αντιπρόεδρος Βάλντις Ντομπρόβσκις, δε δίστασε να απειλήσει ανοιχτά την Ιταλία με εφαρμογή της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος, που προβλέπει και πρόστιμο στην περίπτωση μη συμμόρφωσης μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης.
 
Λίγο πριν ανακοινωθεί η απόφαση της Κομισιόν, ο ιταλός πρωθυπουργός Τζιουζέπε Κόντε είχε δηλώσει στο Bloomberg ότι η κυβέρνησή του δεν έχει σχέδιο Β για τον προϋπολογισμό και ότι περιμένει την έναρξη συνομιλιών με τους επιτρόπους προκειμένου να τους εξηγήσει τα γενικότερα σχέδιά της για την ιταλική οικονομία.
 
Ο ηγέτης της νεοφασιστικής Λέγκα Ματέο Σαλβίνι πέταξε από τη χαρά του με την απόφαση της Κομισιόν. Ηταν αυτό που περίμενε προκειμένου να προβληθεί όχι μόνο στην Ιταλία, όπου αυτή τη στιγμή θεωρείται ο πιο δημοφιλής αστός πολιτικός (!), αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όπου μαζί με τη Λεπέν προβάλλονται ως οι ηγέτες της «αντίστασης στο διεφθαρμένο ιερατείο των Βρυξελλών και στη γερμανική Ευρώπη της λιτότητας». Ενόψει ευρωεκλογών, αυτή η κόντρα φουσκώνει τα πανιά του Σαλβίνι, που θέλει να εμφανιστεί ως ο μόνος που κάνει αντίσταση, εκείνος που υπερασπίζεται… τις αρχές που έχει εγκαταλείψει η Αριστερά!
 
Αντίθετα από τον Σαλβίνι, όμως, ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, δήλωσε ότι «κανείς δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την ανάγκη της δημοσιονομικής ισορροπίας», τασσόμενος σχεδόν ανοιχτά με το πλευρό της Κομισιόν.
 
Είναι φανερό ότι η κόντρα δεν τροφοδοτείται τόσο από οικονομικούς όσο από πολιτικούς παράγοντες. Αν επρόκειτο για οικονομικούς παράγοντες, θα είχαν ήδη βρει κάποιο συμβιβασμό, εργαζόμενοι εντατικά στο παρασκήνιο. Η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία ή Κύπρος, για να τίθεται η κυβέρνησή της υπό τη διοίκηση της Κομισιόν και να δίνουν οι υπουργοί της αναφορά σε μεσαίου επιπέδου τεχνοκράτες τύπου τρόικας. Είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη, η τρίτη της Ευρωζώνης και δικαιούται και αυτή (όπως η Γερμανία και η Γαλλία) τις εξαιρέσεις της από το κοινοτικό δίκαιο.
 
Ομως η Ιταλία του Σαλβίνι και του ντι Μάιο συνιστά πολιτική απειλή για τα δύο μεγάλα παραδοσιακά ρεύματα της Ευρώπης, τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Τον τελευταίο λόγο θα τον πει η ιταλική κεφαλαιοκρατία, που μέσω των ισχυρών της κέντρων θα επιλέξει αν θα στηρίξει τους Σαλβίνι-ντι Μάιο ή τον Ματαρέλα. Αναλόγως θα προσαρμόσουν τη στάση τους και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.