Ο Εμανουέλ Μακρόν θα εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας το βράδυ της Κυριακής. Μολονότι πάντοτε πρέπει να κρατάει κανείς μια πισινή, εν προκειμένω οι συσχετισμοί είναι τόσο συντριπτικά υπέρ του ώστε να προεξοφλούν τη νίκη του. Η Μαρίν Λεπέν δε φαίνεται να κυνηγά τη νίκη, αλλά την ήττα με όσο γίνεται μικρότερη διαφορά, ώστε να ελπίζει πως στον επόμενο γύρο (μετά από τέσσερα χρόνια), θα είναι αυτή που θα κόψει το νήμα.
Αυτή η βεβαιότητα είναι που επιτρέπει στον πονηρό πολιτικάντη Ζαν-Λικ Μελανσόν να κάνει το παπί, αρνούμενος να δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του ή έστω να πει τι θα κάνει ο ίδιος αύριο. Γιατί να δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους του, όταν είναι βέβαιο ότι και χωρίς αυτούς ο Μακρόν θα νικήσει; Από την άλλη, το να υιοθετήσει γραμμή αποχής είναι «πάρα πολύ» για έναν σοσιαλδημοκράτη όπως ο Μελανσόν. Ετσι, κατέληξε στο «κατά συνείδηση», ξεσηκώνοντας μια υστερική καμπάνια εναντίον του από το γαλλικό αστικό Τύπο, που θέλει όχι απλά να σιγουρέψει τη νίκη του Μακρόν (γι' αυτήν δεν αμφιβάλλει), αλλά να κατατροπώσει τη Λεπέν, προκαλώντας ρήγμα στις γραμμές του «Εθνικού Μετώπου», όπου μια μειοψηφία καραδοκεί για να το επαναφέρει στις… υγιείς φασιστικές βάσεις από τις οποίες ξεκίνησε ο ιδρυτής του, Ζαν-Μαρί Λεπέν.
Σκασίλα του, όμως, του Μελανσόν αν του επιτίθενται η «Μοντ» και η «Λιμπερασιόν» ή αν οι σύμμαχοί του στον πρώτο γύρο, όπως τα μεγαλοστελέχη του εξαϋλωμένου «Κ»Κ Γαλλίας, Πιέρ Λοράν και Ιγκόρ Ζαμικέ, τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ψήφου στον Μακρόν και στηλιτεύουν εκείνους που ταυτίζουν τους δύο υποψήφιους του δεύτερου γύρου. Ο Μελανσόν, όπως θα έκανε κάθε τυχοδιώκτης σοσιαλδημοκράτης, κοιτάζει την αυθόρμητη τάση που υπάρχει ανάμεσα στους ψηφοφόρους, ένα μεγάλο τμήμα των οποίων ταυτίζει τον Μακρόν με τη Λεπέν και επιλέγει την αποχή. Από τους 243.128 εγγεγραμμένους στη διαδικτυακή πλατφόρμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (σχήμα με το οποίο κατέβηκε υποψήφιος ο Μελανσόν), το 36,12% τάχθηκε υπέρ του λευκού ή άκυρου, το 29,05% τάχθηκε υπέρ της αποχής και μόνο το 34,83% τάχθηκε υπέρ της ψήφου στον Μακρόν. Η δε CGT, ο πάλαι ποτέ πανίσχυρος συνδικαλιστικός βραχίονας του «Κ»Κ Γαλλίας και νυν αυτονομημένος από το κόμμα μηχανισμός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, κυκλοφόρησε αφίσες που εμμέσως πλην σαφέστατα προπαγανδίζουν την αποχή ή το λευκό-άκυρο, με το σύνθημα «χολέρα ή πανούκλα…». Ασε που ακόμα και διανοούμενοι συνδεδεμένοι με τη γαλλική «ριζοσπαστική Αριστερά», όπως ο Εμανουέλ Τοντ ή ο Μισέλ Ονφρέ, βάζουν στον ίδιο παρονομαστή Μακρόν και Λεπέν.
Για τον Μελανσόν, λοιπόν, αυτή η τάση της αποδοκιμασίας και των δύο υποψήφιων διαμορφώνει όρους δικής του πολιτικής ενίσχυσης στο μέλλον, ειδικά όταν ο Μακρόν θ' αρχίσει να αντιμετωπίζει την αμφισβήτηση, ενδεχομένως και τους εργατικούς αγώνες. Στην πραγματικότητα, παίζει ένα «σιγουράκι», με την προσδοκία ότι θα έχει υψηλή «απόδοση».
Μιλώντας γενικά, θα έλεγε κανείς ότι αυτή η αυθόρμητη τάση της αποχής-λευκού-άκυρου, έστω κι αν αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος του κοινοβουλευτικού κρετινισμού (όλοι αυτοί, γεμάτοι αυταπάτες, ψήφισαν Μελανσόν στον πρώτο γύρο), είναι μια πολιτικά υγιής τάση. Αυτό το συμπέρασμα, όμως, είναι πρόχειρο και εν πολλοίς πραγματιστικό, καθόσον αγνοεί τη βασικότερη παράμετρο της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας στη Γαλλία: την απουσία οργανωμένης εργατικής πολιτικής, σε πλήρη ρήξη με την αστική πολιτική.
Οταν ο Ζαχαριάδης έλεγε «τι Παπάγος τι Πλαστήρας» εξέφραζε μια τακτική που απέρρεε από μια επαναστατική στρατηγική. Το «τι Μακρόν τι Λεπέν» εκφράζει θυμό και απογοήτευση επειδή δεν πέρασε στο δεύτερο γύρο ο Μελανσόν, ο οποίος δεν είναι παρά ένας Τσίπρας του 2011-2014. Διψασμένος για την αστική εξουσία και τίποτ' άλλο.
