Το 2019, πάνω από σαράντα χιλιάδες αγρότες και μεροκαματιάρηδες αυτοκτόνησαν στην Ινδία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (με την επιφύλαξη που υπάρχει πάντοτε απέναντι στα επίσημα στοιχεία, ιδιαίτερα για τέτοια θέματα). Οι αγρότες που αυτοκτόνησαν ήταν 10.281, λίγο λιγότεροι από όσους είχαν καταφύγει σ’ αυτή την πράξη ύστατης απελπισίας ένα χρόνο πριν. Οι μακάβριες κυβερνητικές στατιστικές σταμάτησαν από το 2015 και μετά να αναφέρουν τους λόγους για τους οποίους έγιναν αυτές οι αυτοκτονίες (για ευνόητους λόγους). Τι νόημα έχει, άλλωστε, αφού οι ανθρώπινες ζωές δεν μετράνε όταν πρόκειται για τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου; Μετράνε μόνο για τα παράσιτα που κάθονται στους κυβερνητικούς θώκους και στα διοικητικά συμβούλια των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
Ομως, τώρα οι αγρότες αποφάσισαν να αντισταθούν. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση πέρασε νόμο με τον οποίο οι αγρότες θα διαπραγματεύονται απευθείας με τους μεσάζοντες την πώληση της παραγωγής τους. Αυτό, όμως, θα τους μετατρέψει σε βορά των κορακιών των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων που θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές την παραγωγή των μικρών αγροτών και όχι στην ελάχιστη εγγυημένη τιμή με την οποία μέχρι σήμερα αγόραζε την παραγωγή τους το κράτος.
Χιλιάδες αγρότες, κυρίως από την επαρχία Παντζάμπ, στα βόρεια σύνορα με το Πακιστάν, αποφάσισαν να διαδηλώσουν στην πρωτεύουσα Νέο Δελχί. Αν και πάνω από 200 χιλιόμετρα μακριά, κάποιοι διαδηλωτές ταξίδεψαν ακόμα και με τα πόδια για το σκοπό αυτό, αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση λόγω κοροναϊού. Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν για τη δημοσια Υγεία, δε θα πέρναγε τέτοιο νόμο εν μέσω πανδημίας, αφού γνώριζε πολύ καλά ότι θα πυροδοτούσε την οργή των φτωχομεσαίων αγροτών. Αψήφησαν και τις εκκλήσεις του υπουργού Γεωργίας για… διάλογο. Αφού πρώτα το κοινουβούλιο ψήφισε το νόμο τον Σεπτέμβρη, γνωρίζοντας ότι από τότε οι αγρότες διαδήλωναν την αντίθεσή τους, τώρα ο υπουργός τους ζητά… «διάλογο» για να τους φιμώσει!
Οι πρώτες συγκρούσεις έγιναν την περασμένη Πέμπτη στην επαρχία Χαριάνα που βρίσκεται ανάμεσα στο Παντζάμπ και την πρωτεύουσα. Εκεί οι αγρότες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής που χρησιμοποίησαν δακρυγόνα και υδραντλίες για να τους διαλύσουν. Ομως, κατόρθωσαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό, χρησιμοποιώντας ακόμα και τρακτέρ για να μετακινήσουν τα αυτοκίνητα που οι μπάτσοι είχαν βάλει ως οδοφράγματα! Εφτασαν στα όρια της πρωτεύουσας, όπου και διαδήλωσαν, αλλά δεν μπόρεσαν να τα περάσουν. Στην προσπάθειά της να αναχαιτήσει το αγροτικό κύμα, η κυβέρνηση έκλεισε τα προαστιακά τρένα της πρωτεύουσας. Ομως οι αγρότες συνέχισαν να καταφθάνουν.
Σε μία χώρα που το 60% του πληθυσμού εργάζεται στην αγροτική οικονομία, η οποία παράγει το 15% του ΑΕΠ της, ενώ το 86% των αγροτών καλλιεργεί λιγότερα από δύο εκτάρια (20 στρέματα), καταλαβαίνετε ότι οι φτωχομεσαίοι αγρότες είναι πολλοί. Μόλις ένα 20% των αγροτών θα έχει διαπραγματευτική ικανότητα στο παζάρι με τους καπιταλιστές μεσάζοντες. Οι υπόλοιποι, που τα τελευταία χρόνια έχουν χτυπηθεί από ξηρασίες, φυσικές καταστροφές και είναι καταχρεωμένοι, θα καταδικαστούν σε (όχι και τόσο) αργό θάνατο.
Αυτό είναι που τους ωθεί στον ξεσηκωμό. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει και πόσο θα οξυνθεί η κατάσταση, με την κυβέρνηση να δηλώνει ότι η «ελάχιστη εγγυημένη τιμή» στραγγίζει τα κυβερνητικά ταμεία. Ομως, αντί να αυτοκτονούν, οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία. Ούτε ο κοροναϊός δεν τους σταμάτησε, που θερίζει στην Ινδία (χώρα με πάνω από 9 εκατομμύρια κρούσματα, που βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μετά τις ΗΠΑ). Γιατί ο κοροναϊός δεν είναι λιγότερο φονικός από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που έβγαλε τους αγρότες στο δρομο.
