Η 69η επέτειος της Νάκμπα (στα αραβικά σημαίνει Καταστροφή), κατά την οποία οι σιωνιστές γιορτάζουν την ίδρυση του κράτους τους και οι Παλαιστίνιοι πενθούν για τη μαζική εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστίνιων από τις εστίες τους (από 750 μέχρι 900 χιλιάδες τους υπολογίζουν) και την κατοχή, συνοδεύτηκε από σφοδρές συγκρούσεις, όπως κάθε χρόνο. Αυτήν τη φορά, επίκεντρα των συγκρούσεων ήταν η Ραμάλα (η υποτιθέμενη πρωτεύουσα της Παλαιστινιακής Αρχής) και η Βηθλεέμ, στη Δυτική Οχθη. Η επέτειος ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες, δεδομένης της συνέχισης της μεγάλης απεργίας πείνας των φυλακισμένων, που ήδη έχει οξύνει τις αντιθέσεις. Γι’ αυτό και οι διαδηλώσεις ήταν μαζικές και πήραν βίαιο χαρακτήρα, με πολλούς νεολαίους να πετούν πέτρες στους πάνοπλους ισραηλινούς στρατιώτες και τους τελευταίους να απαντούν με βροχή από πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα. Το αποτέλεσμα ήταν, δεκατρείς Παλαιστίνιοι να μεταφερθούν τραυματισμένοι στα νοσοκομεία.
Την ίδια στιγμή, οι σιωνιστές υπενθύμισαν τη βάρβαρη εξουσία τους σκοτώνοντας εν ψυχρώ έναν 28χρονο παλαιστίνιο ψαρά στη Λωρίδα της Γάζας, επειδή παραβίασε την περιοχή που επιτρέπεται το ψάρεμα. Ο Μοχάμεντ Μπακρ τόλμησε να βγει στα ανοιχτά με το ψαροκάικό του και όπως δήλωσαν οι ισραηλινές Αρχές, «δεν υπάκουσε στην προειδοποίηση του ισραηλινού Λιμενικού», γι’ αυτό και γαζώθηκε από σφαίρες και άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στη βάρκα του!
Η σιωνιστική βαρβαρότητα απλώνεται από άκρη σε άκρη της χώρας, φτάνοντας μέχρι και τους 80 χιλιάδες παλαιστίνιους Βεδουίνους που ζουν στην έρημο Νεγκέβ, που σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Πολιτικών Δικαιωμάτων του Ισραήλ (ACRI) (βλ. https://www.aljazeera.com/news/2017/05/israel-razes-palestinian-bedouin-village-113th-time-170517075143632.html), αν και έχουν ισραηλινή υπηκοότητα, στερούνται βασικών κρατικών παροχών, όπως υδροδότηση, ηλεκτρισμό, αποκομιδή σκουπιδιών και πρόσβαση στην Παιδεία, επειδή τα χωριά τους δεν είναι νόμιμα. Γι’ αυτό και οι σιωνιστές τα ισοπεδώνουν, όπως έγινε την περασμένη Τετάρτη με το χωριό Aρακίμπ. Το ισοπέδωσαν για 113η φορά από το 2000, διώχνοντας τους κατοίκους του!
Επτά δεκαετίες τώρα, η Παλαιστίνη συνεχίζει να ματώνει. Είτε στα πεδία των μαχών, είτε στις βίαιες συγκρούσεις των διαδηλωτών με τις δυνάμεις κατοχής, είτε όταν κάποιος δεν υπακούει τυφλά στις προσταγές των δυναστών του (ακόμα κι αν ο ίδιος δεν αποτελεί κίνδυνο γι’ αυτούς, όπως συνέβη με τον Μοχάμεντ Μπακρ). Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι δεν παραδίδεται. Οι σιωνιστές και οι Αμερικάνοι δοκίμασαν τα πάντα. Αγρια καταστολή, στοχευμένες δολοφονίες πρωτοπόρων αγωνιστών, φυλακίσεις, βομβαρδισμούς, εισβολές σε πόλεις και χωριά, κατεδαφίσεις κατοικιών, σε συνδυασμό με μια ψευδεπίγραφη παλαιστινιακή «Αρχή», η οποία το μόνο που έκανε ήταν να αποτελέσει συμπλήρωμα της ισραηλινής κατοχής.
Τελευταίο τους «κατόρθωμα», οι προσπάθειες να πυροδοτήσουν εμφύλιο πόλεμο, με τον σημερινό πρόεδρο της Π.Α. Μαχμούντ Αμπάς να αρνείται να πληρώσει τους μισθούς στο ένα τρίτο των 45.000 δημοσίων υπαλλήλων που εργάζονται στη Λωρίδα της Γάζας (και αμείβονται από την Π.Α.). Ο Αμπάς αρνείται επίσης να πληρώσει τους φόρους για το πετρέλαιο και το ηλεκτρικό ρεύμα που εισάγονται στη Λωρίδα της Γάζας, με στόχο να δυσκολευτεί η ζωή των κατοίκων της Γάζας και να εξεγερθούν ενάντια στην κυβέρνηση της Χαμάς. Αυτό όμως αποτελεί ακόμα όνειρο θερινής νύχτας για τον Αμπάς και την κλίκα του, που έχουν στρογγυλοκαθήσει στις καρέκλες της Παλαιστινιακής Αρχής για πάνω από δέκα χρόνια.
