Διεθνή σάλο έχει ξεσηκώσει η πρακτική υποχρεωτικής σίτισης των κρατούμενων απεργών πείνας από τους δεσμοφύλακες στις φυλακές της αμερικάνικης βάσης στο Γκουαντανάμο. Αυτή η κίνηση, βέβαια, δεν αποτελεί πρωτοβουλία της διοίκησης της φυλακής, αλλά γίνεται καθ' υπόδειξη της κυβέρνησης Ομπάμα, η οποία προσπαθεί εναγωνίως να σταματήσει την απεργία πείνας των κρατούμενων που διανύει ήδη τον πέμπτο μήνα.
Σύμφωνα με στοιχεία που δίνει η διοίκηση της φυλακής, στην απεργία πείνας συμμετέχουν οι 106 από τους 166 κρατούμενους, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες των κρατούμενων οι απεργοί πείνας φτάνουν τους 130. Οι κρατούμενοι που υποβάλλονται σε υποχρεωτική σίτιση φτάνουν τους 45. Να σημειωθεί ότι η υποχρεωτική σίτιση αποτελεί βασανιστήριο, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ενώ τέτοιες πρακτικές ούτε οι σιωνιστές δεν έχουν τολμήσει να χρησιμοποιήσουν ενάντια στους παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους.
Η διαδικασία περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός λεπτού σωλήνα από τη μύτη του κρατούμενου, ο οποίος φτάνει προοδευτικά, μέσω του οισοφάγου, στο στομάχι, διοχετεύ-οντας ένα υγρό διάλυμα σίτισης αναμεμιγμένο με φάρμακα και βιταμίνες. Η διαδικασία είναι επίπονη για τον κρατούμενο, ο οποίος τις περισσότερες φορές κάνει εμετό κατά τη διάρκειά της.
Σύμφωνα με μαρτυρίες κρατούμενων, η διοίκηση της φυλακής, προκειμένου να σπάσει την απεργία πείνας, αφήνει τα κελιά των κρατούμενων χωρίς θέρμανση. Παράλληλα, οι δεσμοφύλακες και οι νοσοκόμες που υποβάλλουν τους απεργούς σε υποχρεωτική σίτιση χρησιμοποιούν σωληνάκια με μεταλλική άκρη, τα οποία αυξάνουν τον πόνο που έτσι κι αλλιώς προκαλεί αυτή η διαδικασία.
Η πλειοψηφία των κρατούμενων συνελήφθη και φυλακίστηκε το 2001, κατά τη διάρκεια της εισβολής των Αμερικάνων στο Αφγανιστάν, ενώ σε κανέναν δεν έχουν αποδοθεί συγκεκριμένες κατηγορίες και κανείς δεν έχει δικαστεί από κάποιο δικαστήριο. Βρίσκονται σε καθεστώς παρατεταμένης προφυλάκισης μέχρι να βρεθούν στοιχεία σε βάρος τους για συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση». Από τους 160 κρατούμενους οι 86 έχουν κριθεί αθώοι από το 2007, όμως το Κογκρέσο μπλοκάρει συνεχώς την αποφυλάκισή τους, ενώ οι υπόλοιποι δεν έχουν παραπεμφθεί καν σε δίκη, αφού δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μπορεί να στηρίξει την παραπομπή τους.
Οι άθλιες συνθήκες φυλάκισης, η κατάφωρη προσβολή της προσωπικότητας των φυλακισμένων, αλλά και η χωρίς ορατό τέλος κράτησή τους, η οποία συνιστά ουσιαστικά απαγωγή, έσπρωξαν αυτούς τους ανθρώπους να αγωνιστούν, χρησιμοποιώντας το μόνο μέσο που έχουν στη διάθεσή τους, το σώμα τους.
