Μαζικές διαδηλώσεις 1.5 εκατομμύριου Γάλλων (νέων και γέρων) στους δρόμους πολλών γαλλικών πόλεων, 57 πανεπιστήμια και 814 σχολεία κλειστά ή σε κατάληψη, επεισόδια και συγκρούσεις στο Παρίσι, ένας 39χρονος συνδικαλιστής του συνδικάτου των ταχυδρομείων να χαροπαλεύει, αφού ποδοπατήθηκε απ’ τα γαλλικά ΜΑΤ (με τους μπάτσους να αρνούνται να ζητήσουν ακόμα και ιατρική βοήθεια) και μία γενική απεργία για τις 28 Μάρτη, συνθέτουν το σκηνικό στην ταραγμένη, για δεύτερη φορά μέσα σε μερικούς μήνες, Γαλλία.
Η κοινωνική αγανάκτηση εκδηλώνεται για μια ακόμη φορά. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι οι «κολασμένοι» των προαστίων, αλλά οι «καθαρόαιμοι» Γάλλοι νεολαίοι, με πρώτους τους φοιτητές και τους μαθητές. Δεν γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η έκρηξη. Αν και ο Ντε Βιλπέν εμφανίζεται «σκληρός», καίγοντας τη δημοτικότητά του, γεγονός που ίσως του κοστίσει την προεδρία, και απορρίπτοντας το «τελεσίγραφο» των συνδικάτων να αποσύρει το νόμο του «Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης», ωστόσο έδειξε σημάδια συνδιαλλαγής αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να γίνουν κάποιες τροποποιήσεις στο νόμο (όπως ο περιορισμός από δύο σε ένα χρόνο της περιόδου κατά την οποία θα απελευθερωθούν οι απολύσεις για νέους κάτω των 26 ετών, αξιολόγηση και πιθανή αναθεώρηση του νόμου ανά εξάμηνο κτλ).
Ισως αυτό να εκτονώσει την αγανάκτηση, ίσως όχι τόσο εύκολα. Για την ώρα, οι φοιτητές συνεχίζουν, με τους 455 εκπροσώπους 66 πανεπιστημίων (σε σύνολο 84) να υπερψηφίζουν τη Δευτέρα το βράδυ την πρόταση για γενική απεργία, ενώ οι διαδηλώσεις συνεχίζονται στις γαλλικές πόλεις. Πόσο όμως θα μπορέσουν να συνεχιστούν και να μην αποκλιμακωθούν απ’ τα κόμματα της «Αριστεράς» και τα συνδικάτα που σέρνονται σ’ αυτή τη μάχη;
Πολλά γράφτηκαν για ένα νέο γαλλικό Μάη, για άρωμα εξέγερσης που αγγίζει όλη την Ευρώπη κτλ. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν την έκταση και τα όρια αυτής της έκρηξης. Ομως δε μπορούμε παρά να σημειώσουμε ότι τα γαλλικά προάστια του Παρισιού – οι πλέον κολασμένοι απ’ τους κολασμένους – δε φαίνεται να συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό. Πράγμα που αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο γράμμα ενός γάλλου φοιτητή που ζει στα προάστια, τη μετάφραση του οποίου αναδημοσιεύουμε απ’ το Indymedia:
«Mια σκέψη για τους εξεγερμένους… Στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών δεν υπάρχει καμία διεκδίκηση γι’ αυτούς που ζουν στα προάστια. Δεν φαίνεται να απασχολούν κανέναν τα γεγονότα του Νοέμβρη και του Δεκέμβρη, ούτε καν τους φοιτητές. Λοιπόν, ραντεβού προσεχώς, όταν αυτοί που βρίσκονται ξανά με το κεφάλι μέσα στο νερό θα αποφασίσουν να δράσουν. Δηλώνω ότι για μια ακόμη φορά, εμείς που ζούμε στα προάστια είμαστε μόνοι. Οταν κάποιοι προσπαθούμε να μιλήσουμε για τις εξεγέρσεις που ταρακούνησαν τη χώρα τον τελευταίο καιρό, μας απαντούν ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αντι-CPE κίνημα. Ξεχνούν όμως ότι αυτή η κυβερνητική πρόταση εμφανίστηκε μετά από εκείνα τα γεγονότα. Ξεχνούν επίσης ότι εμείς είμαστε εκείνοι που βιώνουμε την αβεβαιότητα από πρώτο χέρι και ότι οι εξεγέρσεις του Νοέμβρη ήταν ακριβώς συνέπεια αυτής της κατάστασης. Αλλά ξέχασα, αυτά ήταν έργα μερικών εγκληματιών που το μόνο που σκέπτονται είναι να σπείρουν την αταξία. Ευχαριστώ για την προπαγάνδα! Είμαι απογοητευμένος, γιατί και πάλι δεν έχουμε την υποστήριξη των φοιτητών, και βλέπω ότι δε νοιάζεστε, ούτε καν τώρα. Θα θέλαμε να σας δούμε να φέρετε στο κίνημα πολιτική ωριμότητα και μια αίσθηση οργάνωσης. Αλλά μερικοί φαίνεται ότι μας θυμούνται μόνο όταν τα πράγματα γίνονται ζόρικα και όταν χρειάζονται ανθρώπινο κρέας για να δεχτεί τα χτυπήματα των κλομπ. Και τι σκοπεύετε να κάνετε όταν μερικοί από μας φυλακιστούν ή απελαθούν στις χώρες τους;
Είμαι εναντίον του CPE, αν και κατά βάθος ξέρω πως, ό,τι και αν συμβεί, εμείς θα είμαστε πάντα οι πρώτοι που θα βιώνουμε την εκμετάλλευση και την αβεβαιότητα. Δεν έχω πια αυταπάτες… Μας έλεγαν συνεχώς ότι οι σπουδές θα επέτρεπαν στη γενιά μας να βγει απ’ τα προάστια. Αυτή η γενιά απέκτησε πρόσβαση στη μόρφωση και στην πολιτική κουλτούρα. Αυτή η γενιά καταπνίγει συνέχεια την οργή της ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Αργά ή γρήγορα, όμως, έρχεται αντιμέτωπη με τις διακρίσεις και την αδικία. Μια μέρα, αυτή η οργή θα εκραγεί. Μην περιμένετε να είναι ένα σοφτ κίνημα, γιατί αυτό που περιέχεται μέσα σε 20 ή 30 χρόνια δε θα μπορούσε παρά να είναι ανεξέλεγκτο. Μην περιμένετε πια τους εξεγερμένους, γιατί καταλάβαμε ότι εμείς είμαστε τα πρώτα θύματα. Οι δράσεις μας θα είναι οργανωμένες, καλά υπολογισμένες και νομιμοποιημένες με πολιτικά επιχειρήματα, και σας βεβαιώνω ότι θα πάρουν γρήγορα βίαιη τροπή. Και τότε θα νοιαστείτε, είτε το θέλετε είτε όχι, γιατί το κίνημα αυτό δε θα περιοριστεί μόνο στις συνοικίες. Οσο θα αδιαφορούν οι πάντες, και θα μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι είμαστε τα επικίνδυνα στοιχεία αυτής της κοινωνίας, η οργή μας θα βρίσκει έδαφος και θα μεγαλώνει. Η έκβαση θα είναι τραγική.
Οσο οι φοιτητικές διεκδικήσεις δε θα περιλαμβάνουν την αποφυλάκιση και την επιστροφή των εξεγερμένων στη Γαλλία (εννοεί εκείνων που έχουν απελαθεί –στΜ) δεν έχω καμία διάθεση να νοιαστώ καθώς, το επαναλαμβάνω, είτε με το CPE είτε χωρίς αυτό, τίποτα δεν αλλάζει για μας. Καθώς θα αρχίζουμε να ξυπνάμε, εμείς, οι φοιτητές από τα προάστια, θα μπορείτε να μας αποκαλείτε με όλα τα ονόματα: αποβράσματα, εγκληματίες, σπάστες, τρομοκράτες και πάει λέγοντας. Αλλά, μέσα στην ψυχή και στη συνείδησή μου, δε δίνω πια δεκάρα γι’ αυτό…
Eres
φοιτητής και εγκληματίας του 7-8 (15/3/06)».
Τα δικά μας σχόλια περιττεύουν.
