Ιμπεριαλιστικά παιχνίδια με θρησκευτικό άρωμα

Ο πόλεμος ανάμεσα στο Φανάρι και τη Μόσχα διεξαγόταν υπόγεια εδώ και καιρό. Πλέον, ξέσπασε ανοιχτά και οδήγησε στη διακοπή των σχέσεων ανάμεσα στα δύο πατριαρχεία. Θα έχει όμως και συνέχεια, καθώς ήδη ένα τρίτο πατριαρχείο, αυτό της Αντιόχειας, τάχθηκε ανοιχτά στο πλευρό της Μόσχας και ζητά τη σύγκληση του Πανορθόδοξου Συμβουλίου Εκκλησιών, για να εξετάσει τις «αντικανονικές δράσεις» του Βαρθολομαίου.
 
Είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, το ονομαζόμενο και οικουμενικό, παρεμβαίνει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο σε ένα πολιτικό ζήτημα. Γιατί μη γελιόμαστε, το ζήτημα της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία αναγνώρισε ο Βαρθολομαίος, είναι καθαρά πολιτικό ζήτημα. Το Κίεβο εκκλησιαστικά ανεξαρτητοποιείται πλήρως από τη Μόσχα. Οταν αυτό το ζήτημα τεθεί στο πλαίσιο των σχέσεων Ρωσίας-Ουκρανίας, μπορεί κανείς να αντιληφθεί την πολιτική του σημασία.
 
Ακόμα κι αν αμφέβαλε κανείς, δεν του το επέτρεψε ο Πούτιν, ο οποίος συγκάλεσε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Ρωσίας και άφησε να διαρρεύσει πως ο ίδιος χαρακτήρισε «απόφαση σκάνδαλο» την κίνηση του Βαρθολομαίου. Βέλη προς το Φανάρι εξαπολύθηκαν και από το υπουργείο Εξωτερικών και τον Σεργκέι Λαβρόφ. Η Ρωσία χάνει μια δυνατότητα παρέμβασης στην Ουκρανία κι αυτό το χρεώνει στον Βαρθολομαίο, του οποίου τα κίνητρα δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβουμε. Επέλεξε να εξυπηρετήσει ένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ σε βάρος ενός άλλου.
 
Αυτές οι δουλειές δε γίνονται, φυσικά, χωρίς ανταλλάγματα. Τα θρησκευτικά ανταλλάγματα αποκλείονται, αν σκεφτούμε ότι στη Δύση κυριαρχούν άλλα χριστιανικά δόγματα (καθολικό, προτεσταντικό κτλ.) και όχι το ορθόδοξο. Επομένως, άλλου τύπου ανταλλάγματα πήρε ο Βαρθολομαίος. Οσο για τον Ιερώνυμο και το ελληνικό δεσποταριάτο, άκρα του τάφου σιωπή. Δε βγήκαν μπροστά για να υπερασπιστούν τον Βαρθολομαίο!