Η αναφορά (και όχι υποστήριξη, όπως θα δούμε παρακάτω) του Ομπάμα στα σύνορα Ισραήλ και Παλαιστίνης βάσει των ορίων του 1967, στην ομιλία που πραγματοποίησε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ την προηγούμενη Πέμπτη, έκανε το γύρο του κόσμου. Ο αμερικάνος πρόεδρος εμφανίστηκε να βάζει πάλι φρένο στις άπληστες ορέξεις των Σιωνιστών και να παίρνει για πρώτη φορά τόσο καθαρή θέση υπέρ των Παλαιστίνιων σχετικά με τα σύνορα, «ξαφνιάζοντας» τους πάντες και «σηματοδοτώντας το έναυσμα της αλλαγής πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή» (το «ξάφνιασμα» το ανακάλυψε η «Αυγή» και την «αλλαγή πολιτικής» η Καθημερινή, σε σχετική αρθρογραφία των εφημερίδων αυτών την προηγούμενη Παρασκευή 20/5/11).
Από την άλλη μεριά, ο Νετανιάχου, που επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον μία μέρα μετά, έκοψε κάθε συζήτηση για επιστροφή στα σύνορα του ‘67. Είδαμε λοιπόν να παίζεται ξανά το έργο «ο καλός Ομπάμα και ο κακός Νετανιάχου», σε μια διαστροφή της πραγματικότητας που την είχαμε ξαναδεί όταν ο Ομπάμα υποτίθεται ότι «τραβούσε το αυτί» του Νετανιάχου στο ζήτημα των εποικισμών. Τελικά οι εποικισμοί «ξεπάγωσαν» και ξανάρχισε η οικοδομική δραστηριότητα στη Δυτική Οχθη, χωρίς η «δημοκρατική Αμερική» να κουνήσει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι.
Αν όμως διαβάσει κανείς τόσο το λόγο του Νετανιάχου όσο και τις ομιλίες Ομπάμα, τόσο στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και τρεις μέρες αργότερα, στο ετήσιο συνέδριο της AIPAC (American Israeli Public Affairs Committee – Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων, που αποτελεί το άντρο του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ), θα διαπιστώσει ότι η «βόμβα» του Ομπάμα δεν ήταν παρά μία στρακαστρούκα που δεν προκάλεσε την παραμικρή ρωγμή στην ακλόνητη αμερικανοϊσραηλινή συμμαχία.
Τι είπε ο Ομπάμα
Για την ακρίβεια, η αναφορά που έκανε ο Ομπάμα στα σύνορα του ’67 δεν σήμαινε καν την υποστήριξή του στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα αυτά, όπως παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ! Για του λόγου το αληθές αντιγράφουμε την επίμαχη δήλωση του Ομπάμα: «Πιστεύουμε ότι τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης θα έπρεπε να βασιστούν στα όρια του 1967 με αμοιβαίες συμφωνίες ανταλλαγής (σ.σ. η έμφαση δική μας)), έτσι ώστε να οριστούν εξασφαλισμένα και αναγνωρισμένα σύνορα για τα δύο κράτη» (Ασοσιέιτεντ Πρες, 19/5/11).
Η διπλωματική γλώσσα του Ομπάμα ξεκαθαρίστηκε από τον ίδιο, τρεις μέρες αργότερα στο συνέδριο της AIPAC: «Τώρα, η αναφορά μου στα όρια του 1967 με αμοιβαία συμφωνημένες ανταλλαγές ήταν που απέσπασε το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής. Και καθώς η θέση μου παραποιήθηκε επανειλημμένα, αφήστε με να σας εξηγήσω τι σημαίνει “όρια του 1967 με αμοιβαία συμφωνημένες ανταλλαγές”. Εξ ορισμού, σημαίνει ότι τα δύο μέρη –οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι– θα διαπραγματευτούν σύνορα που θα είναι διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν στις 4 Ιουνίου του 1967. Είναι μία γνωστή φόρμουλα για όλους όσοι έχουν εργαστεί γι’ αυτό το ζήτημα επί μία γενεά. Επιτρέπει στα μέρη να κρίνουν μόνα τους τις αλλαγές που έλαβαν χώρα τα τελευταία 44 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της νέας δημογραφικής πραγματικότητας, πάνω στη βάση των αναγκών των δύο πλευρών. Ο τελικός στόχος είναι δύο κράτη για δύο λαούς» (Αλ Τζαζίρα, 22/5/11).
Σύνορα που θα βασίζονται (κι όχι θα είναι) στα όρια του ’67 με ανταλλαγές εδαφών ζήτησε ο Ομπάμα από την πρώτη κιόλας ομιλία του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που μεταφράστηκε σε δήθεν υποστήριξή του σε παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του ‘67. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι τα σύνορα του ’67 δεν είναι τα όρια που υποστηρίζει ο Ομπάμα, αλλά η βάση συζήτησης πάνω στην οποία θα γίνει το «κόψε-ράψε» για να ληφθούν υπ’ όψη οι «δημογραφικές αλλαγές των τελευταίων 44 χρόνων». Πίσω από αυτό κρύβεται η υποστήριξη Ομπάμα στην προσάρτηση των μεγάλων εποικισμών της Δυτικής Οχθης στο Ισραήλ (όπως ζητούν οι Σιωνιστές), προκειμένου να συναινέσει στη δημιουργία ενός «παλαιστινιακού κράτους». Κι αυτό το κράτος ο Ομπάμα το θέλει «αποστρατιωτικοποιημένο»! Αν δεν γίνουν αυτά «καμία ψήφος στον ΟΗΕ δεν θα δημιουργήσει ποτέ ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος» υποστήριξε ο Ομπάμα, κλείνοντας μια για πάντα την πόρτα στα σχέδια της Παλαιστινιακής Αρχής να ζητήσει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το φθινόπωρο ψήφο αναγνώρισης, η οποία όμως δεν θα έχει καμία πρακτική αξία, όπως καμία πρακτική αξία δεν είχαν τόσα ψηφίσματα υπέρ των Παλαιστίνιων που έχουν ψηφιστεί από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Την πρόσφατη συμφωνία συμφιλίωσης Φατάχ-Χαμάς ο Ομπάμα την χαρακτήρισε «τεράστιο εμπόδιο για την ειρήνη», εξαπολύοντας τα πυρά του κατά της «τρομοκρατικής» Χαμάς και θέτοντας ξανά σαν προαπαιτού-μενα την αποδοχή από τη Χαμάς του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ, την αποκήρυξη της βίας και τη δέσμευση σε όλες τις προηγούμενες συμφωνίες που είχε συνάψει η Παλαιστινιακή Αρχή με τους Σιωνιστές καθώς και την απελευθέρωση του ισραηλινού λοχία Γκιλάντ Σαλίτ. Δηλαδή, ο Ομπάμα δεν κάνει βήμα πίσω από την πολιτική Μπους στο παλαιστινιακό ζήτημα. Καταλήγοντας, ξέσπασε σ’ ένα φιλο-σιωνιστικό κρεσέντο που θα έκανε ακόμα και τον Σαρόν (που από το 2006 έχει μετατραπεί σε φυτό) να βγει από… τη γλάστρα του: «Εγώ και η κυβέρνησή μου κάναμε την ασφάλεια του Ισραήλ προτεραιότητα. Γι’ αυτό αυξήσαμε τη συνεργασία μεταξύ των δύο στρατών μας σε πρωτοφανή επίπεδα. Γι’ αυτό παρέχουμε τις πιο προηγμένες τεχνολογίες μας στους ισραηλινούς συμμάχους. Γι’ αυτό, παρά τους δύσκολους οικονομικά και- ρούς, έχουμε αυξήσει την εξωτερική οικονομική βοήθεια προς το στρατό σε επίπεδα ρεκόρ. Αυτό συμπεριλαμβάνει την επιπρόσθετη υποστήριξη –εκτός της κανονικής στρατιωτικής βοήθειας– για το αντιπυραυλικό σύστημα Σιδερένια Ασπίδα» (από την ομιλία στο συνέδριο της AIPAC, Αλ Τζαζίρα, 22/5/11).
Φυσικά, ο Ομπάμα δεν ασχολήθηκε με τέτοια «τιποτένια» ζητήματα, όπως η σιωνιστική καταστολή των διαδηλώσεων στην επέτειο της Νάκμπα, οι εποικισμοί και όλα τα «αγκάθια» που ταλανίζουν την περιοχή δεκαετίες τώρα.
Οι σιωνιστικές απαιτήσεις
Ας δούμε όμως τι ζήτησε ο Νετανιάχου. Αφού ευχαρίστησε για την αμέριστη αμερικάνικη υποστήριξη και ευλόγησε ξανά τα γένια του παρουσιάζοντας τη χώρα του σαν τη μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής όπου οι άραβες πολίτες ζουν «ελεύθεροι»(!) και εξαπέλυσε τα πυρά του κατά του «τρομοκρατικού» Ιράν που λίγο έλλειψε να μας πει ότι απειλεί… κάθε ζωντανό οργανισμό πάνω στη γη, ο Νετανιάχου παρουσίασε ξεκάθαρα τις σιωνιστικές θέσεις. Σύμφωνα μ’ αυτές, οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να δεχτούν τα ακόλουθα:
1. Να δεχτούν τις δημογραφικές αλλαγές που συνέβησαν από το 1967. Σύμφωνα με τον Νετανιάχου, οι «650 χιλιάδες Ισραηλινοί που ζουν πέρα από τα όρια του 1967 διαμένουν στις γειτονιές και τα προάστια της Ιερουσαλήμ και του ευρύτερου Τελ Αβίβ». Επομένως, «κάτω από μία ρεαλιστική συμφωνία ειρήνης, αυτές οι περιοχές, όπως και άλλες κρίσιμης στρατηγικής και εθνικής σημασίας, θα έπρεπε να ενσωματωθούν στα τελικά σύνορα του Ισραήλ».
2. Να ξεχάσουν κάθε σκέψη για επιστροφή των προσφύγων: «Οι Εβραίοι απ’ όλο τον κόσμο θα έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν στο εβραϊκό κράτος. Οι Παλαιστίνιοι απ’ όλο τον κόσμο θα έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν, εάν το θελήσουν, σε ένα παλαιστινιακό κράτος. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα των παλαιστίνιων προσφύγων θα λυθεί έξω από τα σύνορα του Ισραήλ».
3. Να ξεχάσουν την Ιερουσαλήμ για πρωτεύουσά τους. «Οσο για την Ιερουσαλήμ, μόνο ένα δημοκρατικό Ισραήλ έχει προστατεύσει την ελευθερία της λατρείας για όλες τις θρησκείες στην πόλη. Η Ιερουσαλήμ δεν θα πρέπει να διαιρεθεί ποτέ. Η Ιερουσαλήμ θα πρέπει να παραμείνει η ενιαία πρωτεύουσα του Ισραήλ».
4. Να καταθέσουν τα όπλα και να δεχτούν ένα αποστρατιωτικοποιημένο κράτος. Ενα πλήρως αποστρατιωτικοποιημένο κράτος. Αυτό –όπως υποστήριξε– είναι κεφαλαιώδες για την ασφάλεια του Ισραήλ, όπως κεφαλαιώδης είναι η μακρόχρονη διατήρηση της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας κατά μήκος του ποταμού Ιορδάνη, δηλαδή σε όλα τα ανατολικά σύνορα του Ισραήλ με την Ιορδανία, συμπεριλαμβανομένων των συνόρων της Δυτικής Οχθης με την Ιορδανία! Δηλαδή οι Σιωνιστές θέλουν όχι μόνο το παλαιστινιακό «κράτος» να μην έχει στρατό, αλλά να υπάρχει ισραηλινός στρατός σε όλο το μήκος των ανατολικών συνόρων του!
5. Να γυρίσουν την πλάτη στη Χαμάς, την οποία χαρακτήρισε «παλαιστινιακή έκδοση της Αλ Κάιντα»!
Αν δεχτούν όλ’ αυτά οι Παλαιστίνιοι, τότε το Ισραήλ θα είναι η πρώτη χώρα που θα αναγνωρίσει στον ΟΗΕ το κράτος τους, δεσμεύτηκε ο Νετανιάχου! Μόνο που τότε αυτό το κράτος δεν θα μοιάζει σε τίποτα με κράτος, αλλά μόνο με εξαθλιωμένη αποικία ή καλύτερα με ανοιχτή φυλακή…
