Ανταλλαγή πυρών μεταξύ Μέρκελ και Τραμπ περιλάμβανε το μενού των αμερικανογερμανικών σχέσεων αυτή τη βδομάδα. Επιστρέφοντας από την αδιάφορη συνάντηση των G7 στην Ταορμίνα της Σικελίας, η Μέρκελ πήγε σε φεστιβάλ μπίρας στο Μόναχο, που λειτουργούσε σαν προεκλογική συγκέντρωση της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης και «απασφάλισε», όπως έγραψαν τα γερμανικά Μέσα: «Η ΕΕ δεν μπορεί να στηριχτεί πλέον στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ηρθε η ώρα να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας. Οι εποχές που μπορούσαμε να εξαρτιόμαστε από τους άλλους τελειώνουν».
Ασφαλώς, η προεκλογική περίοδος στη Γερμανία παίζει το ρόλο της, καθώς το βασικό διακύβευμα των μεγάλων αστικών κομμάτων είναι «η ισχυρή Γερμανία και το μέλλον της». Δύσκολα, όμως, μια έμπειρη πολιτικός όπως η Μέρκελ θα ανέβαζε τόσο πολύ τους τόνους της ρητορικής ενάντια στον αγγλοσαξονικό άξονα, αν δεν υπήρχε το πραγματικό πρόβλημα του οικονομικού πολέμου που κηρύσσει ενάντια στη Γερμανία ο Τραμπ. Ενός πολέμου που έως τώρα είχε τη μορφή της αποκάλυψης από τις αμερικάνικες Αρχές «αθέμιτων μεθόδων» γερμανικών μονοπωλίων (Siemens παλαιότερα, Volkswagen πρόσφατα), χωρίς εμφανή ανάμιξη της πολιτικής ηγεσίας των ΗΠΑ. Οι υποθέσεις αυτές έκλειναν με εξωδικαστικούς συμβιβασμούς, στο πλαίσιο των οποίων τα γερμανικά μονοπώλια πλήρωναν «τσουχτερά» πρόστιμα και συνέχιζαν τις δραστηριότητές τους στην αμερικάνικη αγορά.
Ο Τραμπ, από την προεκλογική περίοδο ακόμα, αναβίβασε σε πολιτικό ζήτημα αυτό που έως τότε περιοριζόταν στο επίπεδο του επιχειρηματικού ανταγωνισμού και της τήρησης της αμερικάνικης νομοθεσίας περί «υγιούς ανταγωνισμού». Την ίδια τακτική ακολούθησε και μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο. Οποτε του δινόταν η ευκαιρία, μιλούσε για την BMW και τη VW που πνίγουν την αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία. Τα ίδια επανέλαβε και στις Βρυξέλλες, στο επίσημο δείπνο των ηγετών των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, όπου εις επήκοον όσων βρίσκονταν γύρω του ακούστηκε να λέει ότι «οι Γερμανοί είναι πολύ κακοί», επειδή «πουλάνε πολλά αυτοκίνητα στις ΗΠΑ». Κι ήταν αυτή η μεθοδευμένη πρόκληση που πυροδότησε την αντίδραση της Μέρκελ. Φυσικά, ο Τραμπ δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Μέσα από το αγαπημένο του twitter διαμήνυσε: «Εχουμε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ εμπορικό έλλειμμα με τη Γερμανία, συν ότι αυτοί πληρώνουν ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΑ στο ΝΑΤΟ και τον στρατό. Πολύ κακό για τις ΗΠΑ. Αυτό θα αλλάξει». Δε χρειάζεται να πούμε ότι διάλεξε σκόπιμα τις λέξεις που έγραψε με κεφαλαία.
Πίσω από τη Μέρκελ συντάχθηκαν και οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. Μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών και πρώην πρόεδρος του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, να προσπάθησε να κρατήσει κάποιες αποστάσεις («θεωρώ ότι είναι ανάρμοστο να επικοινωνούμε τώρα με δηλώσεις που γίνονται κάτω από τέντες σε φεστιβάλ μπίρας και μέσω twitter» – «η Ιστορία των ΗΠΑ είναι μεγάλη και η χώρα σπουδαιότερη απ' ό,τι δείχνει η υπάρχουσα σύγκρουση και γι' αυτό νομίζω ότι θα επανέλθουμε σε καλές σχέσεις στο μέλλον»), όμως δεν παρέλειψε και αυτός να πει ότι ο Τραμπ «απομακρύνεται διαρκώς από τα ιδεώδη του δυτικού κόσμου». Είτε για να μη μείνει πίσω είτε επειδή θεώρησε υποτονικές τις δηλώσεις Γκάμπριελ, ο υποψήφιος του SPD για την καγκελαρία, Μάρτιν Σουλτς, πήρε φόρα και, αφού χαρακτήρισε τον Τραμπ «καταστροφέα των δυτικών αξιών», κατέληξε πως «οφείλει κάποιος να εναντιωθεί σε έναν τέτοιο άνθρωπο και την ιδεολογία του».
Το γεγονός ότι η ρητορική ανάμεσα στους ηγέτες δύο από τις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη φτάνει σε τέτοια ένταση, που θυμίζει ρητορική στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, δείχνει ότι στο παρασκήνιο η όξυνση έχει χτυπήσει «κόκκινο». Ασφαλώς έχουν γίνει παρασκηνιακές συναντήσεις ανάμεσα σε υψηλόβαθμα στελέχη των δύο χωρών, έχουν γίνει και δύο συναντήσεις στο ανώτατο επίπεδο (μία στην Ουάσινγκτον, όπου μετέβη η Μέρκελ, και μία στη Σικελία, στο περιθώριο της συνόδου των G7), οι αμερικάνικες απαιτήσεις έχουν τεθεί, οι Γερμανοί δεν πρέπει να έκαναν τίποτα, γι' αυτό και η σύγκρουση πέρασε στη δημόσια σφαίρα, με ένταση που δε θυμόμαστε να έχει ξαναϋπάρξει εδώ και δεκαετίες. Περιμένουμε, λοιπόν, το επόμενο επεισόδιο του οικονομικού πολέμου, όχι φυσικά σε επίπεδο ρητορικής.
