Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο διαβόητος πρόεδρος της Υεμένης Αλί Σάλεχ επέστρεψε αιφνιδιαστικά από τη Σαουδική Αραβία, όπου νοσηλευόταν από τις 4 Ιουνίου μετά από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, σε μια προφανή προσπάθεια να διασφαλίσει τον έλεγχο των εξελίξεων και να προστατέψει τα συμφέροντα της κλίκας του.
«Επιστρέφω στο έθνος φέρνοντας μαζί μου το περιστέρι της ειρήνης και το κλαδί της ελιάς» είπε, μεταξύ άλλων, σε τηλεοπτικό μήνυμά του την ίδια μέρα. Ομως το προσωπείο του ειρηνοποιού που φόρεσε δεν έπεισε τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που απαιτούν εδώ και 7 μήνες την παραίτηση και την τιμωρία του. Οχι μόνο γιατί αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά αναξιόπιστος εκδίδοντας στις 12 Σεπτεμβρίου ένα διάταγμα με το οποίο ανέθετε στον αντιπρόεδρο Χάντι να διαπραγματευτεί και να υπογράψει συμφωνία μεταβίβασης της εξουσίας με την αντιπολίτευση και τις επόμενες μέρες ο στρατός και η αστυνομία έπνιξαν στο αίμα τους διαδηλωτές. Αλλά και γιατί μόλις μια μέρα μετά την επιστροφή του οι κυβερνητικές δυνάμεις συνέχισαν το μακελειό, κλιμακώνοντας τις επιθέσεις εναντίον των διαδηλωτών και των ισχυρών πολιτικών αντιπάλων της κλίκας του Αλί Σάλεχ.
Τα ξημερώματα της 24ης Σεπτεμβρίου, ελεύθεροι σκοπευτές από γειτονικά κτίρια και στρατός επιτέθηκαν με αυτόματα όπλα και όλμους στην κατασκήνωση των διαδηλωτών που έχει στηθεί από το Φεβρουάριο στην πλατεία της Αλλαγής μπροστά στο πανεπιστήμιο της Σανάα, προκαλώντας το θάνατο τουλάχιστον 17 διαδηλωτών. Την ίδια ώρα, στη βόρεια περιοχή της πρωτεύουσας, κυβερνητικές δυνάμεις επιτέθηκαν με ρουκέτες και όλμους στους ένοπλους του πανίσχυρου φύλαρχου Σαντίκ αλ Αχμαρ, επικεφαλής της φυλής των Χασίντ, της ισχυρότερης φυλής στη χώρα, μέχρι πρότινος υποστηριχτή και τώρα πολιτικού αντίπαλου του Αλί Σάλεχ. Ταυτόχρονα έγινε επίθεση στο βορειοδυτικό τμήμα της Σανάα στη βάση της 1ης Θωρακισμένης Μεραρχίας, που διοικείται από το στρατηγό Αλί Μοχσίν αλ Αχμαρ και έχει προσχωρήσει στις γραμμές της αντιπολίτευσης από το Μάρτιο. Ο απολογισμός τουλάχιστον 50 νεκροί σε μια μέρα και 150 από τις 18 Σεπτεμβρίου.
Στις 25 Σεπτεμβρίου, σε νέα τηλεοπτική ομιλία του, ο Αλί Σάλεχ ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά κατηγόρησε τους αντιπάλους του ότι συνεργάζονται με την Αλ Κάιντα, ότι απεργάζονται πραξικόπημα και ότι ματοκυλούν τη χώρα σε μια προσπάθεια να καταλάβουν την εξουσία, ενώ ταυτόχρονα δήλωσε ότι δεσμεύεται στο σχέδιο Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, για δεύτερη φορά μετά την επιστροφή του Αλί Σάλεχ, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας και άλλων πόλεων της χώρας. Το ίδιο απόγευμα ένοπλοι της οικογένειας του Σαντίκ αλ Αχμαρ και άλλων φυλάρχων επιτέθηκαν και κατέλαβαν τη βάση της Προεδρικής Φρουράς, που διοικείται από το γιο του Αλί Σάλεχ Αχμέντ, στη Ντάχρα βόρεια της πρωτεύουσας, και συνέλαβαν αιχμάλωτους 30 στρατιώτες. Κατά τις συγκρούσεις σκοτώθηκαν 4 και τραυματίστηκαν 27 από τους ένοπλους του Σαντίκ αλ Αχμαρ καθώς και ο διοικητής της βάσης, ταξίαρχος Αλί αλ Κελέιμπι, και άγνωστος αριθμός στρατιωτών.
Η κατάληψη της βάσης αυτής θεωρείται ισχυρό πλήγμα για το καθεστώς Σάλεχ και λόγω της στρατηγικής θέσης της αλλά και γιατί είναι η δεύ-τερη βάση κοντά στην πρωτεύουσα που καταλαμβάνεται μέσα σε μια βδομάδα, γεγονός που δείχνει, εκτός των άλλων, τη δυναμική των αντιπάλων του. Στις 28 Σεπτεμβρίου και ενώ οι μαζικές διαδηλώσεις συνεχίζονται, καταρρίφθηκε από αντιαεροπορικά πυρά ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου Sukhoi έξω από τη Σανάα και ο πιλότος του συνελήφθη. Η κατάρριψη αποδίδεται στις δυνάμεις της 1ης Θωρακισμένης Μεραρχίας του στρατηγού Αλί Μόχσεν αλ Αχμαρ.
Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο Αλί Σάλεχ επέστρεψε στην Υεμένη με την έγκριση του Λευκού Οίκου και της σαουδαραβικής μοναρχίας. Είναι επίσης προφανές ότι η επιστροφή του αποτελεί επίδειξη ισχύος του καθεστώτος και σηματοδοτεί κλιμάκωση των ένοπλων συγκρούσεων. Δηλώνει ότι δεσμεύεται στο σχέδιο των χωρών του Κόλπου για τη μεταβίβαση της εξουσίας, το οποίο είχε τροποποιηθεί τρεις φορές προκειμένου να το υπογράψει και αρνήθηκε και τις τρεις φορές την ύστατη στιγμή να βάλει την υπογραφή του, επικαλούμενος αστείες δικαιολογίες. Και τώρα ζητά ξανά διαπραγματεύ-σεις, θέτοντας νέους όρους, για να εκβιάσει νέες παραχωρήσεις, για παράδειγμα την παραμονή του γιου του Αχμέντ στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα της κλίκας του. Και για να το πετύχει προχωρεί στην αιματηρή καταστολή της λαϊκής εξέγερσης και ταυτόχρονα κλιμακώνει τις στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον των ισχυρότερων αντιπάλων του για να τους αποδυναμώσει στρατιωτικά και πολιτικά.
Η τακτική αυτή εξυπηρετεί και το Λευκό Οίκο, που επιδιώκει τη διατήρηση του καθεστώτος, έστω και χωρίς τον Αλί Σάλεχ, γιατί θέλει να αποφύγει τους κραδασμούς, την πολιτική αστάθεια και ρευστότητα που μπορεί να προκαλέσουν η ανατροπή του καθεστώτος και η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού κάτω από την πίεση της λαϊκής εξέγερσης. Γιατί η Υεμένη έχει μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς συνορεύει βόρεια με τη Σαουδική Αραβία και ελέγχει το θαλάσσιο δρόμο μέσω του οποίου μεταφέρονται 3 εκατομμύρια πετρέλαιο την ημέρα.
Στις συνθήκες αυτές, η κλιμάκωση της ένοπλης αναμέτρησης ανάμεσα σε αστικές πολιτικές δυνάμεις που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο της εξουσίας όχι μόνο φαίνεται αναπόφευκτη, αλλά απειλεί να πάρει διαστάσεις εμφύλιου πολέμου. Η τραγωδία για το λαό της Υεμένης, που πληρώνει ήδη βαρύ φόρο αίματος, είναι ότι μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση με αστικοδημοκρατικά αιτήματα επισκιάζεται και χρησιμοποιείται από τις δυνάμεις αυτές.
