Η επικύρωση της πρώτης στην ιστορία συνθήκης για το παγκόσμιο εμπόριο όπλων, που έγινε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και υπερψηφίστηκε την περασμένη Τρίτη (2/4/13) με 154 υπέρ, τρία κατά (Β. Κορέα, Ιράν και Συρία) και 23 αποχές (στις οποίες συγκαταλέγονται η Ρωσία και η Κίνα), φαντάζει σαν ένα «προοδευτικό μέτρο» που θα βοηθήσει στον έλεγχο της ασυδοσίας του εμπορίου όπλων που έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Επιτέλους, ο ΟΗΕ μοιάζει να ενδιαφέρεται να ελέγξει το εμπόριο όπλων και να βάλει κάποιους κανόνες στη λειτουργία του, θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος. Η αισιοδοξία του θα γινόταν ακόμα μεγαλύτερη αν διάβαζε το άρθρο 6 της Συνθήκης, που απαγορεύει την πώληση συμβατικών όπλων στις περιπτώσεις εμπάργκο όπλων ή σε περιπτώσεις που τα όπλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για γενοκτονίες, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, επιθέσεις σε αμάχους ή άλλα εγκλήματα πολέμου. Δημιουργείται δε Γραμματεία που θα ελέγχει τα στοιχεία από τις πωλήσεις όπλων που θα αναφέρουν τα κράτη που θα επικυρώσουν τη Συνθήκη, τα οποία εντός ενός χρόνου θα πρέπει να την ενημερώσουν για τα μέτρα που πήραν ώστε να εφαρμόσουν τον έλεγχο του εμπορίου όπλων βάσει των απαιτήσεων της Συνθήκης αυτής.
Ολα αυτά ωραία και καλά. Θυμίζουν όμως περισσότερο… παιδικές εκθέσεις παρά μια σοβαρή προσπάθεια για τον έλεγχο του παγκόσμιου εμπορίου όπλων. Για τον απλούστατο λόγο ότι ένας τέτοιος έλεγχος δε μπορεί να υπάρξει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα έλεγε ο θεωρητικός του πολέμου Κλαούζεβιτς και κανείς μέχρι τώρα δεν τόλμησε να τον διαψεύσει. Η πολιτική που ασκείται από τα κράτη –ιδιαίτερα τα πιο ισχυρά στον πλανήτη– κάθε άλλο παρά από το αίσθημα της υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων διακατέχεται. Αυτά προσαρμόζονται κατά το δοκούν, ανάλογα με το ποιόν αυτού που τα παραβιάζει.
Για παράδειγμα, το Ιράκ επί Σαντάμ καταγγελλόταν ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι παράγει όπλα μαζικής καταστροφής. Το πρώτο ήταν ολοφάνερο (αρκεί να σκεφτεί κανείς πώς μεταχειρίζονταν το καθεστώς τους Κούρδους), αλλά γιατί καταγγελλόταν το Ιράκ και όχι η Σαουδική Αραβία που ήταν (και συνεχίζει να είναι) ένα από τα πιο αυταρχικά αραβικά καθεστώτα; Ρητορικό είναι το ερώτημα, αφού όλοι γνωρίζουν ότι η Σαουδική Αραβία είναι στενός σύμμαχος των ΗΠΑ. Οσο για τα «όπλα μαζικής καταστροφής», αποδείχτηκε με τον πλέον περίτρανο τρόπο ότι ήταν ένα ψέμα (για «λάθος» έκανε λόγο μετέπειτα ο αμερικανός ΥΠΕΞ, Κόλιν Πάουελ), όμως η εισβολή στο Ιράκ δικαιολογήθηκε με αυτό ακριβώς το ψέμα.
Αν η Γραμματεία που θα σχηματιστεί θελήσει να είναι συνεπής στην εφαρμογή της συνθήκης που υπογράφτηκε, θα πρέπει να επιβάλει εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ. Γιατί οι Σιωνιστές επανειλημμένα έχουν χρησιμοποιήσει τα όπλα τους κατά αμάχων. Ποιος όμως είναι τόσο αφελής ώστε να περιμένει κάτι τέτοιο;
Ωστόσο, έχει κάποιο νόημα ο έλεγχος του εμπορίου όπλων που σχεδιάζεται να προωθηθεί. Να γίνει έλεγχος στη διακίνηση των όπλων στους «τρομοκράτες» ή στα κράτη που θεωρούνται «τρομοκρατικά». Αυτοί που θα έχουν το πάνω χέρι σε αυτόν τον έλεγχο δε θα είναι άλλοι παρά τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη. Ελα όμως που κι αυτά δεν μπορούν να συμφωνήσουν στον έλεγχο αυτό, με τη Ρωσία (δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα όπλων μετά τις ΗΠΑ) να έχει απόσχει από την ψηφοφορία και να απειλεί ότι δε θα επικυρώσει τη Συνθήκη;
