Η βόμβα που κατέστρεψε τον θόλο του «χρυσού» τζαμιού του Ιμάμ Αλί στη Σαμάρα την προηγούμενη Τετάρτη (ενός από τα αρχαιότερα τζαμιά της χώρας, που συγκαταλέγεται στους πλέον ιερούς τόπους λατρείας των Σιιτών) δεν ήταν μόνο μια πράξη που οδήγησε στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους μέσα σε μια βδομάδα στο Ιράκ. Παρότι αναίμακτη, ήταν η πιο προκλητική ίσως επιχείρηση που έγινε στα τρία χρόνια της αμερικανοβρετανικής κατοχής στη χώρα, με στόχο την πυροδότηση εμφυλίου πολέμου. Γιατί έπληξε κατευθείαν στο θρησκευτικό συναίσθημα των Σιιτών που, όπως έδειξαν και οι πρόσφατες δημοσιεύσεις των σκίτσων του Μωάμεθ, μπορεί να κινητοποιήσει περισσότερο κόσμο ακόμα και από αιματηρές επιθέσεις. Πράγμα που έγινε. Οι επιθέσεις αντεκδίκησης σε σουνιτικά τζαμιά και σε σουνιτικές περιοχές έχουν οδηγήσει σε ένα λουτρό αίματος που κανείς δεν ξέρει μέχρι σήμερα την ακριβή του έκταση, καθώς το παιχνίδι με τον αριθμό των νεκρών είναι μέρος του πολέμου της προπαγάνδας που θέλει να εμφανίσει το Ιράκ ως θέατρο ενός αιματηρού εμφύλιου πολέμου.
♦ Το παιχνίδι με τα μακάβρια νούμερα
Ενώ η «Ουάσιγκτον Πόστ» της περασμένης Τρίτης ανεβάζει τους νεκρούς σε 1.300, σε λιγότερο από μία βδομάδα (22-28/2), επικαλούμενη στοιχεία από το νεκροτομείο της Βαγδάτης, αυτός ο αριθμός διαψεύσθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών του Ιράκ, ενώ το «Αλ Τζαζίρα» στην ανταπόκρισή του την ίδια μέρα αναφέρει ότι, σύμφωνα με Ιρακινό αξιωματούχο που κράτησε την ανωνυμία του, μόνο στη Βαγδάτη σκοτώθηκαν 249 Ιρακινοί μέσα σε πέντε μέρες (22-26/2). Στην ίδια ανταπόκριση αναφέρεται ότι σύμφωνα με άλλο αξιωματούχο (από το υπουργείο Εσωτερικών) 216 Ιρακινοί σκοτώθηκαν το ίδιο διάστημα από τις φυλετικές ταραχές σε όλη τη χώρα. Αριθμός που πλησιάζει τις εκτιμήσεις των περισσότερων ειδησεογραφικών πρακτορείων (Γαλλικό Πρακτορείο, United Press International, Associated Press κτλ.) και του υπουργείου Εσωτερικών ,που ανέφερε ότι οι νεκροί δεν ξεπέρασαν τους 380 μια βδομάδα μετά την επίθεση.
Κανείς λοιπόν δε μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος για την έκταση των συγκρούσεων, καθώς τα νούμερα μαγειρεύονται ανάλογα με το πώς θέλει να παρουσιάσει τα πράγματα ο καθένας. Αν θέλεις να «αποδείξεις» ότι μαίνεται εμφύλιος πόλεμος στη χώρα, δεν έχεις παρά να ανακατέψεις τους ιρακινούς μπάτσους, που σκοτώθηκαν από επιθέσεις ανταρτών σε αστυνομικά τμήματα, τους ενόπλους των ταγμάτων θανάτου, που σκοτώθηκαν από επιθέσεις των σουνιτών ανταρτών, με τους Σουνίτες που δολοφονήθηκαν από τα τάγματα θανάτου ή από τις διάφορες μιλίτσιες για λόγους αντεκδίκησης κι αυτούς που σκοτώθηκαν από τα κατοχικά στρατεύματα και να τους παρουσιάζεις όλους μαζί σαν αποτέλεσμα του «εμφύλιου πολέμου». Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν προσπαθούμε να υποβαθμίσουμε τα γεγονότα αλλά προσπαθούμε να τα παρουσιάσουμε στις πραγματικές τους διαστάσεις, για να βγουν και τα κατάλληλα συμπεράσματα.
♦ Πώς εξελίχθηκε η κρίση
Ο καταιγισμός των πληροφοριών που πολλές φορές αντιφάσκουν μεταξύ τους είναι αδύνατον να επιτρέψει σε οποιονδήποτε δε βιώνει από κοντά τα τελευταία γεγονότα που εκτυλίσσονται στο Ιράκ να καταγράψει με ακρίβεια την κατάσταση. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποια στοιχεία που δε χωρούν αμφισβήτηση. Παρακάτω θα περιοριστούμε σ’ αυτά, γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν να βγουν κάποια συμπεράσματα. Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή.
Η έκρηξη στο «χρυσό τζαμί» πυροδότησε πράγματι την οργή του σιιτικού πληθυσμού. Αν και καμία σουνιτική οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις αυτές (ούτε η Αλ Κάιντα), δεκάδες ήταν οι επιθέσεις αντεκδίκησης σε σουνιτικά τζαμιά. Σύμφωνα με ηγετικά στελέχη των σουνιτικών κομμάτων, πάνω από 100 σουνιτικά τζαμιά στη Βαγδάτη λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν, σε ένδειξη αντεκδίκησης για τη βόμβα στο «χρυσό τζαμί». Οι επιθέσεις αυτές, όμως, δεν προέρχονταν από μία αυθόρμητη αντίδραση του σιιτικού πληθυσμού. Ηταν επιθέσεις οργανωμένες, που στην πλειοψηφία τους έγιναν από τα τάγματα θανάτου του υπουργείου Εσωτερικών και τη συνεργαζόμενη με τους Αμερικάνους μιλίτσια Μπαντρ, που αριθμεί γύρω στους 10.000 – 20.000 μαχητές και αποτελεί ένοπλη πτέρυγα του «Ανώτατου Συμβουλίου για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ» (δηλαδή των Σιιτών που βρίσκονται στην κυβέρνηση).
Αυτό προκύπτει από τις ανταποκρίσεις των Αράβων ανταποκριτών του Μαφκαράτ Αλ-Ισλάμ, που δημοσιεύουν σε καθημερινή βάση τις επιθέσεις των ανταρτών στο Ιράκ (τις οποίες αναμεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία των Μπααθιστών). Αυτό υποστηρίζουν και άλλες πηγές προσκείμενες στη σουνιτική αντίσταση (όπως το ισλαμικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Jihad Unspun που αναμεταδίδει τις επιθέσεις της Αλ-Κάιντα και των συνεργαζόμενων μ’ αυτήν σουνιτικών ομάδων). Αυτό υποστηρίζει και ο βρετανικός Independent (26/2), επικαλούμενος τον επικεφαλής του τμήματος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, John Pace. Ο Pace είχε δηλώσει, πριν από τα τελευταία γεγονότα, ότι η πλειοψηφία των δολοφονημένων Ιρακινών τους προηγούμενους μήνες έφερε τραύματα από βασανιστήρια ή συνοπτικές εκτελέσεις, χρεώνοντας αυτές τις δολοφονίες στα τάγματα θανάτου του υπουργείου Εσωτερικών.
Στις επιθέσεις στα σουνιτικά τζαμιά συμμετείχαν και ένοπλοι του στρατού του «Αλ Μεχντί», της μιλίτσιας δηλαδή του ριζοσπάστη Σιίτη κληρικού Μοκτάντα Αλ-Σαντρ που είχε δύο φορές στο παρελθόν αναμετρηθεί ένοπλα με τις δυνάμεις κατοχής. Την επομένη της επίθεσης ο Σαντρ δήλωσε: «Δεν θα αρκεστούμε μόνο στο να καταδικάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε αλλά θα δράσουμε ενάντια σ’ αυτούς τους μαχητές. Εάν η ιρακινή κυβέρνηση δεν κάνει τη δουλειά της να υπερασπιστεί τον Ιρακινό λαό, είμαστε εμείς έτοιμοι να το κάνουμε αυτό».
Από τις επιθέσεις δεν γλύτωσαν ακόμα και οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που ζουν στη Βαγδάτη, στην οποία διαμένει η πλειοψηφία των 42.000 Παλαιστίνιων που ζουν στο Ιράκ. Σύμφωνα με τον ανταποκριτή του αραβικού πρακτορείου Μαφκαράτ Αλ-Ισλάμ, η παλαιστινιακή κοινότητα στο Ιράκ εξέδωσε ανακοίνωση καταγγέλλοντας το στρατό του «Αλ Μεχντί» για βιαιότητες εναντίον Παλαιστινίων προσφύγων. Την κακομεταχείριση των Παλαιστίνιων προσφύγων κατήγγειλε και η Χαμάς, εκτιμώντας ότι πίσω απ’ αυτές κρύβεται το χέρι των Αμερικάνων και των Σιωνιστών. Λίγες μέρες αργότερα, σε συγκέντρωση οπαδών του στη Βασόρα, ο Σαντρ αλλάζει στάση. Επιτίθεται στις δυνάμεις κατοχής καλώντας όλους τους Ιρακινούς – Σουνίτες και Σιίτες – σε ενωτική διαδήλωση κατά των δυνάμεων κατοχής. Στέλεχος του στρατού του «Αλ Μεχντί» δηλώνει σε συνέντευξή του στο ιρακινό site Rabita, ότι οι μαχητές του όντως συμπεριφέρθηκαν ορισμένες φορές σαν κοινοί εγκληματίες, όμως ορισμένες επιθέσεις που χρεώθηκαν στους μαχητές του έγιναν από ανθρώπους πολύ εκλεπτυσμένους και με πολύ σύγχρονα όπλα για να ανήκουν στο στρατό του, υπονοώντας τα τάγματα θανάτου του υπουργείου Εσωτερικών.
Απ’ τη μεριά του ο σιίτης Ιμάμης της Βαγδάτης, γνωστός για την αντίθεσή του στην αμερικανοβρετανική κατοχή, Αλ-Χαλίζι, κατήγγειλε απ’ την πρώτη στιγμή τους Αμερικάνους για την επίθεση στο «χρυσό τζαμί», χρεώνοντάς τους ότι έχουν στόχο το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου. Οι σουνιτικές ένοπλες οργανώσεις (Αλ-Κάιντα, Ανσάρ Αλ-Σούνα κτλ), που οργανώνουν την αντίστασή τους κάτω από την οργάνωση ομπρέλα του «Συμβουλίου της Σούρα των Μουτζαχεντίν», εκδίδουν καθημερινές ανακοινώσεις για επιθέσεις που πραγματοποιούν ενάντια στους κατακτητές, τη μιλίτσια Μπαντρ και τις αστυνομικές δυνάμεις που συνεργάζονται με τους κατακτητές και δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη για την επίθεση στο «χρυσό τζαμί» των Σιιτών. Αν πράγματι οι σουνίτες αντάρτες ήθελαν τον εμφύλιο πόλεμο, δεν θα καλούσαν σε ιερό πόλεμο κατά των Σιιτών; Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Σαμάρα για πολλούς μήνες στο παρελθόν ελέγχονταν από τους σουνίτες αντάρτες, χωρίς να έχει πειραχτεί ούτε πέτρα από τα σιιτικά τζαμιά, μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι βρίσκονται πίσω από τα τελευταία γεγονότα.
