Κάποιοι από τους ντούρους εθνικιστές το έπιασαν και κατέβασαν πλερέζες: Στο προσχέδιο του ανακοινωθέντος της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ υπήρχε αναφορά στην ανάγκη να φύγουν τα ξένα στρατεύματα από τη Λιβύη, όμως στο τελικό ανακοινωθέν αυτή η αναφορά έφυγε. Και γιατί στενοχωρήθηκαν οι ελληναράδες; Γιατί αυτό είναι «νίκη της Τουρκίας», η οποία έχει στρατιωτική αποστολή στη Λιβύη (χώρια οι μισθοφόροι που έστειλε, στρατολογώντας τους από τα απομεινάρια διάφορων ισλαμιστικών πολιτοφυλακών που ηττήθηκαν από τον Ασαντ στη Συρία).
Πράγματι, το σημείο 76 του εκτενέστατου ανακοινωθέντος της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ αναφέρεται στη Λιβύη, επικροτεί το σχηματισμό της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (αυτής που προ καιρού κουβαλήθηκε ολόκληρη στην Αγκυρα για να συνεδριάσει με τον Ερντογάν και τους υπουργούς του) και καταλήγει επαναλαμβάνοντας ότι το ΝΑΤΟ «παραμένει δεσμευμένο στο να παράσχει συμβουλές στη Λιβύη, στο βαθμό που τις ζητήσει, στους τομείς της άμυνας και της οικοδόμησης θεσμικής ασφάλειας, λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές συνθήκες και τις συνθήκες ασφάλειας».
Σ’ αυτόν τον τομέα, λοιπόν, η Τουρκία αναλαμβάνει εξέχοντα ρόλο. Το είπε ο εκπρόσωπος της γαλλικής προεδρίας, μετά τη συνάντηση του Μακρόν με τον Ερντογάν. Ηταν μια «πλούσια και ουσιαστική» συνάντηση, στην οποία «οι δύο αρχηγοί κρατών είχαν τη βούληση να συζητήσουν όλα τα ζητήματα σε βάθος» και εξέφρασαν «τη βούληση να προχωρήσουν μαζί στη Συρία και τη Λιβύη». Ο ίδιος ο Μακρόν, σε ανάρτησή του έγραψε για «μακρά συνάντηση» με στόχο «να προχωρήσουμε με σαφήνεια, σεβασμό και απαιτήσεις». Τονίζουμε τα διαμειφθέντα στη δίωρη περίπου συνάντηση Μακρόν-Ερντογάν, γιατί δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που αυτοί οι δύο βρίζονταν δημόσια (o Eρντογάν έλεγε πως ο Μακρόν χρειάζεται… ψυχιατρική παρακολούθηση). Και γιατί, φυσικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε να παίξει το έργο «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία», από το οποίο μας έμειναν τελικά μιάμιση ντουζίνα μαχητικά «Ραφάλ», καινούργια και μεταχειρισμένα, που θα τα χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός.
Θα ήταν αστείο, βέβαια, να πούμε ότι η Τουρκία επέβαλε τη θέλησή της στις ιμπεριαλιστικές χώρες του ΝΑΤΟ, όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι η Τουρκία έπεισε τις ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους στη Λιβύη και έδωσε τις εγγυήσεις που της ζητήθηκαν ότι θα το κάνει.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Σάββατο, λίγο προτού ξεκινήσει η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Λιβύη βρέθηκαν οι υπουργοί Εξωτερικών, Αμυνας και Εσωτερικών της Τουρκίας (Τσαβούσογλου, Ακάρ και Σοϊλού), ο μυστικοσύμβουλος του Ερντογάν, Καλίν, και ο αρχηγός της ΜΙΤ (τουρκική ΚΥΠ), Φιντάν. Μια μέρα πριν από την «απόβαση» στη Λιβύη, ο Ακάρ συναντήθηκε με τον βρετανό και τον ιταλό ομόλογό του πάνω στο βρετανικό αεροπλανοφόρο «Κουίν Ελίζαμπεθ», ανοιχτά της Σικελίας. Φτάνοντας μετά στη Λιβύη, ο Ακάρ επισκέφτηκε τουρκική στρατιωτική βάση στην Τρίπολη, όπου απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από τη Λιβύη (ήξερε τι πρόκειται να γίνει στις Βρυξέλλες) και εξαπέλυσε σφοδρή φραστική επίθεση κατά του Χαλίφα Χαφτάρ («πραξικοπηματίας», «εγκληματίας πολέμου», «κακοποιός»), μολονότι ο Χαφτάρ υποτίθεται πως στηρίζει τη μεταβατική Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και τον οδικό χάρτη προς τις εκλογές στις 24 του προσεχούς Δεκέμβρη, στις οποίες ενδέχεται να είναι υποψήφιος. Το τουρκικό υπουργικό (και όχι μόνο) κλιμάκιο συναντήθηκε με το σύνολο της τρέχουσας πολιτικής ηγεσίας της Λιβύης (πλην του Χαφτάρ, φυσικά, ο οποίος δεν έχει θεσμικό ρόλο, αν και ελέγχει μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Λιβύης) και η Τουρκία εμφανίστηκε ως η εγγυήτρια δύναμη για τις εξελίξεις στη Λιβύη. Αυτόν το ρόλο της ανέθεσαν οι ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Χρειάζεται μήπως να θυμίσουμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη ποντάρισε τα ρέστα της στον Χαφτάρ, τον οποίο μάλιστα κουβάλησε στην Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους; Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι πριν από μερικές μέρες ο Δένδιας κλαψούριζε επειδή οι Γερμανοί δεν κάλεσαν την Ελλάδα στη νέα συνάντηση της Διάσκεψης του Βερολίνου, για να εισπράξει ξεγυρισμένη απάντηση από εκπρόσωπο του γερμανικού ΥΠΕΞ (ο υπουργός απαξίωσε να του απαντήσει), ότι στη Διάσκεψη του Βερολίνου καλούνται εκείνοι που μπορούν να βοηθήσουν στην εξεύρεση λύσης στη Λιβύη;
Ισως πρέπει να θυμίσουμε την πανηγυρική δήλωση του Δένδια στις 12 του περασμένου Απρίλη, όταν επισκέφτηκε για δεύτερη φορά τη Λιβύη (χωρίς ο ομόλογός του να βρίσκεται εκεί για να τον υποδεχτεί, καθώς ήταν στην Αγκυρα, με τον πρωθυπουργό και το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο): «Η Ελλάδα είναι εκ νέου παρούσα στη Λιβύη και θα παραμείνει»! Παρούσα στη Λιβύη, με όλη τη σημασία του όρου, είναι η Τουρκία, σε ρόλο μαντρόσκυλου των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ. Και βέβαια, η Τουρκία θα πάρει πίσω (και με κέρδος) τα λεφτά που έχει επενδύσει για να στηρίξει στρατιωτικά την πλευρά Σάρατζ. Οι ιμπεριαλιστές θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος, η Τουρκία θα πάρει αυτά που της αναλογούν για το ρόλο μαντρόσκυλου και ο Μητσοτάκης καλείται να σώσει την ενεργειακή επένδυση του Μυτιληναίου, γιατί αν χαθεί κι αυτή, μαύρο φίδι που τον έφαγε.
Για τις θαλάσσιες ζώνες ούτε που το διανοούνται. «Η Ελλάδα είναι στη διάθεση της Λιβύης για να συμφωνήσουμε στις θαλάσσιες ζώνες μας», έλεγε τον Απρίλη ο Δένδιας. Και γέλασε κάθε πικραμένος. Διότι οι πάντες γνωρίζουν ότι το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για τον καθορισμό ΑΟΖ είναι ενεργό και οι συντεταγμένες του έχουν ήδη κατατεθεί στον ΟΗΕ, με την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Λιβύης να το έχει υιοθετήσει πλήρως.
Καταλάβατε γιατί κρέμασαν πλερέζες οι ελληναράδες, μετά τις εξελίξεις στο ΝΑΤΟ. Και γιατί η κυβερνητική προπαγάνδα έθαψε το συγκεκριμένο ζήτημα. Χαλάει το μύθο του «διεθνώς απομονωμένου Ερντογάν», με τον οποίο αποκοιμίζουν τον ελληνικό λαό, αναμοχλεύοντας τα πιο χαμερπή εθνικιστικά αισθήματα.
